Στην Pub στη Φιλοθέη θα πας για την ατμόσφαιρα και το φαγητό που θυμίζουν αυθεντική εγγλέζικη pub
Η Καποδιστρίου δεν ήταν ποτέ γειτονιά. Για την ακρίβεια ήταν πάντα ένα πέρασμα από την Αθήνα προς τη Νέα Ιωνία, η λεωφόρος που κλείνει σαν αγκαλιά τη Φιλοθέη, χωρίς ποτέ να σε βάζει στα μυστικά και τα προσωπικά της. Με τα χρόνια, στη δεξιά της κυρίως όχθη έχουν ξεφυτρώσει μαγαζιά, στάσεις για ψώνια, για καφέ, για φαγητό και ποτό, δημιουργώντας μια πιάτσα εκεί που άλλοτε επικρατούσε σκοτάδι. Ο Αχιλλέας Κυριακόπουλος, πάλι, είναι παιδί της γειτονιάς, αφού για δεκαετίες η Παλιά Αγορά του είναι το κατεξοχήν στέκι της Φιλοθέης, το ακμάζον και το ζωντανό, αυτό που μαζεύει με ενθουσιασμό όλες τις ηλικίες και όλες τις ορέξεις της ευκλεούς γειτονιάς.
Μια αυθεντική εγγλέζικη παμπ στη Φιλοθέη
Με μια παμπ που μόλις γέμισε τα βαρέλια της μπίρα μαύρη και ιρλανδέζικη, ο Αχιλλέας επιχειρεί μια εξωστρέφεια και μια χαλαρότητα ταυτόχρονα, αφού το μοντέλο της εγγλέζικης pub σε προδιαθέτει για κάτι εύκολο και καθημερινό, για μια στάση κάθε στιγμή της ημέρας, ξεκινώντας από το English style πρωινό, με φασόλια, λουκάνικα, μπέικον, αβγά και shepherd’s pie, που εδώ φτιάχνεται αυθεντική, με αρνάκι. Η νεολαία των πέριξ, που στην πλειοψηφία της έχει περάσει από τα πανεπιστήμια του Λονδίνου, τώρα χορταίνει τη νοσταλγία της δύο βήματα από το σπίτι της, και με ντεκόρ μάλιστα που μιμείται τα βασικά του θεσμού μιας παμπ. Μεγάλη ξύλινη μπάρα με πολλές draft μπίρες, ξύλο παντού, στα πατώματα, στις καρέκλες, στα τραπέζια, απλίκες και ταπετσαρίες. Το στιλ της παμπ, χωρίς την πατίνα και τις μυρωδιές του χρόνου μιας παλιάς, αντίστοιχης λονδρέζικης, με πολλές οθόνες τριγύρω για τα ματς της σεζόν και μια μικρή πίστα που μάλλον σκέφτεται να φιλοξενήσει κάτι τζάζι και λάιβ προσεχώς -ή τουλάχιστον έτσι το φαντάστηκα εγώ.
Μικρή και νεογέννητη, η παμπ ήδη γεμίζει από χαλαρούς και κάθε ηλικίας θαμώνες, όλοι θα περάσουν για ένα μπέργκερ, μια μπίρα, ένα κλαμπ σάντουιτς και το ματς που παίζει στην tv δεν φαίνεται να πτοεί τις κοριτσοπαρέες. Τις χειμωνιάτικες λιακάδες, δύο διαφορετικές αυλές που ορίζουν το μαγαζί-γωνία, φέρνουν τη Μεσόγειο στο γκρίζο Λονδίνο, γιατί ο Έλληνας την πολλή κλεισούρα δεν την αντέχει, άσε που οι βεράντες ήδη γεμίζουν με δικαιολογία ένα τσιγάρο και μια μπίρα στο χέρι παρέα με ένα welsh rarebit που μοιράζεται σε μπουκίτσες. Το οποίο, αν δεν το ξέρεις, είναι μεζεδάκι που πολύ μοιάζει με ένα γαλλικό κροκ-μεσιέ, ψωμί προζυμένιο που βουτιέται σε μαύρη μπίρα, πασπαλίζεται με τυρί και ψήνεται μαστιχωτό στο φούρνο με πίκλες jalapeno στο σερβίρισμα.
Να φτάσεις Λονδίνο και να μην δοκιμάσεις fish & chips δεν λέει, οπότε χαρήκαμε ένα γενναιόδωρο και νοστιμότατο φιλέτο μπακαλιάρου με τραγανή κρούστα και μπόλικες τηγανητές πατάτες, που σερβίρεται με πουρέ από μπιζέλια και σος ταρτάρ. Ίδια γεύση με τη ελληνική 25η Μαρτίου, βλέπεις όλοι οι λαοί κάπου συναντιούνται, κυρίως όταν πρόκειται για ένα φιλέτο ψαριού τηγανητό και σωστά, αλάδωτα τηγανισμένο. Για όποιον δεν θέλει να πέσει στα άδυτα της αγγλομανίας, υπάρχει και το house steak, η κλασική μοσχαρίσια μπριζόλα, άψογα ψημένη με σκορδάτο βούτυρο και μια μίνι πράσινη σαλατούλα στο πλάι της.
Το Σαββατοκύριακο φτιάχνουν και ένα υπερπαραγωγή φιλέτο Wellington, το μοσχαρίσιο φιλέτο που ψήνεται μέσα σε ζύμη σφολιάτας, το οποίο είναι για δύο άτομα αλλά χορταίνει τέσσερα και σερβίρεται με πουρέ πατάτας με άρωμα τρούφας, ψητά καρότα με μέλι και σάλτσα κόκκινου κρασιού. Το κυριακάτικο φαγητό της εγγλέζικης οικογένειας, το οποίο πρέπει να κλείσεις τηλεφωνικά και να το παραγγείλεις από πριν.
Οι χορταστικότατες μερίδες δεν άφησαν χώρο και για τα δύο γλυκά του μενού. Η πουτίγκα sticky toffee με καραμέλα και παγωτό βανίλια θα περιμένει την επόμενη φορά. Προτιμήσαμε το ζεστό apple crumble με ωραιότατη, βουτυράτη ζύμη, με μαρμελάδα blackberries, αμύγδαλο και κανέλα, όπως ακριβώς θα το έκανε η μαμά σου αν ήταν Αγγλίδα. Ο Άγις φιλοδοξεί σιγά-σιγά να εμπλουτίσει το μενού με περισσότερες αγγλικές λέξεις και δεν έχουμε καμμιά αντίρρηση, αφού η βρετανική γαστρονομία -τί παράξενο- δεν κυκλοφορεί ευρέως στα μαγαζιά της πόλης. Και κάπως έτσι, ίσως τελικά καταρρίψουμε το κλισέ που υποστηρίζει πως οι Άγγλοι δεν ξέρουν να τρώνε.
14°
