Ακριβά προνόμια: Πώς ο υγιής τρόπος ζωής έγινε ανάγκη και μόδα

Διαβάζεται ακούγοντας αυτό:

Κοιτάζω το σώμα μου στον καθρέπτη. Παλιότερα έπινα 5 τζιν τόνικ και κάπνιζα δυο πακέτα τσιγάρα την ημέρα, ξενύχταγα και πήγαινα στη δουλειά κατευθείαν. Έτρωγα από το βρώμικο της γειτονιάς και τα βράδια αργά πήγαινα στο περίπτερο και αγόραζα σοκολάτες. Πόσο μακρινή μου φαίνεται αυτή εποχή. Δεν με ένοιαζαν οι θερμίδες, αν θα έπαιρνα κιλά γιατί βασικά δεν έπαιρνα, αν λαχάνιαζα όταν περπατούσα. Το σώμα μου ήταν σφριγηλό, δυνατό, ακμαίο. Ήταν η εποχή που οι διαφημίσεις τσιγάρων γέμιζαν τα περιοδικά, οι ιδιοκτήτες των μπαρ στο κέντρο της Αθήνας κυνηγούσαν τους δημοσιογράφους των free press για ένα αφιέρωμα, -τώρα πια τους κυνηγάμε εμείς-, οι τράπεζες έδιναν καταναλωτικά δάνεια και δάνεια διακοπών. Η εποχή του άκρατου καταναλωτισμού εντός και εκτός μας. Μετά όλα άλλαξαν.

Ο υγιής τρόπος ζωής έγινε επιτακτική ανάγκη και μετά μόδα -η οικονομία πρέπει να επιζήσει και αυτή με κάποιον τρόπο-. Το τραπέζι μας γέμισε λαχανικά από τον μικρό αυτοσχέδιο κήπο του μπαλκονιού μας, επιστρέψαμε στο χωριό και τη φύση -λόγω της ανεργίας-, ξεκινήσαμε να τρώμε υγιεινά και να ασκούμαστε, κάποιοι έκοψαν και το τσιγάρο. Το ίντερνετ γέμισε συμβουλές για υγιεινή διατροφή και σωματική άσκηση, οι σεφ του διαδικτύου άρχισαν να μαγειρεύουν οικονομικά και υγιεινά, ενώ δίπλα στις συνταγές τους ανέγραφαν και τις θερμίδες, η τηλεόραση απέκτησε ιατρικές εκπομπές και τα γυμναστήρια έριξαν τις τιμές τους και δημιουργήσαν θαμώνες. Yoga, pilates, ενυδάτωση, silent retreats στο βουνό ή κοντά στη θάλασσα, βιολογικά προϊόντα, αφεψήματα που υπόσχονται τόνωση, βιταμίνες, guru του Instagram και του YouTube, διαλογισμός και μάντρα έγιναν «ακριβό» μέρος της ζωής μας.

Η οικονομία της ευεξίας -δηλαδή τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που υπόσχονται να βελτιώσουν το μυαλό, το σώμα και το πνεύμα- σύμφωνα με το Global Wellness Institute ανήλθε σε 4,5 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2018, αύξηση 12,8% από το 2015-2017. Το κίνημα της ευεξίας ή της αυτό-φροντίδας δε ξεκίνησε με την πρώτη κρίση -τώρα διανύουμε τη δεύτερη-, έχει τις ρίζες της στα τέλη της δεκαετίας του ‘60, όπου μια ομάδα γυναικών στην Καλιφόρνια έκλεψαν κολπικούς διαστολείς από μια κλινική και μέσα σε ένα σχολικό λεωφορείο εκπαίδευσαν τις γυναίκες όσον αφορά την ανατομία τους, και έκαναν πυελική εξέταση σε μια εποχή που η ειδικότητα του γυναικολόγου «ανήκε» κατά αποκλειστικότητα στους άνδρες. Η πρακτική αυτή έγινε αρκετά δημοφιλής στα κοινωνικά ιατρεία που είχαν δημιουργήσει οι Μαύροι Πάνθηρες για να υποστηρίζουν ομάδες του πληθυσμού, για τους οποίους αδιαφορούσε το επίσημο ιατρικό σύστημα. Όπως καταλαβαίνεται το κίνημα δεν αφορούσε διαλογισμό, σπα και μασάζ, είχε πολιτική ταυτότητα.

Μέσα στην πανδημία και ειδικότερα το διάστημα της καραντίνας κάποιοι έφαγαν πολύ, ενώ άλλοι έκαναν pilates και yoga μέσω zoom και skype, πάντως όλοι σίγουρα ανησύχησαν για την υγεία τους. Και ενόσω εμείς μαθαίναμε πόσο σημαντικό είναι το πλύσιμο των χεριών, τρέχαμε ή περπατούσαμε στέλνοντας 6 στο 13030, ο αριθμός τον νεκρών από COVID-19 στις ΗΠΑ, στην Ισπανία και στην Ιταλία αυξανόταν. Celebrities από την Ελλάδα ανακοίνωσαν ότι μολύνθηκαν από τον ιό και ανέβαζαν βίντεο στο Instagram από τη θαλπωρή του σπιτιού τους, μιλώντας για την εμπειρία τους και δίνοντας συμβουλές. Ανακαλώντας αυτή την εικόνα στο μυαλό μου, θυμήθηκα ένα βίντεο των NYT’s, όπου ο κάμεραμαν ακολουθούσε μιας μεγάλης ηλικίας κυρία μεξικανή στην καταγωγή, η οποία λόγω κορωνοϊού μεταφερόταν από το φτωχικό της σπίτι στο νοσοκομείο. Η Amy Larocca, δημοσιογράφος στο διαδικτυακό γυναικείο περιοδικό The Cut σχολιάζει και γράφει για τη βιομηχανία της ευεξίας στην Αμερική. Προς το τέλος, διαπιστώνει -με κάποια αφέλεια- ότι η καλή υγεία αποτελεί ένα ακριβό προνόμιο.

Τα λέμε την επόμενη Κυριακή….