Tο Kabar είναι το καινούργιο απόκτημα της γνωστής ταβέρνας των Πετραλώνων. Άνοιξε στο Θησείο, σε μια ρομαντική γωνιά δίπλα από τον περιφερειακό του Φιλοπάππου. Στεγάζεται εκεί όπου βρισκόταν η θρυλική «μπιραρία του Πίκινου» – το 1930 τα ζυθοποιεία ή μπιραρίες ή απλά «μπίρες» συναγωνίζονταν (τούτη εδώ είχε και 12μελή ορχήστρα) επαξίως τις λαϊκές ταβέρνες. Το παλιό πέτρινο κτίριο έχει χωριστεί σε δύο κομμάτια, στο ένα βρίσκεται το ωραίο εστιατόριο, στο άλλο το cool μπαρ, οι παρέες εύκολα περνάνε από το ένα είδος διασκέδασης στο άλλο.
Προχτές πιάσαμε τραπέζι στο εστιατόριο, πέτρα και σίδερο δίνουν ένα βιομηχανικό στιλ στο χώρο που μαλακώνει γλυκά από τα όμορφα χρωματιστά φωτιστικά της οροφής. Απέναντί μας η πόρτα που οδηγεί στο μπαρ, τις ρίχναμε τις κλεφτές ματιές μας στους «μέσα» κι αυτοί το ίδιο έκαναν μ’ εμάς. Το καλό είναι πως κάθε κομμάτι έχει τη δική του μουσική, το μπαρ έπαιζε στη διαπασών, εμείς δίπλα, σε ιδανική για φαγητό και κουβεντούλα ένταση, ακούγαμε ελληνικό ρεπερτόριο. Στο Kabar –που στα αραβικά σημαίνει κάππαρη–, σεφ είναι ο Σαντορινιός Μανώλης Θλιβερός, ο ίδιος που φτιάχνει και όλα εκείνα τα ωραία της Κάππαρης (η οποία συνεχίζει απτόητη την ιστορία της στο δικό της πόστο). Ξεκινήσαμε με ψωμάκια και «αλοιφές», συνεχίσαμε με φάβα και καραμελωμένα πράσα, ντολμαδάκια και κολοκυθανθούς γεμιστούς, μελιτζάνα με χοιρινό και τυρί προβολόνε, μαστέλο παναρισμένο με ξηρούς καρπούς και βάλαμε φρένο, υπάρχουν πολλά ακόμη γαργαλιστικά ορεκτικά (σε τιμές από € 4-8) και μάλιστα σε μερίδες που εύκολα σε «στοπάρουν» εδώ, αν αφεθείς δεν φτάνεις ποτέ στα κυρίως...
Προσθέσαμε σαλάτα με πρασινάδες, μπέικον, τυροβολάκι Μυτιλήνης, δαμάσκηνα και καραμελωμένα φουντούκια και από τα κυρίως κόκορα με ταλιατέλες, ριζότο με μανιτάρια και λάδι τρούφας, κλείσαμε με το πιάτο-σουξέ της Κάππαρης, το περίφημο Ισκεντέρ, δηλαδή γύρο με πυκνή σαλτσούλα ντομάτας. Στα ποτήρια το κρασί έρεε άφθονο (χύμα και πολύ καλό), ενώ στα γλυκά (που πάντα κερνάει το κατάστημα) φανήκαμε ανώτεροι και χάσαμε τη γνωστή σοκολατόπιτα με το παγωτό. Θέμα μας τώρα έγιναν τα του μπαρ και με την παρέμβαση του Νίκου (Μαραγκόζογλου, ιδιοκτήτης) κάναμε την κίνηση ματ! Απλά, τα φέραμε από το μπαρ στο τραπέζι μας και δοκιμάσαμε τα άπαντα. Kabarito, με λικέρ μαστίχας και βασιλικό, Red Line, Caramel & Dreams και άλλα πολλά «φτιαγμένα μόνο για μας», που μας κράτησαν μέχρι πολύ πολύ αργά. Ανοιχτά από τις 6 το απόγευμα μέχρι όσο πάει, κουζίνα μέχρι 1.00, Σ/ Κ και μεσημέρι, σε λίγο τραπεζάκια έξω αλλά και όλο το μαγαζί... cabriole, τιμή περίπου € 20-25 και με κρασί.
Η Σάντυ Δημητριάδου φτιάχνει entremets που μοιάζουν με ψυχεδελικά γλυπτά, ζωγραφίζει με mirror glaze και αποδεικνύει ότι ανάμεσα στα τρίγωνα Πανοράματος και τα κλισέ της πόλης, υπάρχει χώρος για γαστρονομική τέχνη.
26°
