Αμερικανικές μελέτες δείχνουν πως ούτε η καρδιακή νόσος ούτε η πνευμονική νόσος είναι η πρώτη αιτία θανάτου στους πυροσβέστες, όπως θα περίμενε κανείς. Είναι ο καρκίνος.
Χιλιάδες πυροσβέστες έχουν πληγεί από τον καρκίνο στις ΗΠΑ και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι πυρκαγιές έχουν γίνει πολύ πιο τοξικές τα τελευταία 25 χρόνια.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι ο καρκίνος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου μεταξύ των πυροσβεστών στις Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία 12 χρόνια. Σύμφωνα με τη Διεθνή Ένωση Πυροσβεστών (International Association of Fire Fighters), περίπου το 60% των πυροσβεστών καριέρας θα πεθάνουν από καρκίνο στις ΗΠΑ. Το ποσοστό αυτό είναι πάνω από το διπλάσιο σε σχέση με τον μέσο άνθρωπο.
Το 2013, μια μελέτη εξέτασε 30.000 πυροσβέστες από τρεις πόλεις των ΗΠΑ και διαπίστωσε ότι το επάγγελμα συνδέεται με «μικρές έως μέτριες αυξήσεις» κινδύνου για διάφορους καρκίνους, ιδιαίτερα αναπνευστικούς, πεπτικούς και ουρολογικούς. Η μελέτη βρήκε ότι ο κίνδυνος καρκίνου του πνεύμονα αυξανόταν με κάθε πυρκαγιά στην οποία συμμετείχαν οι πυροσβέστες.
Όσο περισσότερο καιρό είναι κανείς στο επάγγελμα, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να εκδηλώσει κάποιο είδος καρκίνου, σύμφωνα με τη Susan Shaw, εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου Θαλάσσιας και Περιβαλλοντικής Έρευνας και καθηγήτρια περιβαλλοντικών επιστημών υγείας στο State University of New York.
Δεν είναι τόσο ο καπνός της φωτιάς που προκαλεί τον καρκίνο. Είναι οι τοξίνες που διαφεύγουν κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς από τα πλαστικά που καίγονται και είναι καρκινογόνα. Το κύριο πρόβλημα είναι τα σύγχρονα αντικείμενα. Κάνουν τη ζωή μας πιο βολική, αλλά όταν πιάσουν φωτιά, γίνονται πολύ επιβλαβή.
Πριν από έναν αιώνα, τα σπίτια είχαν περισσότερο ξύλο, ύφασμα, μέταλλο και γυαλί. Σήμερα, έχουν περισσότερα πλαστικά και επιχρίσματα τα οποία δημιουργούν μια τοξική σούπα καρκινογόνων συστατικών όταν καίγονται. Τα συνθετικά υλικά δημιουργούν εκατοντάδες φορές περισσότερο καπνό από τα οργανικά. Τα επιβραδυντικά φλόγας -μόρια που εισάγονται στα πλαστικά για να μην πιάνουν εύκολα φωτιά- διπλασιάζουν την ποσότητα του καπνού και αυξάνουν τα τοξικά αέρια ακόμα και 10 φορές.
Κάθε πυρκαγιά, είτε πρόκειται για σε ένα αυτοκίνητο, είτε για ένα σπίτι που πιάνει φωτιά, εκπέμπει καρκινογόνες ουσίες. Αυτές εισέρχονται στο σώμα μέσω της εισπνοής αλλά και μέσω του δέρματος -μια πρόσφατη μελέτη από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οτάβα επιβεβαίωσε ότι οι πυροσβέστες απορροφούν πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονανθράκες (PAH) μέσω του δέρματος. Η υπερβολική θερμότητα στην οποία εργάζονται οι πυροσβέστες βοηθά τα χημικά να εισχωρήσουν πιο εύκολα. Με κάθε 5 βαθμούς αύξηση οι ρυθμοί απορρόφησης του δέρματος αυξάνονται ακόμα και 400%.
Κάθε ουσία, όταν καίγεται αλλάζει χημική δομή και δεν είναι γνωστό ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες. Μεταξύ των πιο ύποπτων χημικών ουσιών είναι το βενζόλιο, που βρίσκεται στο κερί των επίπλων, η φορμαλδεΰδη που βρίσκεται σε υλικά καθαρισμού, το τεφλόν, τα επιβραδυντικά φλόγας και το υδροκυάνιο.
Οι θάνατοι από καρκίνο (με κόκκινο) και από όλες τις υπόλοιπες αιτίες μεταξύ των Αμερικανών πυροσβεστών από το 1950 μέχρι το 2014.
Το κλειδί για την προστασία των πυροσβεστών είναι να έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση και εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένης της πυροπροστασίας που προστατεύει ολόκληρο το σώμα.
Για να μειώσουν τον κίνδυνο καρκίνου, οι πυροσβέστες πρέπει να αφαιρούν τη στολή και τα εξαρτήματά τους αμέσως μετά την απομάκρυνσή τους από τη φωτιά και να κάνουν ντους. Ιδανικά, όλα θα πρέπει να πλυθούν αμέσως. Αλλά απαιτούνται εξειδικευμένα πλυντήρια που είναι ακριβά και δεν είναι ευρέως διαθέσιμα.
Προκειμένου να μειωθεί περαιτέρω ο κίνδυνος, οι πυροσβέστες πρέπει να έχουν ένα δεύτερο σετ ρούχων και εξαρτημάτων για να φορούν σε περίπτωση πυρκαγιάς, ενώ το πρώτο σετ καθαρίζεται.
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
