Καπουτζίδης για Μαζωνάκη: «Αναρωτιόμασταν αν θα "κολλήσει" στο The Voice αλλά τελικά κολλήσαμε εμείς σε αυτόν»

Στο «Studio στις 3» βρέθηκε το απόγευμα της Παρασκευής (2/10) ο Γιώργος Καπουτζίδης, με αφορμή το ειδικό αφιέρωμα που ετοιμάζει το «The Voice» για τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Ο Γιώργος Καπουτζίδης αποκάλυψε πως, όταν πληροφορήθηκε την πρόθεση του σταθμού να τιμήσει τη μνήμη του, ζήτησε να συμμετάσχει, καταθέτοντας τις δικές του προτάσεις για το περιεχόμενο. «Έχει βγει ένα ωραίο αποτέλεσμα», ανέφερε, χαρακτηρίζοντας το αφιέρωμα απαραίτητο για να μπορέσουν όλοι να συνειδητοποιήσουν όσα συνέβησαν.

Ο ηθοποιός, παρουσιαστής και σεναριογράφος περιέγραψε τη διαδικασία των γυρισμάτων ως ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά, εξηγώντας ότι πραγματοποιήθηκε χωρίς κοινό, με τους τέσσερις coaches και τον Γιώργο Λιανό. «Δεν θα μπορούσα να το παρουσιάσω μόνος μου», είπε χαρακτηριστικά, ενώ σημείωσε πως υπήρχαν στιγμές αμηχανίας και σιωπής, στις οποίες «μιλάνε τα μάτια». «Ήταν σαν να είναι εκεί», ανέφερε συγκινημένος.

Ανατρέχοντας στη γνωριμία και τη συνεργασία του με τον Μαζωνάκη στο μουσικό talent show του ΣΚΑΪ, μίλησε για έναν άνθρωπο που ξεχώριζε για την προσωπικότητα και την ενέργειά του. «Ήταν ένας φοβερός άνθρωπος. Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο με περισσότερο φως», ανέφερε, προσθέτοντας πως αρχικά αναρωτιόταν αν ο τραγουδιστής θα «κολλούσε» στο «Voice», για να διαπιστώσει τελικά πως «εμείς “κολλήσαμε” στον Γιώργο». Τον χαρακτήρισε έξυπνο, φωτεινό, αστείο και σπάνιο, σημειώνοντας πως οι αναμνήσεις που έχει από εκείνον είναι κυρίως γεμάτες χιούμορ.

Ο Καπουτζίδης αποκάλυψε ακόμη πως η τελευταία φορά που συναντήθηκαν ήταν στον τελικό του «Voice», ενώ στη συνέχεια επικοινωνούσαν μέσω μηνυμάτων. Μάλιστα, είχε δεχθεί πρόσκληση από τον μάνατζερ του Μαζωνάκη να βρεθεί στη συναυλία του στην Τεχνόπολη και ενδεχομένως να ανέβει στη σκηνή μαζί του. «Για τον Γιώργο με μεγάλη χαρά», ήταν η απάντησή του. Αναφερόμενος στην απώλεια, αναρωτήθηκε αν ο τραγουδιστής είχε αντιληφθεί πόσο πολύ τον αγαπούσε ο κόσμος, λέγοντας πως ο ίδιος δεν το πιστεύει. «Αν δεν τον είχα γνωρίσει, θα στεναχωριόμουν κι εγώ όπως όλοι. Τώρα που τον γνώρισα και τον έζησα και τον αγάπησα δύο χρόνια, έγινε πολύ πιο δύσκολο», εξομολογήθηκε. Όπως είπε, η καθημερινότητα συνεχίζεται, όμως συνοδεύεται από μια «υπόγεια θλίψη». «Πονάς πάντα για τους ανθρώπους που χάνεις. Αυτό είναι διαφορετικό, γιατί ίσως να μην τον χόρτασα. Ήθελες κι άλλο κι άλλο», κατέληξε.