Το σπίτι με τη σέρα

Φιγούρα απείραχτη, λες κι από τα παιδικά του χρόνια, και σαν να μην άλλαξε τίποτα, στέκει στο μέσον της σάλας του αρχοντικού με τη σέρα, όπου μια τρύπα από σφαίρα έχει μείνει στο τζάμι σαν ενθύμιο πολέμου. Μόνο η Α. είναι φανερή στην απουσία της και μέσα από τα πράγματα που ένα-ένα διάλεξε για να στολίσει το σπίτι. Στην κουζίνα μια ομάδα από αποξηραμένους κάβουρες σε κοιτούν με τα τραπεζοειδή τους μάτια, λάφυρα από το καθημερινό κολύμπι του Χ. από το σπίτι ως τον Φάρο στην είσοδο του όρμου. Μέσα από την κάμαρα ακουγόταν το βουητό του κύματος που έσκαγε στον βράχο από κάτω, ζωντανό όνειρο. Καμία διαδικασία νοικοκυριού σαν να λείπει η κυρά του για δουλειές στην αγορά. Καλοδεχούμενα και τα οποιαδήποτε πεσκέσια ή φαγώσιμα.

Μας υποδέχτηκε στη αρχή στη βεράντα πάνω από τον όρμο κάτω από τον ήλιο που κανένας μας δεν άντεξε για πάνω από πέντε λεπτά. Λες και ήθελε να ρουφήξει όσο πιο πολύ ήλιο μπορούσε όντας κλεισμένος στο διαμέρισμα της Αθήνας παλεύοντας με την αρρώστια της αγαπημένης του Α. Μετά μεταφερθήκαμε στη σέρα με τα γαλάζια χρώματα και τα ναυτικά αντικείμενα. Στην ανάγκη καθόταν και στα σκαλιά.

Ο Χ., ναυτικός και καπετάνιος που γλίτωσε από ναυάγιο, μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα για 13 ώρες με μόνο ένα μαχαίρι δεμένο στο σώμα του, το ναυτικό φυλλάδιο και τις φωτογραφίες των γονιών του σε ένα πλαστικό κάλυμμα. Ένα ταξίδι ζωής με επιστροφή στο λιμάνι που ξεκίνησε, το μόνο ασφαλές.