Η Λιβελούλα και ο Μάντις

Υπάρχει ένα υδατόφραγμα σε ένα κομμάτι του ποταμού που περνάει κάτω από τον δρόμο, στο λεγόμενο γεφυράκι, λίγο πριν φτάσει κανείς στην παραλία από το χωριό που έχει σχηματιστεί ολόκληρο οικοσύστημα. Κληματσίδες κρέμονται από τα βράχια απέναντι και υπάρχει μια μόνιμη λιβελούλα αρχόντισσα της μικρής λιμνούλας. Το πρωί παρατηρούσα το οδοντόγναθο αυτό ενώ το απόγευμα παρατηρούσα ένα άλλο έντομο, «το αλογάκι της Παναγίας» ή Μάντις (Μantidae) που περπατούσε κάθετα πάνω στον ξυλόφουρνο της αυλής μας μέχρι που έφτασε σε οριζόντια θέση πάνω στη σκεπή του φούρνου. Οι μάντηδες είναι μια ευρύτερη κατηγορία· μπορεί να είναι νεαρές λιβελούλες πριν βγάλουν φτερά και αργότερα στη ζωή τους μεταμορφώνονται. Ο τρόπος που μετακινούνταν προς τα πάνω είχε πολύ ενδιαφέρον. Με μια μικρή ταλάντωση του σώματος πήγαινε προς τα πίσω δίνοντάς του έτσι την ώθηση να προχωρήσει ένα βήμα εμπρός. Και αυτό, όσο ήταν στην ανηφόρα. Μήπως έτσι πρέπει να κάνω κι εγώ; Αφήνοντας πίσω κάποια πράγματα που με βαραίνουν και να προχωρήσω μπροστά.

Το βράδυ σε μια οικογενειακή συγκέντρωση ακούστηκε η άποψη ότι ένα είδος ακίνδυνης σφήγκας είναι αστοχία της φύσης διότι αυτά τα έντομα είναι πολύ βαριά για να πετάξουν ψηλά, και τι να τα κάνουν τα φτερά. Έτσι ήταν εύκολα θύματα μιας συγκέντρωσης ανθρώπων που τους ενοχλούσε η παρουσία τους. Με περηφάνια κάποιος ομολόγησε ότι είχε ήδη σκοτώσει οκτώ. Όμως η εξέλιξη, αυτή η αργή διαδικασίας προσαρμογής και επιτυχίας στη ζωή, φαίνεται ότι είναι διαφορετικής λογικής. 

Υπάρχουν και ενδιάμεσες καταστάσεις όπου οι πτήσεις αρκεί να έχουν μικρό μήκος, όπως συμβαίνει και με τα βαδιστικά πουλιά π.χ. καρακάξες, πέρδικες κ.λπ. που τους δίνει άλλο πλεονέκτημα. Η απλοϊκή και υπερ-απλουστευτική παρατήρηση του νεαρού που έκρινε ανθρωποκεντρικά τη φύση με έκανε να σκεφτώ ότι η ύπαρξη μιας δομής μπορεί να παίζει και δευτερεύοντα ή βοηθητικό ρόλο μέσα σε πλήθος, άλλες προσαρμογές ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος. 

Η φύση μπορεί να πειραματίζεται να δοκιμάζει και να παίζει, γιατί όχι κι εμείς;