Ideas lab, η πιο extraordinary bakery του Παγκρατίου

Στο βασίλειο των microbakeries, νέο θα ήταν το να ΜΗΝ ανοίξει ακόμη ένα μέσα σε μια εβδομάδα, καθότι η Παγκράτεια κινητικότητα στο χώρο του gen-z brunch, ξεπερνά και την ταχύτητα του Concorde. Σιγά-σιγά, το Παγκράτι διαμορφώνει μια δική του σκηνή, στέκια που μοιάζουν χωρίς να μοιάζουν μεταξύ τους, χτίζοντας με το χρόνο μια πρόταση-απάντηση με τη δική του σφραγίδα, στο ερώτημα «πού να πάω για έναν καφέ και κάτι νόστιμο στο πλάι».

Κεντρικά στην πλατεία Βαρνάβα αλλά και απόκεντρα στα δέκα βήματα από την πιάτσα, το Ideas Lab δεν μπορείς να το περιγράψεις με λίγες, απλές λέξεις. Το παλιό νεοκλασικό κρατά όλο τον παλιό του χαρακτήρα, με άλλα λόγια δεν έχει ανακαινιστεί, δεν έχει λουστραριστεί, δεν έχει φορέσει τα σύγχρονά του. Ένας πάγκος και ένα τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο, δυο γλάστρες, ένας καφές ακουμπισμένος στο κατώφλι, σαν η παλιά ζωή να συνεχίζεται, σαν τα νεοκλασικά της γειτονιάς να μην πέρασαν ποτέ στο τώρα.

Το παλιό πλακάκι του χολ με τα σχέδια και τη μικρή δανειστική βιβλιοθήκη, ακολουθεί τη διάταξη των δωματίων που σε βγάζουν σε τρεις δρόμους: στο δωμάτιο με την καφετιέρα και την προθήκη με τις λιχουδιές που επικοινωνεί με το ανοιχτό εργαστήρι, σε ένα μεγάλο κοινό τραπέζι ή σε ένα μικρό, ήσυχο δωμάτιο με έναν καναπέ και πολυθρόνες της γιαγιάς, μια ντουλάπα φορτωμένη ρετρό καρέκλες, μια μπανιέρα με φυτά και κινούμενα σχέδια να «παίζουν» στον τοίχο.

Στον πάγκο του εργαστηρίου, η Νεφέλη Παπαδάκη ανοίγει τη φουσκωμένη λαχταριστή, μπριοσένια ζύμη της σε παχουλά πιτάκια και τη γεμίζει με τυρί κρέμα, κασέρι και ψιλοκομμένο παστουρμά, πλάι της ένα τετράδιο με συνταγές. Και άλλες συνταγές ολόγυρα, γραμμένες στα τζάμια της πόρτας, παλιά βιβλία, λαμπατέρ, φυτά και καλλιτεχνήματα φίλων, ένα γλυκό σαν ζάχαρη φίρδην-μίγδην σύμπαν που σε κάνει να ξεχνάς τον έξω κόσμο με τα άγχη και τις σκοτούρες του.

Tη Νεφέλη, τη γνωρίσαμε στο meat market, όπου έρχεται κάθε χρόνο με τον φούρνο και τα διάσημα, πλέον τσουρέκια της, τα οποία τελευταία στιγμή σου τα γεμίζει με διάφορες γεύσεις. Παιδί χαρακτηριστικό της gen-z αντίληψης, τη ζωή της θέλει να τη σχεδιάζει με δικά της και μόνο λόγια. Αδιαπραγμάτευτα. Με τον πρώην σύντροφό της, τον Πέτρο Σελέκο, αδελφό του Αντώνη με τα πανετόνε και μάγο-αρτοποιό, πέρασε από πολλούς φούρνους. Δεν το διασκέδασε καθόλου. Η τυποποίηση, το φασόν, δεν έχουν ψυχή και κυρίως, δεν ακολουθούν τον δικό της ρυθμό.

Αποκτώντας ένα μωρό, άρχισε να ψάχνει το «κάτι δικό της». Βέρα Παγκρατιώτισσα, βρήκε τελικά στη γειτονιά αυτό το νεοκλασικό, σε μαύρο χάλι. Οι γείτονες και οι φίλοι το γέμισαν με έπιπλα, με πιατικά, με ζωγραφιές, με βιβλία, με ό,τι τους περίσσευε. Ο χώρος εξελίσσεται καθημερινά, βελτιώνεται, σε ένα work in progress που δεν ξέρεις πού θα βγάλει αλλά θα ήθελες να μείνει και εδώ που είναι. Έτσι, που να μην θυμίζει με τίποτα «μαγαζί», σαν να τρύπωσες με την παρέα ή με το lap top σου στο σπίτι της γιαγιάς, να δουλέψεις, να κουλουριαστείς στον καναπέ.

Γύρω να μοσχοβολάει μπριός που ψήνεται και συ να περιμένεις να βγει από το φούρνο το τσουρέκι με σπανάκι και ένα αβγό στο κέντρο του, το μπριός με λεμονάτο κοτόπουλο, το μπριός γιαουρτλού, τα μπατόν σαλέ, η τυρόπιτα κουρού με το ελληνικό βούτυρο. Αν ο καφές ζητάει γλυκό, έχει ένα ψωμάκι γεμιστό με μήλο κομπόστα, σταφιδόψωμο με μπίτερ σοκολάτα, μηλόπιτα με πράσινο μήλο, κέικ μάφιν με γεύση βασιλόπιτα, προζυμένιο ψωμάκι με κρέμα πατισερί κάρδαμο και σύκο μαρμελάδα κλασικά σαμπλεδάκια ή ό,τι άλλο από την καθημερινή έμπνευση της Νεφέλης.

Η οποία Νεφέλη χρησιμοποιεί μόνο ελληνικό αληθινό βούτυρο, ποτέ μαργαρίνη, ποτέ άσπρη ζάχαρη. Για να φτιάξει λιχουδιές που δεν μιμούνται, δεν κοπιάρουν, δεν τις έχεις δοκιμάσει πουθενά αλλού. Και ναι, δεν φτιάχνει ούτε μπάμπκες, ούτε pancakes. Mικρές, σπιτικές ποσότητες, o φούρνος ξεφουρνίζει ολημερίς ως το απόγευμα, σαν να γιορτάζει κάποιος στο σπίτι. «Δεν γουστάρω να δουλεύω, θέλω μόνο να τρώω τσουρέκια και να χορεύω» γράφει στον μαυροπίνακα. Και σε βάζει σε σκέψεις. Εδώ που ήρθες, θα κολλήσεις χαλαρότητα.

Πύρρωνος 10, Παγκράτι, 2114264336