Το να κάθεσαι στο εστιατόριο και να απολαμβάνεις το φαγητό σου είναι μια εμπειρία που θεωρείται αυτονόητη για τους περισσότερους. Πίσω όμως από το καλό σερβίρισμα και τα χαμόγελα, οι επαγγελματίες του κλάδου έχουν —όπως σε κάθε υπηρεσία— τις δικές τους σκέψεις, κρίσεις και …«μυστικά» για το πώς συμπεριφέρονται οι πελάτες.
Όσοι εργάζονται ως σερβιτόροι, μπουφετζήδες ή σερβις υψηλής εστίασης βλέπουν εκατοντάδες ανθρώπους κάθε εβδομάδα και σχηματίζουν αμέσως άποψη για τον χαρακτήρα τους από τον τρόπο που συμπεριφέρονται στο τραπέζι. Πελάτες που διστάζουν να κάνουν ερωτήσεις για το μενού δείχνουν, σύμφωνα με αυτούς, έλλειψη περιέργειας ή σεβασμού, ενώ όσοι επιμένουν σε «τροποποιήσεις» σε κάθε πιάτο θεωρούνται απαιτητικοί στο όριο της αδιαλλαξίας.
Ο τρόπος που ένας πελάτης επικοινωνεί με τον σερβιτόρο λέει πολλά για την προσωπικότητά του: η ευγένεια και η σαφήνεια διευκολύνουν το σερβίρισμα, ενώ η απότομη ή ασαφής συμπεριφορά μπορεί να προκαλέσει σύγχυση ακόμα και για την παραγγελία. Εργαζόμενοι τονίζουν μάλιστα ότι ένα απλό «ευχαριστώ» ή μια πραγματική ερώτηση για το πιάτο τους κάνει τη διαφορά στην ημέρα τους.
Αντίθετα, υπάρχουν συμπεριφορές που τους κάνουν να «σηκώνουν τα φρύδια»: πελάτες που ζητούν να μιλήσουν με τον σεφ για κάθε μικρή παρανόηση, αυτοί που διαμαρτύρονται για θέματα που δεν σχετίζονται με την ποιότητα του φαγητού —όπως η θερμοκρασία της αίθουσας— ή εκείνοι που θεωρούν δεδομένο ότι θα έχουν την αποκλειστική προσοχή του προσωπικού, ακόμα και σε ώρες αιχμής.
Η αλληλεπίδραση με το προσωπικό δεν αφορά μόνο την παραγγελία και την πληρωμή. Κάποιοι σερβιτόροι εκτιμούν πελάτες που δείχνουν βασικές γνώσεις για τα πιάτα ή που ανοίγουν μια απλή συζήτηση για το κρασί ή την προέλευση ενός συστατικού — αυτό δείχνει σεβασμό στη δουλειά που έχει γίνει στην κουζίνα και την προσπάθεια του προσωπικού.
Τέλος, πολλοί επαγγελματίες παραδέχονται ότι έχουν την ίδια συμπάθεια για πελάτες που νιώθουν άνετα να ζητήσουν βοήθεια ή διευκρινίσεις χωρίς δισταγμό. Ένα τραπέζι που γελά, που αλληλεπιδρά με σεβασμό και που εκτιμά τη διαδικασία είναι αυτό που, κατά κανόνα, θυμούνται περισσότερο — ακόμη κι αν η κουζίνα είναι απλώς μέτρια.
Συνολικά, οι σερβιτόροι βλέπουν πέρα από το πιάτο. Βλέπουν τρόπο συμπεριφοράς, σεβασμό για το χώρο και τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί — και τελικά, αυτό που μένει δεν είναι η παραγγελία, αλλά η αλληλεπίδραση.
Η οικογενειακή επιχείρηση που έβαλε τη δική της υπογραφή στο αθηναϊκό brunch επεκτείνεται στη Θεσσαλονίκη, ταξιδεύει στο εξωτερικό και σχεδιάζει ήδη τα επόμενα βήματά της
17°
