Εσύ τι καταλαβαίνεις όταν σου λέω «αστικό σουβλάκι»;

Θα σας πω τι έχει γίνει: το εθνικό μας «του δρόμου», το σουβλάκι που μας έθρεψε, μας μεγάλωσε και μας στάθηκε στις πιο δύσκολες στιγμές μας, ζει μια άνθηση. Και –δεν θα το πιστέψετε– αυτή η άνθηση δεν περιέχει ούτε miso, ούτε kimchi! Πώς τη γλιτώσαμε δεν ξέρω, πάντως γεγονός είναι ότι τα τελευταία δύο τρία χρόνια ανοίγουν σουβλατζίδικα και ψησταριές από ανθρώπους (νεαρά μαγείρια αλλά και πολυβραβευμένους διάσημους σεφ) που το σουβλάκι το σέβονται: χρησιμοποιούν καλό κρέας, χειροποίητες πίτες, φρέσκα λαχανικά, ποτέ έτοιμες σάλτσες!

Δηλαδή, δεν αλλάζουν τίποτα στο σουβλάκι που ξέρουμε και αγαπάμε (αν και οι περισσότεροι πετάνε στο πυρ το εξώτερον τις τηγανητές πατάτες), αλλά το εξελίσσουν μέσα από μια στροφή στην ποιότητα των υλικών που το απαρτίζουν. Τέλος οι λαδοπιωμένες πίτες και ο τυποποιημένος γύρος, αλληλούια!

Εννοείται ότι αυτό μόνο καλό είναι για όλους μας. Αλλά εμείς οι έρμοι οι δημοσιογράφοι γεύσης, δεν ξέρουμε πώς να το ονομάσουμε αυτό το αριστουργηματικό σουβλάκι για να το ξεχωρίσουμε από τα υπόλοιπα, εκείνα του «συρμού». Στην αρχή το είπαμε new age, μετά old school, και τώρα αρχίσαμε να το λέμε «αστικό», λες και κάνει τέρμα στου Ζωγράφου.

Με αυτό τι εννοούμε ακριβώς; Ότι στην επαρχία δεν το βρίσκεις το καλό και σωστό σουβλάκι; Ότι στην πόλη μας (αγαπημένο κλεινόν άστυ) άνοιξαν πολλά σουβλατζίδικα; Ότι έχει τρόπους; Μήπως ταξική συνείδηση; Ιδέα δεν έχω, και κινδυνεύουμε να το μπερδέψουμε με την αστική κουζίνα που είναι μία πολύ συγκεκριμένη πτυχή της (αθηναϊκής κυρίως) γαστρονομίας και ονομάστηκε έτσι γιατί συνδύασε την ελληνική κουζίνα με τις ευρωπαϊκές τεχνικές και γεννήθηκε στις νέες «αστικές» κουζίνες των (νεόκτιστων τότε) αθηναϊκών πολυκατοικιών, από νοικοκυρές (που ήθελαν να είναι) κοσμοπολίτισσες και φίνες. Καμία σχέση με σουβλάκια δηλαδή, που εξ ορισμού δεν έχουν τίποτα το εξεζητημένο και γι’ αυτό άλλωστε τα γουστάρουμε!

Φυσικά και τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει σημασία. Τι μας νοιάζει αν το σουβλάκι το λένε έτσι ή αλλιώς; Εμείς πάντα θα το τρώμε. Αλλά είναι λίγο αστείο να το λέμε «αστικό» σαν να είναι το 608 (Γαλάτσι-Ζωγράφου, πάντα γεμάτο).