Η ταβέρνα «Ανδρέας» στην Αγία Τριάδα Ρεθύμνου ξεκίνησε τη διαδρομή της σαν καφενείο το 1937, από μια οικογένεια προσφύγων Μικρασιατών. Έκτοτε λειτουργεί αδιάλειπτα, περνώντας από γενιά σε γενιά κι από πατέρα σε γιο.
Σήμερα, ο Γιάννης Δινιακός είναι αυτός που έχει πάρει τη σκυτάλη της ταβέρνας. Καθώς πήγα σχετικά νωρίς και μόνος, με καλωσόρισε με ένα παραγεμισμένο πιάτο από γεμιστά ορφανά από κρέας. Ρύζι, ντομάτα, πιπεριά και μελιτζάνα. Απλά υλικά του κήπου, δεμένα από το καλό τους βράσιμο. Μοσχοβολούσαν ελαιόλαδο και αυτή την υπόσχεση απλής, αυθεντικής νοστιμιάς που μόνο ένα απόγευμα καλοκαιρινό μπορεί να μαγειρέψει. Τοποθέτησε με προσοχή μπροστά μου το πιάτο που άχνιζε περισσότερο σαν εξομολόγηση παρά σαν σερβίρισμα. Γλυκιά, ψημένη ντομάτα, καμένη φλούδα πιπεριάς, άφθονος δυόσμος, κι από κάτω το μελωμένο μέσα στο ρύζι λάδι. Παίρνω το πιρούνι. Κόβω μια μπουκιά από τη μελιτζάνα και με λίγη γέμιση τη φέρνω στο στόμα. Η γλυκύτητα της ντομάτας βρίσκει μια καθαρή ισορροπία με την οξύτητα που έβγαζαν τα βότανα. Το καλοβρασμένο ρύζι είχε ρουφήξει τα ζουμιά του ταψιού.
Το μαγαζί αγαπάει τη μελιτζάνα κι έτσι έφτασε η δεύτερη εκδοχή της σε ρολό, μελωμένη και ελαφρά καπνιστή, παραγεμισμένη με τυριά που μοσχοβολούσαν. Ορεκτικό που αποδεικνύει την τέχνη του μεζέ, ανοίγοντας την όρεξη για τον παραδοσιακό χόντρο με χοχλιούς, σήμα κατατεθέν της κρητικής κουζίνας που λέγεται ότι έχει τις ρίζες του στη μινωική εποχή. Το πλιγούρι, μαγειρεμένο αριστοτεχνικά, ενώ κρατούσε στο δόντι, είχε παράλληλα ρουφήξει τη μελωμένη σάλτσα φρέσκιας ντομάτας και σχεδόν όλο το ντόπιο ελαιόλαδο. Οι χοχλιοί έβγαζαν εκείνη τη συμπυκνωμένη, umami νοστιμιά που αναζητώ σε κάθε ταβέρνα της Κρήτης. Βαθιά γεύση που αναζωογονεί ο φρέσκος δυόσμος.
Ο Γιάννης, από τα δεκαεπτά του ήταν λυράρης και μάλιστα επαγγελματίας. Η ταβέρνα αυτή ήρθε πολύ αργότερα σαν αντίβαρο στην κούραση που του έφερε η νύχτα. «Ανέλαβα αυτό το μαγαζί το 2001 και, πίστεψέ με, ένιωσα ότι επέστρεψα εκεί που ανήκα: στην κουζίνα και στη γεύση της Κρήτης. Παίζω εννοείται λύρα -πώς αλλιώς;- αλλά πλέον για τη δική μου ηρεμία και για φίλους. Σταμάτησα να γράφω τραγούδια, γιατί πλέον το μέλημά μου είναι τα πιάτα, το πώς να είναι διαφορετικά, να έχουν εκείνη την ξεχωριστή νότα!
22°
