Νίκη Λυμπεράκη: «Αν άφηνα την τηλεόραση, θα γινόμουν ή μπογιατζής ή μαγείρισσα»

Η Νίκη Λυμπεράκη έχει συνηθίσει να θέτει ερωτήσεις, στην εκπομπή «Μεγάλη εικόνα» του Mega, στον συντονισμό πολιτικών συζητήσεων στο κανάλι αλλά και πίσω από το μικρόφωνο, στο κεντρικό μαγκαζίνο του Mega Νews 104,6. Τι συμβαίνει, όμως, όταν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ξεφεύγουν από τα όρια; Πόσο εύκολα ένας καλεσμένος μπορεί να μετατρέψει μια συνέντευξη σε πεδίο διαμαρτυρίας και ποια είναι εκείνη η ερώτηση που θα ήθελε να είχε κάνει αλλά τελικά δεν έκανε; Από τα παρασκήνια της τηλεόρασης μέχρι τις αγαπημένες της γωνιές στην Αθήνα, η Νίκη Λυμπεράκη απαντά χωρίς να χάνει το χιούμορ της.

― Πόσο δύσκολο είναι για έναν Έλληνα δημοσιογράφο να συντονίσει ελληνικό πάνελ;
Αρκετά. Ειδικά, αν το πάνελ δεν θέλει να συντονιστεί. Και, συνήθως, δεν θέλει.

― Σε ποιες περιπτώσεις έχεις βρεθεί σε αμηχανία;
Όταν η συζήτηση ξεστρατίζει απ’ το πολιτικό και γίνεται προσωπική. Όταν οι χαρακτηρισμοί ξεπερνούν τα όρια.

― Παράπονα από πολιτικούς ως προς τον δημοσιογραφικό χειρισμό έχεις δεχτεί; Ποιο ήταν το πιο τρελό που έχεις ακούσει;
Εννοείται! Τίποτε «τρελό» όμως. Κάθε φορά τα αναμενόμενα. Έχω ενημερωθεί για τηλεφώνημα που έγινε –ξημερώματα– σε ανωτέρούς μου διοικητικά, για να παραπονεθεί πολιτικός επειδή δεν έτυχε της φιλοξενίας που είχε φανταστεί και που θεωρούσε ότι του οφειλόταν. Μπορεί να περίμενε να τον ρωτήσουμε τι ζώδιο είναι με follow up για τον ωροσκόπο και ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα. Ποιος ξέρει…

 ― Έχεις μετανιώσει ποτέ για ερώτηση που έκανες στον αέρα ή, αντίθετα, για κάποια που τελικά δεν έκανες;
Για το δεύτερο άπειρες φορές. Δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Τελειώνει η συζήτηση, κι όσο τη γυρίζεις στο μυαλό σου, τόσο ανακαλύπτεις παραλείψεις ή διατυπώσεις που θα δούλευαν καλύτερα. Δεν σταματάει αυτό πουθενά.

 ― Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος που πιστεύει ο κόσμος για τους δημοσιογράφους;
Ότι όλοι εξυπηρετούν κάποια ατζέντα για προσωπικό όφελος. Ότι όλοι είναι ενεργούμενα.

― Έχεις ένα πολιτικό πάνελ με ανθρώπους που διαφωνούν έντονα, τι συμβαίνει πίσω από τις κάμερες; Είναι το κλίμα εξίσου τεταμένο ή όλα αλλάζουν μόλις πέσουν οι τίτλοι;
Τις περισσότερες φορές συμβαίνει το δεύτερο. Πάμε σε διαφημίσεις και όλα είναι αλλιώς. Όταν όμως το πράγμα έχει ξεφύγει κι έχει γίνει προσωπικό, όπως έλεγα και πριν, μπορεί και να φύγουν από το στούντιο έξαλλοι μετά το τέλος. Δεν είναι αυτό ο κανόνας πάντως.

― Υπάρχει είδος επικαιρότητας που σε έχει δυσκολέψει να το χειριστείς τηλεοπτικά;
Έχω δυσκολία με τα αστυνομικά θέματα που αφορούν παιδιά.

― Ποια είδηση των τελευταίων μηνών θεωρείς ότι συζητήθηκε πολύ περισσότερο απ’ όσο άξιζε και ποια δεν πήρε την προσοχή που της αναλογούσε;
Πολλές. Αλλά θα κρατήσω τα χείλη μου σφραγισμένα. Αυτό που νομίζω πως δεν συζητάμε όσο πρέπει είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη και η ανάγκη ρύθμισής της, οι πιθανές επιπτώσεις της στην εργασία και οι πολιτικές που επείγει να αποφασιστούν.

― Από ποιο πρόσωπο θα ήθελες να πάρεις συνέντευξη και δεν το έχεις κάνει μέχρι τώρα;
Άπειρους μπορώ να σκεφτώ. Πραγματικά, τι να πρωτοαπαντήσω σ’ αυτό… Από πολιτικούς ηγέτες ως θρύλους της μουσικής και εγκληματίες… Πάντως, σε όλες τις περιπτώσεις, εκτός από το να τους πάρω συνέντευξη, θα ήθελα να μ’ αφήσουν να καταγράψω μια πραγματική μέρα τους.

― Ποια είναι η πιο άβολη στιγμή που έχεις ζήσει ζωντανά στον αέρα;
Κι είπα κι εγώ. Δεν θα το πάει στον Καρβέλα το πράγμα; Πάντως όχι αυτή.

 ― Την συνέντευξη Καρβέλα τη θεωρείς, τώρα που υπάρχει μια απόσταση χρόνου, μια προσωπική σου επιτυχία ή αποτυχία;
Και follow up στο ψητό! Τίποτε από τα δύο. Και, μεταξύ μας τώρα, αν δεν έκανε τόσο πάταγο το ψεύτικο ηχητικό εφέ του λούμπεν, δεν νομίζω πως θα τη θυμόταν και κανείς αυτή την κουβέντα πια.

― Η Αθήνα είναι η πόλη όπου ζεις. Ποιο κομμάτι της σου αρέσει περισσότερο;
Το Θησείο και η Πλάκα τον χειμώνα.

― Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα έκανες αν ήσουν δήμαρχος για μία μέρα;
Θα ζητούσα να κατέβουν όλες οι αχρείαστες πινακίδες καταστημάτων και υπηρεσιών. Νομίζω θα ξεκουράζονταν αφάνταστα τα μάτια μας.

― Ποιο είναι το ωραιότερο σύνθημα που διάβασες ποτέ σε τοίχο;
«Βασανίζομαι». Ταυτίστηκα πολυεπίπεδα και διαχρονικά. Όπως όλοι μας.

― Ποιος θα ήθελες να είχε γράψει το soundtrack της Αθήνας;
Ο Λούτσιο Ντάλα. Θα έβγαινε κάτι το τρομερά συγκινητικό.

― Κατεδάφισέ μου ένα σημείο της Αθήνας αυτή τη στιγμή.
Δεν θα πω περιοχή, γιατί, αν γίνει καμιά στραβή, θα με πουν μαυρόγατα. Ας πούμε ότι θα μου άρεσε να ξαναβλέπαμε τα ποτάμια της πόλης, που τα στριμώξαμε κάτω απ’ το μπετόν.

― Ποιων ανθρώπων τα κινητά θυμάσαι;
Της μαμάς μου. Μετά τον θάνατο του μπαμπά μου, κράτησε εκείνη τον αριθμό του… Τον πληκτρολογώ κι είναι σαν να καλώ κι εκείνον. Θυμάμαι όμως και το σταθερό του παππού και της γιαγιάς που με μεγάλωσαν, κι ας έχουν περάσει 20 χρόνια. Μια δυο φορές δοκίμασα και να καλέσω. Τι να γίνονται άραγε οι αριθμοί μας όταν «φεύγουμε»; Θα το ψάξω ίσως.

― Είσαι σ’ ένα αεροπλάνο και ταξιδεύεις. Πού θα ήθελες να προσγειωθείς; 
Στο Κατωχώρι Λευκάδας και να είναι καλοκαίρι του 1989. Λιγότερο υπερβατικά, στην Ιαπωνία, στη Νέα Ζηλανδία ή κάπου στην Παταγονία.

― Πού ταξίδεψες τελευταία και το θυμάσαι ακόμα;
Με μια βάρκα στην Πολύαιγο. Πάντα θα το θυμάμαι.

― Τι αγόρασες από το τελευταίο σου ταξίδι;
Ένα συρμάτινο δαχτυλίδι. Έκανε 8 ευρώ και το ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά. Το προσέχω πολύ, γιατί, αν σπάσει, πού θα το ξαναβρώ;

― Στη ζωή σου πιο κοντά στάθηκαν οι γυναίκες ή οι άντρες;
Μου βάζεις δύσκολα. Οι φίλοι μου, αυτοί που είναι οικογένεια, είναι δύο γυναίκες κι ένας άντρας. Βγάζεις συμπέρασμα;

― Ποιο εν ζωή πρόσωπο σε εμπνέει;
Δεν έχω είδωλα. Πολλοί με εμπνέουν. Στην εποχή του Τραμπ, τηλεοπτικά ο Κόλμπερτ, ο Όλιβερ και ο Τζον Στιούαρτ. Τον πρώτο τον έκοψαν. Τους άλλους δύο μπορώ να τους χαζεύω με τις ώρες.

― Ποιον Έλληνα πολιτικό εκτιμάς αυτή τη στιγμή και γιατί;
Πολλούς εκτιμώ. Με τη δουλειά που κάνω, θα προτιμούσα να μην αναφέρω ονόματα. Όχι μην παρεξηγηθούν οι υπόλοιποι, μην το πάρουν πάνω τους εκείνοι κι αρχίσουν να έρχονται στην εκπομπή άνετοι κι αφ’ υψηλού.

― Η δουλειά σου παίρνει και αρνητικές κριτικές. Πώς τις δέχεσαι;
Με σοβαρό προβληματισμό, όταν προέρχονται από ανθρώπους που εκτιμώ ή από αγνώστους που τις διατυπώνουν κόσμια και καλοπροαίρετα. Με ευγνωμοσύνη στον Ψ. μου σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις.

― Έχεις αναγκαστικά να διαλέξεις: πλαστική τσάντα ή πλαστική χειρουργική;
Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές #diplis

― Τι έκανες χθες βράδυ;
Είδα μια πολύ ωραία παράσταση. Το «Βίντεο κλαμπ Φαντασία» στο Θέατρο Σταθμός. Σπεύσατε!

― Ποια ήταν η τελευταία φορά που ξενύχτησες; Για ποιο λόγο;
Χθες το βράδυ. Εντεκάμισι άρχιζε η παράσταση… Άσ’ τα. Εκεί γύρω στις δωδεκάμισι πέρασα ένα δύσκολο πεντάλεπτο, αλλά μετά επανήλθα ακμαία.

― Με ποιο από τα μέλη της οικογένειάς σου έχεις πιο στενή επαφή;
Υποθέτω, εννοείς την οικογένεια εκτός σπιτιού. Με τη μάνα μου. Και τη φωνή του μπαμπά μου, όμως, την έχω συνέχεια στο κεφάλι μου. Ειδικά στα δύσκολα. Είναι εκπληκτικό (και κάποιες φορές παρήγορο) ότι οι σχέσεις μας με κάποιους ανθρώπους δεν τελειώνουν με τον θάνατο.

― Πώς σε φωνάζει η μαμά σου;
Νικούλα. Κι εγώ απορώ.

― Για τι πράγμα τσακώνεσαι πιο συχνά μαζί της;
Γιατί αγχώνεται κι ανησυχεί για τα πάντα. Πάντα. Και κυρίως γιατί το ίδιο κάνω κι εγώ, και δεν παλεύεται.

― Σύστησέ μας τον καλύτερο σου φίλο.
Μαρία. Συμβολαιογράφος στον Βόλο πια. Σαν αδερφές από τα 19 μας στο πανεπιστήμιο. Κωνσταντίνα Βαρσάμη, ένας άνθρωπος, μια ιστορία και η ωραιότερη φωνή του ελληνικού ραδιοφώνου. Κώστας Γιαννακίδης. Μυαλό από τα λίγα. Καρδιά απ’ τις ακόμα πιο λίγες γύρω μας.

― Ποιος στίχος σού κολλάει πιο συχνά στο μυαλό;
«That ain’t working. That’s the way you do it». Επίσης: «Είν’ η αγάπη μας απλά μια σημαδούρα στ’ ανοιχτά, και μια γοργόνα στην κορφή τής δίνει σχήμα και μορφή». Μ’ αυτό κοίμιζα και τον γιο μου μωρό… Τώρα ακούει κάτι πριόνια που μαθαίνει από τα άλλα παιδάκια στο σχολείο.

― Ποιον άνθρωπο συναντάς περισσότερο από τρεις φορές την εβδομάδα εκτός δουλειάς;
Πω πω. Κανέναν. Μας έχει φάει η δουλειά. Το τηλέφωνο δεν πιάνεται;

― Αν εγκατέλειπες τη δημοσιογραφία, με τι άλλο που ξέρεις θα μπορούσες να ασχοληθείς;
Θα γινόμουν μπογιατζής ή μαγείρισσα. Τρελαίνομαι και για τα δύο.

― Τα πιο ωραία ρούχα του κόσμου τα φτιάχνει ο…
Βρήκες άνθρωπο. Πολύ τα βαριέμαι αυτά. Δεν το έχω καθόλου. 

― Ανοίγεις το ψυγείο. Μπορείς να περιγράψεις τον εσωτερικό του κόσμο;
Βέβαια. Λογικά, φωνάζει απεγνωσμένα: «Αδειάστε με λίγο, θα σκάσω. Έλεος με το κατοχικό σας σύνδρομο εδώ μέσα!» και «Τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα; Άντε κοιμήσου! Ξουτ!».

― Ποιο φαγητό ξέρεις να μαγειρεύεις τέλεια;
Σπανακόπιτα. Κοκκινιστό. Γιουβέτσι. Παστίτσιο. Κρεμμύδια γεμιστά αυγολέμονο στον φούρνο (Αν δεν το ξέρεις, πες να στείλω συνταγή. Είναι φανταστικό).

― Έχεις ένα επαγγελματικό ραντεβού. Διάλεξε τόπο.
Παλιά θα έλεγα κάπου στο κέντρο. Τώρα τρέμω στη σκέψη του πάρκινγκ. Μακριά, μακριά! Μη σου πω και με call…

― Έχεις ένα προσωπικό ραντεβού. Διάλεξε τόπο.
Στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Λοζάνης, δίπλα στον πιανίστα. Αλλά αυτά μία φορά γίνονται.

― Μετακομίζεις. Τι θα έπαιρνες μαζί σου;
Την καφετιέρα. Αδιαπραγμάτευτα. Άντε και τη ζυγαριά, γιατί, έτσι και μ’ αφήσω λάσκα, θα τρέχουμε…

― Όταν βλέπεις τον εαυτό σου στην τηλεόραση, τι του λες;
Εννοείται πως ΔΕΝ βλέπω τον εαυτό μου στην τηλεόραση.

― Πώς νιώθεις με μακιγιάζ και με τακούνια;
Ωραία. Τα πρώτα τρία με πέντε λεπτά.

― Ποια φράση χρησιμοποιείς συχνά τελευταία;
«Και τώρα χορός». Οι μυημένοι στους «Απαράδεκτους», το πιάσανε. Οι υπόλοιποι να πάτε να μυηθείτε και θα με θυμηθείτε.

― Ποιο είναι το αγαπημένο σου γκάτζετ;
Τα ακουστικά μου. Δεν κοιμάμαι χωρίς αυτά πια (δυστυχώς).

― Τι διαβάζεις πρώτο σε μια εφημερίδα;
Το πρωτοσέλιδο και τρεις στήλες που παρακολουθώ ανελλιπώς.

― Τι ringtone έχει το κινητό σου;
Ένα απ’ τα πολλά. Κι επειδή ξαφνικά ένιωσα πολύ αδιάφορη με αυτή την απάντηση, να προσθέσω πως, στα χρόνια του κορονοϊού, χτυπούσε με τον Στέφανο Χίο να λέει: «Ο κορονοϊός επεκτείνεται, θα πεθάνουμε όλοι». Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον το ’κανα χειρότερο.

― Και τι έχεις για wallpaper στο pc σου αυτό τον καιρό;
Ένα καραβάκι που ζωγράφισε ο Πάνος πρώτη φορά στον υπολογιστή. Έχει σύννεφα, κύματα, ήλιο... Ένας μικρός Πικάσο #ελληνίδα_μάνα.

― Με λένε Νίκη και… (συμπλήρωσε τη φράση)
…Είμαι καλά…Πάλι καλά. Ήταν να με βγάλουν Ευανθία.