​Ο πλανευτής

Ήταν ένα ζεστό πρωϊνό. Στον ορίζοντα απλωνόταν μια περίεργη αχλύς, ίσως από την ξαφνική ζέστη και την αφρικανική σκόνη στο αέρα. Περπατούσα στη μαρίνα Γλυφάδας, εκεί στη μικρή ιχθυόσκαλα που βγαίνουν οι βάρκες και ξεψαρίζουν οι ψαράδες. Παρατηρούσα τα παλιά σκαριά τι όμορφα που ήταν, βαμμένα στα χρώματα του μπλε κυρίως, για να ταιριάζουν με τη θάλασσα και τον ουρανό. Σαν το ιστιοφόρο στο έργο του υπερρεαλιστή ζωγράφου Ρενέ Μαγκρίτ «ο Πλανευτής» (Le séducteur), από θάλασσα που πλέει στην ίδια θάλασσα από την οποία είναι φτιαγμένο. Και σαν τα πουλιά του Μαγκρίτ από ουρανό που πετούν στο ίδιο ουρανό από τον οποίο είναι φτιαγμένα. Το περιβάλλον μέσον που ζουν και κινούνται γεμίζει και το εσωτερικό τους αφήνοντας μόνο μια λεπτή γραμμή να οριοθετεί τη μορφή τους.

Τις σκέψεις μου αυτές διέκοψε μια φωνή και η μυρωδιά ενός τσιγάρου αναμμένου που κρεμόταν στα χείλη του ψαρά που διαλαλούσε την πραμάτειά του. Ήταν μελανούρια και σάλπες, ψάρια που ζουν κοντά στον βυθό και φαίνονταν φρέσκα. Με αρκετό δισταγμό ρώτησα «είναι σημερινά;». Κάνει να με πειράξει «όχι, χθεσινά», και συνεχίζει: «πρωϊνά είναι, βέβαια».

«Θα μου βάλετε μερικά; Να είναι όμως καθαρισμένα». Άρχισε να τα καθαρίζει πετώντας τα σπάραχνα στη θάλασσα που αμέσως εξαφανίζονταν από δεκάδες μικρά ψαράκια.

«Δεν δίνετε τίποτα και στις γάτες;»
«Αυτές τρώνε ψάρια, τα εντόσθια τα δίνουμε στα ψαράκια, να μεγαλώσουνε και αυτά».
«Μόνο τα σκουπίδια να μην υπήρχαν», λέω.
«Τα σκουπίδια τα πετάνε οι στεριανοί. Εγώ τα μαζεύω στο πίσω μέρος της βάρκας μου και μετά τα πετάω στην ανακύκλωση». Το μαχαίρι πηγαινοερχόταν γρήγορα, τα λέπια σκόρπιζαν στο αέρα μυρωδιά θαλασσινής φρεσκάδας.

Κρατώντας τη μπλε σακούλα με τα ψάρια έφυγα με την εικόνα ενός ανθρώπου που είναι φτιαγμένος από θάλασσα όπως το ιστιοφόρο-πλανευτής του Μαγκρίτ, από ουρανό όπως τα πουλιά του Μαγκρίτ, και από ψάρια...

Αναφορές:
Λίνα Μανδράκου. Ο άγνωστος René Magritte. Τέχνες 24.09.2016. Αthens Voice.