Κάτι σαν Disneyland για ενήλικες, τo Botoxe και το παρακείμενο Yton, κρύβουν στα εσώτερα της Πέτρου Ράλλη έναν πλανήτη φτιαγμένο από γκλίτερ και χρυσόσκονη
Την εποχή των τεράστιων κλαμπ την θάψαμε εδώ και δεκαετίες, της κάναμε το μνημόσυνο και εν τέλει την ξεχάσαμε, μέσα σε νέες πιο μικροσκοπικές, πιο συμμαζεμένες νύχτες, εμείς οι της κάποιας ηλικίας. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Διότι, αν πια η διασκέδασή σου κινείται ανάμεσα στην ταβέρνα, τον νεοκαφενέ και το wine bar, πού να ξέρεις τί κρύβεται πίσω από τους τοίχους των τεράστιων μαγαζιών, με τις τιτανοαφίσες κοσμαγάπητων αοιδών στην πρόσοψη;
Εσύ που δεν ακούς αυτή τη μουσική, αποκλείεσαι αυτομάτως από τα τεραστιώδη τετραγωνικά μιας νέας διασκέδασης, εντυπωσιακής και γκλιτεράτης και όμως, απέραντα δημοκρατικής. Της διασκέδασης, που κάθε Σαββατόβραδο μαζεύει 3000 άτομα στην αρένα, μια ηλικιακή γκάμα από τον παππού στον εγγονό και από τον φοιτητή ως τον εφοπλιστή, στα πόδια των σουξέ και των αστέρων της εποχής. «Αν είσαι ένα αστέρι» τραγουδά ο Νίκος Βέρτης και στο δια ταύτα διαπιστώνεις ότι το αστέρι είναι ο ίδιος. Ένα χαρισματικό, προσγειωμένο, αεικίνητο παιδί, που γεννήθηκε στην Ολλανδία, σπούδασε διακοσμητής αλλά κατέληξε σταρ, διατηρώντας αυτή τη στόφα του «καλού παιδιού» που διαθέτουν όλοι οι βορειοελλαδίτες.
Ανήσυχος επιχειρηματίας, ο Νίκος πλάι ακριβώς στην απέραντη πίστα του Yton, πρόσθεσε ένα κλαμπ εστιατόριο, το Botoxe. Χώρος αμφιθεατρικός, με τα τραπέζια να σκαρφαλώνουν στα σκαλιά, κάτω στο κοίλο του θεάτρου, ένα εντυπωσιακό μπαρ, κλιμακωτές πίστες ολόγυρα, στον επάνω όροφο άλλο μπαρ, για όσους θέλουν να ανταλλάξουν και μια κουβέντα, μακριά από το επίκεντρο του ξεσαλώματος. Στα μετόπισθεν, οι πριβέ σουίτες, να τις κλείσεις για τα μάτια σου μόνο, καναπεδάτος εξώστης που σε διακτινίζει κατευθείαν στην πίστα του Yton, με θέα αφ' υψηλού στον χαμό, είσαι και ταυτόχρονα δεν είσαι, αφού αν τραβήξεις το κουρτινάκι γίνεσαι αόρατος, βγάζεις και το τακούνι που σε χτυπάει και το ρίχνεις έξω κατά την πιο πριβέ σου βούληση.
Επιστρέφω, όμως, πίσω στο Botoxe, το οποίο διαθέτει τη δική του αυτόνομη-μεγάλη-ζωή! Νέον φώτα, φούξια και γαλάζιο, ένας 3d χώρος ονειρικός και καλειδοσκοπικός, που σε πάει πίσω στα 90'ς και τη γκλαμουριά που είχαμε ξεχάσει. Το ντεκόρ υπογράφει ο ίδιος ο Νίκος, ο οποίος μοιάζει να έχει βιώσει τα 90'ς και να έχει αντιληφθεί το τεράστιο καμ-μπακ που βιώνουν αυτή την εποχή, κυρίως από την gen z γενιά, που τα προσκυνά ως άλλη θρησκεία.
Εδώ, λοιπόν, κάθε εβδομάδα συντρέχουν ξενύχτια με διάσημους dj's, οσονούπω αναμένεται ο επικός και αειθαλής Morales, στο πιο νοστάλτζικ πρότζεκτ, εκείνο που θα μας επιστρέψει στα μυθικά πάρτις που νομίζαμε πως για πάντα θάφτηκαν κάτω από τη σκόνη της λήθης. Όλα αυτά, όμως, ποτέ δεν θα ήταν τα ίδια χωρίς την καλλιτεχνική διεύθυνση του Λάκη Γαβαλά. Τον οποίο απολύτως εμπιστευόμαστε σε ό,τι αφορά φτερά, πούπουλα, εκκεντρικές εμφανίσεις και μουσικοχορευτικά δρώμενα με στιλ, διαφορετικότητα και κοστούμια που θα ζήλευαν όλα τα Moulin Rouge αυτού του πλανήτη.
Και επειδή νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, το Botoxe έχει φροντίσει να δώσει και γεύση σ' αυτές τις πολλά υποσχόμενες βραδιές. Ο chef Take, δεξί χέρι του Nobu, με δικό του φαν κλαμπ ανάμεσα στους καλοφαγάδες της πατρίδας μας, έχει αναλάβει να στήσει ένα μενού, όχι μόνο με τα εμβληματικά σούσι, νιγκίρι, rolls συν και τον αξεπέραστο black code του Nobu, αλλά και με πιάτα πιο μεσογειακά, με ιδιαίτερη έμφαση στο σπάνιο, πανάκριβο κρέας.
Δοκιμάσαμε μια σαλάτα με άισμπεργκ, πεκάν, τραγανό μπέικον και σος μπλε τυριού, ένα ταρτάρ καβουριού με τα μικροσκοπικά, τριζάτα αβγά ψαριών να δίνουν έναν άλλο τόνο στην υφή και την τρούφα να αρωματίζει σε ένα απρόσμενο κοντράστ το όλο σύνολο. Στη συνέχεια ήρθε η κλασική nobu τεμπούρα, με το ρολό να τυλίγεται γύρω από το σώμα μιας γαρίδας και την τόμαχοκ υπερπαραγωγή, ένα κομμάτι 900 γραμμαρίων από αυστραλιανό waygu, άψογα ψημένο στην πιο rare εκδοχή, αυτή που ταιριάζει σε ένα κομμάτι μοναδικής πολύτιμης σάρκας. Ανατολή και Δύση στο ίδιο μενού, κανείς δεν θα μείνει παραπονεμένος. Κλείσαμε με ένα πληθωρικό Botoxe pistaccio, σου γεμιστά με κρέμα και πάνω τους μια γενναιόδωρη κρέμα από φιστίκι Αιγίνης.
Οι νύχτες αναμένονται καυτές, αντίδοτο σε όσα ζούμε, παρένθεση από φούξια παράδεισο στη γενικευμένη γκριζάδα. Το Botoxe που απαραιτήτως χρειάζονται οι ρυτίδες της ψυχής μας.
Η φιλοσοφία του εστιατορίου βασίζεται στον σεβασμό προς την παράδοση και στις αξίες της ιταλικής «cucina povera»: μιας κουζίνας λιτής, αυθεντικής και γεμάτης ψυχή
17°
