Εκείμερος στην Ημαθία: κουζίνα μακεδονική μαγεία!

Ένα διαμαντάκι στον κάμπο της Ημαθίας, που η λέξη «εστιατοριογκουρμεταβέρνα» του πάει πολύ. «Εκείμερος», ή και λίγα λεπτά μακριά από τη συγκλονιστική εμπειρία που λέγεται επίσκεψη στο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών - Τάφοι της Βεργίνας και Ακρόπολη αξίζει, εκδρομείς και θαυμαστές του έπους των Μακεδόνων βασιλιάδων και του Μέγα Αλεξάνδρου, να επισκεφτείτε και το χωριό Νέος Πρόδρομος. Γιατί εκεί στην Ημαθία, στον «Εκείμερο», που στην αυλή του ποζάρουν οργιαστικά ανθισμένες τέτοια εποχή ροδακινιές (ροζακινιές!) και πυθάρια, η χρυσοχέρα και μερακλού μαγείρισσα Πελαγία Περπερίδου, μετά του συζύγου της Παναγιώτη και των τέκνων τους, μαγειρεύουν αξιέπαινα, αξιόμαχα και αξιοφάγωτα. Ευλογημένη ας είναι η οικογένειά τους για την εμπειρία, τη θαλπωρή και το μενού που φιλεύουν στους περιηγητές.

Μπαίνω κατευθείαν στα αχτύπητα της Μακεδονικής γης, καθώς κρεατικά σαν του Μπουτζόλα που εκτρέφει στη φάρμα του γουρουνάκια, αρνάκια και μοσχαράκια λουκουμάκια δεν θα βρεις πιο σπέσιαλ στη Βέροια και τα πέριξ της. Εξού και μια σπαλομπριζόλα ποίημα, πλαισιωμένη με τρία είδη αλατιού και ψημένη ιδανικά μίντιουμ, ατακαριστή με γλυκοφάγωτα παϊδάκια αρνίσια, μας ευφραίνει. Συν τη μερακλίδικη τηγανιά κοτόπουλου που κολυμπά στη μουστάρδα και φουλάρει το τραπέζι μας μετά της απαραίτητης τηγανητής πατάτας κομπλέ, που στα δικά μας σημαίνει στεφανωμένη με κεφαλοτύρι.

Περιφερειακά τώρα, για τις δροσιές, ισχύει μια από τα ίδια: η σαλάτα Ελπίδα με πράσινη λαχανική από τον ευλογημένο κάμπο της Αλεξάνδρειας, μανούρι, προσούτο, ξηρούς καρπούς και φρέσκα φρούτα χαλαρώνει την κάψα της φωτιάς, ενώ μαζί με την κούκλα τυροκαφτερή, τέταρτο τυρί στο τραπέζι μας, παίζει ένα μελωδικό, μαστιχωτό και υπέροχα ψημένο βουτυράτο κεφαλοτύρι τυλιγμένο σε τραγανή κρούστα από σουσάμι, που οι Περπερίδηδες το πλαισιώνουν με μέλι και πορτοκάλια. Η τυροκομική του «Εκείμερου» μυρίζει ΠΟΠ από χίλια μίλια, άλλωστε όλη η ακτίνα της Ημαθίας και του Βερμίου-Σελίου-Πάικου και περιχώρων φημίζεται για τους αριστουργηματικούς μπάτζους και τις φέτες της.

Μέγα κρίμα το ότι, ένεκα επικείμενης οδήγησης και επιστροφής στη Θεσσαλονίκη, στο τσιμπούσι μας δεν έρρευσαν εν αφθονία Θυμιόπουλοι, Δαλαμάρες και άλλοι εκλεκτοί οίνοι, αφού σαν το ξινόμαυρο της Ημαθίας δεν έχει. Δεν παραπονιέμαι, δεν κλαυθμιρίζω, την επόμενη φορά. Τώρα που μάθαμε τον δρόμο, με τον «Εκείμερο» προβλέπεται να ανοίξουμε παρτίδες και εκδρομές πολλές.

Ακούει η Θεσσαλονίκη; Λαμβάνει η Αθήνα; Θα αφιέρωνα ωδές και στα μοσχαρίσια μάγουλα όπως και στο κατσικάκι τους, αν ως σπέσιαλ πιάτα ημέρας, μαζί με τους λαχανοντολμάδες της κυρίας Πελαγίας, επίσης ανάρπαστους, δεν είχαν εξαντληθεί. Ο αποχαιρετισμός συντελέστηκε με μια πάβλοβα θεά, που μέσα της κολυμπούσαν χειροποίητοι μούρλια μπεζέδες, κομπόστες και φρέσκα φρούτα εποχής. Συνδυαστικά με το προφιτερολάκι (αχ πώς τα ανακαλεί ο νους μου τώρα που γράφω το σημείωμα!), ανεβάζουν τους λόγους για τους οποίους οφείλω να επιστρέψω στη γη των Αιγών κατά το δυνατόν συντομότερα.