Ξημερώματα Κυριακής και φτάνω στην Μπούκα, την υδάτινη έκταση όπου ο Πηνειός εισβάλλει στο Αιγαίο. Ο φίλος και πλοηγός μου, ο κυρ Γιώργος, με περιμένει μπροστά στο νερό να τραβήξουμε μαζί τα δίχτυα. Μαζί με τη δική μας, λίγες ακόμα βάρκες ανοίγονται προς το πέλαγος, καθώς είναι νωρίς ακόμα και οι ερασιτέχνες ψαράδες δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα την κυριακάτικη απόβασή τους. Στα δίχτυα αρκετά κεφαλόπουλα, λίγα ασημένια μυλοκόπια και μπλε καβούρια, για τα οποία και έφτασα μέχρι εδώ. Συνήθως αυτά τα ξενόφερτα πλάσματα παγιδεύονται την ώρα που προσπαθούν με τις δαγκάνες τους να κόψουν τα δίχτυα και να κλέψουν το μεροκάματο του ψαρά.
«Εδώ, στα ημίγλυκα νερά του Δέλτα με τον λασπώδη βυθό, αυτό το καβούρι αισθάνεται σαν στο σπίτι του. Κυριαρχεί· ρημάζει ό,τι βρει από όστρακα και ψάρια. Είναι μπελάς για μας, αφού, όταν βρίσκει ψάρια παγιδευμένα στα δίχτυα, κόβει τα σκοινιά για να τα κλέψει. Διπλή ζημιά».
Το επίσημο όνομά του είναι Callinectes sapidus, που μεταφράζεται ως «νόστιμος καλός κολυμβητής». Έφτασε στη Μεσόγειο στις αρχές του ’50, λαθρεπιβάτης σε πετρελαιοφόρα, παγιδευμένος μέσα στις δεξαμενές θαλασσινού νερού που αντλούσαν από τα λιμάνια τα πλοία για να ισορροπούν. Ο νόστιμος εισβολέας αποδείχθηκε ανθεκτικός, προσαρμοστικός και αδίστακτος. Σαν να περίμενε απλώς την ευκαιρία να μεταναστεύσει και ν’ αρχίσει το φαγοπότι σε καινούργια θαλασσινά λιβάδια…
Πρώτη φορά δοκίμασα μπλε καβούρια πριν από πολλά χρόνια, πάλι εδώ. Τα είχα ψαρέψει με πετονιά και για δόλωμα κοτόπουλο, που όλως παραδόξως λατρεύουν. Τότε, θυμάμαι, τα είχα βράσει στον ατμό μιας κατσαρόλας για κάμπινγκ. Σήμερα είμαι απλά θεατής και παρακολουθώ τον ψαρά που στήνει το γκάζι πάνω στο πλαστικό τραπέζι, με θέα το ποτάμι. Ανάβει τη φωτιά και κόβει κρεμμύδια, πολλά κρεμμύδια.
«Το κρεμμύδι είναι η μαγεία στο καβούρι. Μαζεύει όλα τα αρώματα από τη θάλασσα. Αν δεν βάλεις μπόλικο, μαζί με καλό λάδι, τίποτα δεν κάνεις. Νερό ούτε σταγόνα! Και το αφήνεις στη φωτιά όσο χρειάζεται για να γλυκάνει. Δεν θέλει βιασύνη, αλλά να περιμένεις υπομονετικά να μελώσει. Βάζεις δηλαδή ένα τσιπουράκι κι αυτό είναι το έργο».
20°
