Κότσι χοιρινό, μαγικό, με λάχανο που το ξινίζει τόσο όσο, και ορίστε οι εν Θεσσαλονίκη Εβρίτες (λογίζω εαυτόν ως απόδημο Εβρίτη) πού να πάτε για να βρείτε τη χαρά του τόπου μας. Στο «Παραφλού», και ας απέχουν η Ορεστιάδα, το Σουφλί και το Διδυμότειχο αρκετά από τα πέριξ της πλατείας Μαβίλη. Να αγιάσει, επομένως, το χέρι του αφεντικού και των παιδιών της κουζίνας που κρατούν ψηλά τη γαστροκαφενέ σημαία, trademark της θεσσαλονικιώτικης απόλαυσης.
Και, φυσικά, να αγιάσει η κάρτα τους. Λίγα πιάτα, αλλά το ένα καλύτερο από το άλλο. Εκτός από το κότσι, τα μοσχαρίσια μάγουλα με νιόκι, ξηρό ανθότυρο Κρήτης και πρόβειο βούτυρο μου επιβάλλουν να περιγράψω το έδεσμα λακωνικά: ηδονή τέρμα και τελείως.
Το λουκάνικο με πράσο, πατατοσαλάτα και δροσερή σαλάτα εποχής επίσης μας έκανε να πάθουμε μια συγκινητική τερψιλαρυγγίαση. Και το ίδιο ισχύει και για τα ζουμερά κεφτεδάκια: αγκαζέ με το ντιπάκι τζατζίκι μοίρασαν συγκίνηση.