Χαρούπι: Ποιες είναι οι διατροφικές ιδιότητές του

Η χαρουπιά (ξυλοκερατιά, τερατσιά) ανήκει στην οικογένεια Leguminosae, στο γένος Ceratonia και στο είδος Ceratonia siliqua. Η κοινή ονομασία της προέρχεται από την εβραϊκή λέξη kharuv. Φυτρώνει σε πολλές χώρες τις Μεσογείου. Στην Ελλάδα βρίσκεται αυτοφυής σε πολλές νησιώτικες περιοχές και κυρίως στην Κρήτη. Στην Κύπρο καλλιεργείται εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Τα χαρούπια (λοβοί) είναι μακριά, στριφτά και σκληρά πράσινου χρώματος όταν είναι άγουρα και ξυλώδη εξωτερικά καστανού χρώματος όταν είναι ώριμα. Το καφέ χρώμα των χαρουπιών στην πλήρη ωρίμανση οφείλεται στο ότι χάνεται μεγάλο ποσοστό της υγρασίας.

Τα κεράτια ή σπόροι ή φασόλια μπορούν να αλεσθούν, να καβουρδιστούν και να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή αλευριού ή ακόμα μπορούν να φαγωθούν ωμά σαν στραγάλια ή πασατέμπο. Οι σπόροι αποτελούνται από φλοιό (30-33%), ενδοσπέρμιο (42-46%) και έμβρυο ή φύτρο (23-25%).

Οι λοβοί του χαρουπιού αφού καθαριστούν, ψηθούν, ξηραθούν, αλεσθούν και αφαιρεθούν τα κεράτια, φτιάχνουν το αλεύρι από χαρούπι ή αλλιώς χαρουπάλευρο. Από τους λοβούς επίσης μπορούν να φτιαχτεί χαρουπόμελο, ένα προϊόν περίπου όμοιο με το πετιμέζι με εξίσου γλυκιά γεύση και θρεπτική αξία. Από το χαρουπόμελο αυτό μπορεί να φτιαχτεί φυσικό γλυκαντικό σιρόπι, τσάι, δροσιστικό γλυκό αφέψημα σερμπέτι, ακόμα και ρακή.

Τα φύλλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά τη λυστέριας (Listeria monocytogenes). Τα φύλλα και ο φλοιός έχουν βαφικές ουσίες. Ο ανθός χρησιμοποιείται για τη βαφή υφασμάτων για στυπτικά σκευάσματα, για γαργάρες σε παθήσεις του ρινοφάρυγγα και για την καταπολέμηση της διάρροιας. Ο καρπός είναι 100% αξιοποιήσιμος, οι άγουροι λοβοί περιέχουν χρωστικές ουσίες και μπορούν να αποτελέσουν βιοκαύσιμο. Ο κορμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην ξυλεία (ξύλινες διακοσμήσεις, κατασκευή φραχτών, παρκέ κλπ).

Διαβάστε τη συνέχεια στο Healthy Living.