Αν ο Τιμ Μπάρτον ερχόταν Αθήνα, θα έτρωγε το rib-eye του στο Brutus

Τετάρτη βράδυ και στην άλλοτε ένδοξη Λεβέντη, κέντρο του ντιζάιν, της μόδας, του κεφιού και της γαστρονομίας, μόνο τα φώτα του Brutus ξεχωρίζουν στο μαύρο σκοτάδι, πίσω από τις κλειστές, πλέον, πόρτες των αλλοτινών μεγαλείων που έχει ζήσει το Κολωνάκι. Και 'κει που αναρωτιέσαι μήπως πάνω στην πείνα σου για ένα-καλό-κομμάτι-κρέας έκανες λάθος επιλογή, μπαίνεις μέσα και το μόνο αδειανό τραπέζι που περιμένει, είναι η δική σου κράτηση.

Brutus: ένα καλό steak house στο Κολωνάκι

Τραπέζι ελεύθερο, ούτε για δείγμα. Νοητά χωρισμένο σε δυο επίπεδα, ένα κοντά στο μπαρ και ένα μπροστά ακριβώς στην ανοιχτή κουζίνα, με χαμηλά φώτα και φιλμ-νουάρ θεατρικότητα, το Brutus έχει μια αύρα από γαλλικό μπιστρό. Τα κολλαριστά τραπεζομάντιλα, το παρκέ, οι μεγάλες ροτόντες, οι οπαλίνες στο χρυσό ταβάνι που βγάζουν κάτι αρ-ντεκό. Λευκό, νοσοκομειακό πλακάκι στους τοίχους με ρωγμές (scratch) που γεμίζουν με χρυσό μέταλλο, χρυσές πλάτες στις αυστηρές κλασικές καρέκλες και στα χρυσά γείσα των πιάτων. Το Brutus, είναι προφανές, αγαπά τα μαλάματα αλλά με μια punk διάθεση, η οποία αποτυπώνεται και στις νεκροκεφαλές και τους σκελετούς των πιάτων, θαρρώ πως ο Τιμ Μπάρτον αν ερχόταν στην Αθήνα πολύ θα χαιρόταν να περάσει για ένα rib-eye από δω.

Ναι, το Brutus είναι ένα «καλό» steak-house, το βλέπεις στο μενού, το συνειδητοποιείς και κοιτώντας τον κόσμο γύρω σου. Μόνο που δεν σε κάνει να φανείς αταίριαστος άμα δεν φοράς τα καλά σου και έχει και μια μαγική μουσική, από τζαζ μέχρι σόουλ φάνκι, που σου ανοίγει την ψυχή.

Τι θα φας στο Brutus;

Όλα τα steak houses, κάπου μοιάζουν. Το μόνο κοινό που έχει το Brutus με όλα τα υπόλοιπα είναι δυο-τρία κρέατα, όπως ένα αυστραλιανό flap steak ή ένα αμερικάνικο rib eye. Για να καταλάβεις, θα χρειαστεί να μελετήσεις προσεχτικότερα το μενού, το οποίο θα σε εκπλήξει γιατί δεν μοιάζει με τίποτα από όσα έχεις διαβάσει μέχρι τώρα. Εδώ το κρέας κυριαρχεί από τα ορεκτικά ως τα κυρίως. Όλα τα υπόλοιπα υλικά του Θεού το υπηρετούν ως ταπεινοί δούλοι και μόνο αν υπάρχει απόλυτη ανάγκη. Ο Στέφανος Ρίζος με τόλμη και θάρρος, ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και φτιάχνει ένα δικό του κρεατο-σύμπαν, που περιλαμβάνει πίτα με μοσχαρίσια ουρά, μανιτάρια και μπεσαμέλ με compté, χοιρινό λουκάνικο με σάλτσα εσπρέσο και πορτοκάλι, tataki από sirloin με βούτυρο από μανιτάρια τρομπέτες και αμύγδαλο και αρμένικο κεμπάπ. Και όλα αυτά πριν καν σε περάσει στις εξαιρετικές -κυρίως- κοπές! Στις οποίες μπορεί και να μην φτάσεις ποτέ αν εξαντληθείς σε ένα σιγομαγειρεμένο short rib με σάλτσα μπάρμπεκιου με καρότο, αντίβ και λάδι τσίλι ή έναν σιγομαγειρεμένο αρνίσιο λαιμό με λαζάνια και λιαστή ντομάτα.

Αναζητώντας κάτι δροσερό για το ξεκίνημα δοκιμάσαμε μια εξαιρετική slow λαχανοσαλάτα με σελινόριζα, μια σταλιά τσίλι, όση σπιτική μαγιονέζα χρειάζεται για να κυλά πιο εύκολα και νόστιμα, και καβουρδισμένα κάσιους. Το καρπάτσιο, από αυστραλέζικο wagyu Westholme 9μηνης ωρίμασης, με ελάχιστα dots από χρένο είναι μια εξαίρετη, πλούσια σε γεύση νοστιμιά με δαντελένιο φιλετάρισμα, μια πρωτόγνωρη σίγουρα εμπειρία.

Περνώντας σε πιο δυνατές “carnivorous habits” αξίζει να σταθείς στο διακριτικά καπνισμένο κοτόπουλο, που έρχεται άψογα ψημένο, με τρεις ασιατικές σάλτσες, που του ταιριάζουν ταμάμ. Σαν συνοδευτικό, προσθέσαμε το ψητό κουνουπίδι σε μια γλυκόξινη κρούστα-εξαιρετικό συνοδευτικό, μαζί με τις καυτές, τραγανές α λα φρανσέζ τηγανητές πατατούλες.

Το ισπανικό Charra Striploin steak και το τρυφερό αυστραλιανό flap-steak επιβεβαιώνουν το λόγο που το Brutus περιλαμβάνεται στα World’s Best Steak Restaurants. Μπρουτάλ κομψότητα, που με άνεση παίζει στα δάχτυλα τα μυστικά και την ηδονή της σάρκας, απόλαυση όσο δεν πάει.

Και ενώ νομίζαμε πως έχουμε τελειώσει, πέρασε από μπροστά μας ένα λαχταριστό καρβελάκι, το οποίο και μπήκαμε στον πειρασμό να παραγγείλουμε. Ήρθε καυτό, με μαλακωμένο βούτυρο, δουλεμένο με λίγο μέλι και μπαχαρικά.  Τραγανή κόρα, ξινούτσικη, μαστιχωτή ψίχα, μια εφάμιλλη εκδοχή του γαλλικού pain Poilane, αφήνω τα λόγια για να μην σας κολάσω.

Τα γλυκά στο Brutus

Τα γλυκά του Brutus είναι από μόνα τους ένα κεφάλαιο υψίστης χαράς και ταραχής. Όπως αυτή η τάρτα σοκολάτας με passion fruit και παγωτό κανέλα, που σκάει σαν πυροτέχνημα στον ουρανίσκο και σε κάνει να χάνεις τον κόσμο μέχρι να τελειώσεις και να ασχοληθείς με το παγωτό Αλάσκα με τις φράουλες και το παγωτό στην καρδιά του. Μια Αλάσκα που μένει πιστή στην παράδοση αλλά αυτή η μαρέγκα είναι το κάτι άλλο ή απλά, η μαρέγκα όπως θα την έκανε ένας Paul Bocuse.

To Brutus είναι πανκ και αριστοκρατικό μαζί. Με μέτρο και ρυθμό. Και μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, σε βαριά χρυσή κορνίζα, το πορτρέτο του Καραϊσκάκη ή κάποιου ήρωα που του μοιάζει, ακριβώς στην είσοδο. Να το «διαβάσεις» όπως θες.

Λεβέντη 3, Κολωνάκι, 2107240453