Όταν επισημαίνουμε ότι το δημόσιο σύστημα Υγείας της χώρας μας είναι απολύτως ιατροκεντρικό, ακόμη και με το νέο σύστημα της δημόσιας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, δηλαδή με τις Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ), εννοούμε ότι το δημόσιο σύστημα Υγείας της χώρας μας είναι πολύ ακριβό σύστημα, με υπέρμετρη και κυριαρχική κατανάλωση ιατρικών υπηρεσιών.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι ανεπτυγμένες χώρες της Δυτικής και της Κεντρικής Ευρώπης διαθέτουν δημόσια συστήματα Υγείας τα οποία είναι ασθενοκεντρικά, σαφώς φθηνότερα από εκείνο της χώρας μας, με αποτέλεσμα να έχουν τη δυνατότητα να παράσχουν μεγαλύτερο όγκο υγειονομικών υπηρεσιών στους πολίτες τους, και μάλιστα με προϋπολογισμούς οι οποίοι απέχουν παρασάγγας από τους κλειστούς προϋπολογισμούς του δικού μας Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπήρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ)…
«Γροθιά στο στομάχι» ήταν τα συγκεκριμένα σχετικά στοιχεία, τα οποία παρουσίασαν σήμερα σε συνέντευξη Τύπου τα μέλη του προεδρείου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Φυσικοθεραπευτών, μετά από σχετική πρόσκληση του Πανελληνίου Συλλόγου Φυσικοθεραπευτών (ΠΣΦ).
Στην Ιρλανδία παρατηρούνται πολύ μεγάλες λίστες αναμονής για ραντεβού με ορθοπαιδικό, χειρουργό ή ρευυματολόγο και, έτσι, οι Ιρλανδοί φυσικοθεραπευτές απέσπασαν επί 18 μήνες περίπου 18.000 ασθενείς από τις ως άνω λίστες αναμονής, με αποτέλεσμα να αποδειχθεί πλέον με συντριπτικά στατιστικά στοιχεία ότι μόλις το 7% από αυτούς είχαν, πράγματι, ανάγκη για παραπομπή σε χειρουργό ή ορθοπαιδικό και μόλις το 11% είχε ανάγκη για παραπομπή σε ρευματολόγο!
Στην Γλασκώβη της Σκωτίας η πρώιμη παρέμβαση φυσικοθεραπευτή οδήγησε, σε χρονικό διάστημα δέκα ετών, σε μείωση κατά 32% τις εισαγωγές ασθενών για νοσηλεία σε νοσοκομείο, ενώ στους μετανάστες ασθενείς η μείωση των εισαγωγών για νοσηλεία σε νοσοκομείο έφθασε ακόμη και το 40%!
Επίσης, στη Γλασκώβη πάντα, η πρώιμη παρέμβαση των φυσικοθεραπευτών σε περιπτώσεις ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας μείωσε κατά 38% τις επισκέψεις αυτής της κατηγορίας των ασθενών στους οικογενειακούς γιατρούς!
Στο Βέγλιο, χώρα με σχεδόν το ίδιο μέγεθος πληθυσμού με την Ελλάδα και χώρα στη οποίαν ο φυσικοθεραπευτής δύναται επίσης να αποτελεί το σημείο της πρώτης επαφής των ασθενών με το δημόσιο σύστημα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, ο ετήσιος κρατικός προϋπολογισμός για τις υπηρεσίες παροχής φυσικοθεραπείας φθάνει τα… 760 εκατ. ευρώ, όταν ο ετήσιος προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ για παροχή υπηρεσιών φυσικοθεραπείας για το 2017 φθάνει μόλις τα… 70 εκατ. ευρώ, ενώ για το 2016 είχε φθάσει ακόμη πιο χαμηλά, στα… 62 εκατ. ευρώ!
Ο πρόεδρος του ΠΣΦ Πέτρος Λυμπερίδης τόνισε μεταξύ άλλων, με ιδιαίτερη έμφαση, ότι «ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να βοηθάει τον γιατρό, επί τη βάσει της αξιολόγησης, την οποία διενεργεί ο πρώτος, για την κατάσταση της υγείας του ασθενή», ενώ υπογράμμισε, με έκδηλη απογοήτευση για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, ότι «στις ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζεται μία ριζικά διαφορετική πολιτική για την πλήρη αξιοποίηση της φυσικοθεραπείας στα συστήματα Υγείας, καθώς εκεί έχουν αντιληφθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια ότι, όσο πιο σύντομα παραπεμφθεί σε φυσικοθεραπευτή, ως πρώτο σημείο επαφής του με το σύστημα Υγείας, τόσο πιο σύντομα ο ίδιος ασθενής ξεκινά την αποκατάσταση της υγείας του, και μάλιστα με ανάκτηση της αυτονομίας και της αυτοπεποίθησης εκ μέρους του ασθενή»…
«Τα μεγάλα προβλήματα στην υγεία των ασθενών», τόνισαν τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Φυσικοθεραπευτών, προκύπτουν από την καθυστερημένη παρέμβαση του φυσικοθεραπευτή στη θεραπευτική ‘αλυσίδα’», ενώ οι ίδιοι ανέφεραν επίσης ότι στις δικές τους χώρες οι φυσικοθεραπευτές έχουν την πρωτοκαθεδρία στα δημόσια συστήματα Υγείας, πάντα σε συνεργασία με τον οικογενειακό γιατρό.
Εκείνο το οποίο έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, όμως, ήταν η αναφορά στην πραγματική και καθημερινή δυνατότητα για συνταγογράφηση φαρμάκων, δυνατότητα η οποία παρέχεται από τα συστήματα Υγείας χωρών της Δυτικής και της Κεντρικής Ευρώπης στους ιδίους τους φυσικοθεραπευτές, αλλά για ανάλογες παρεμβάσεις στη χώρα μας καλύτερα να μη μιλήσουμε…
Tο εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, η θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε.
Για πέντε μέρες, στο Poseidonion Grand Hotel, το πρώτο retreat της One Sanctum έφερε κοντά 130 ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου. Όχι ένα συνέδριο, αλλά ένα μικρό, προσωρινό διεθνές χωριό.
17°
