Αντίο, Λευτέρη Κορδιάε, θα σε θυμάμαι κάθε φορά που θα ακούγεται το Porcelain του Moby στο ραδιόφωνο

Στα θεσσαλονικιώτικα τάιμλαϊν, η είδηση τρέχει μοιράζοντας μια θλίψη τεράστια, γιατί ο χαμός του ραδιοφωνικού παραγωγού και τιτανοτεράστιου dj Λευτέρη Κορδιάου ισοδυναμεί με μια μελαγχολία ανείπωτη, καθώς ο Τέρι (έτσι τον φωνάζαμε οι στενοί φίλοι) ήταν από τα πιο αγαπημένα παιδιά της πόλης. Αρειανάκι παθιασμένο, με χόμπι να μαζεύει οτιδήποτε είχε να κάνει με Air Jordan σε παπούτσι, μπουφάν, αθλητική φανέλα και γκάτζετ (η συλλογή του ήταν τρε φαντεζί και γαμάτη), ο Κορδιάος ήταν η εγγύηση, ο ορισμός, ο γκουρού, ο δεξιοτέχνης, ο μεγάλος αρχηγός και ο ιδανικός παίκτης αυτού που προσωπικά ορίζω ως την ιδανική ηλεκτρονική μουσική. Στον 88μισό τον ανακάλυψε ο Πορτοκάλογλου, όμως δεν ανταμώσαμε, η θητεία μου το 2001, όταν ο Τέρι κάθισε στην κονσόλα, είχε λήξει. Λίγα χρόνια μετά ήταν που συνδεθήκαμε με βαθιά φιλία, τη χρονιά που μαζί με τον θρυλικό dj και ιδιοκτήτη του Zucca Radio (το ακούει όλος ο πλανήτης), Γιάννη Μητσοκάπα, καλέσαμε τον Λευτέρη στον Republic 100.3. Θυμάμαι σαν τώρα τη στιγμή: Πήγα στον Θερμαϊκό όπου ο Τέρι ήταν ρέζιντεντ, παράγγειλα μαρτίνι και του την έπεσα στην ψύχρα: «Με τον Μητσοκάπα αναλάβαμε τον Republic και θέλουμε να γυρίσεις στο σπίτι σου». Ξαφνιάστηκε. 

Δεν γνωριζόμασταν, άσχετα αν είχαμε κοινούς γνωστούς, χωριουδάκι η Θεσσαλονίκη, την άλλη μέρα όμως είπε το ναι και ανέλαβε μαζί με τον Γιάννη Δρίζη, τον Cayetano, τον Πορτοκάλογλου και την Έλενα Αγγελίδου να περάσει τον σταθμό στη νέα εποχή. Εκεί στα στούντιο της Αριστοτέλους εκτίμησα τον Τέρι ακόμα περισσότερο. Όχι μόνο τον πράο, καλοκάγαθο, τίμιο και έξω καρδιά χαρακτήρα του, αλλά και την απίστευτη γνώση και αισθητική που χαρακτήριζε όλες τις ηλεκτρονικές μουσικές που πλασάρε μεθοδικά στη συχνότητα. Η βραδινή εκπομπή του Κορδιάου με το υπαινικτικό και χαμογελαστό μικρόφωνο υποστηριζόταν από ένα γλυκό ηλεκτρονικό σάουντρακ που με έλιωνε, κανένας ηλεκρονικός ραδιοφωνικός παραγωγός δεν μπορούσε να το ανταγωνιστεί. Αν και τέκνοχεντ από γεννησιμιού του και με θητεία σε λογής κλαμπ, ο Τέρι στον Θερμαϊκό και στον Republic 103, που ήταν τα δυο σπίτια του, γκρούβαρε μελωδικά, συναισθηματικά, άμπιεντ, έπαιζε κινηματογραφικά και ανεπανάληπτα: Moby, Nacho Sotomayor, Deep Dive Corporation, Red Snapper, Future Sound of London, τα μαλακά αντί για τα σκληρά των Underworld του Hamburg, Four Tet, Superpitcher, είναι άπειρα τα τραγούδια του που πέρασαν στην κεντρική πλέιλιστ του σταθμού, χάρις στο μεγαλειώδες και ασταμάτητο diggin’ του Τέρι. Όταν έφυγα από τον Republic, τον πρότεινα ασυζητητί για διευθυντή, ήταν ο καλύτερος. Δεν αλλάξαμε τη συνήθειά μας να πίνουμε μεσημεριανό καφέ στο Αστόρια, αφού το σπίτι του Κορδιάου με τα εκατοντάδες Air Jordan και τα γραφεία της Άθενς Βόις απείχαν λίγα μέτρα από το καφέ του Ναβαρίνου.

Γουφ, γαβ, ουρά κουνάμενη, ήρθε η ώρα του Όσκαρ και του Σκοτ, γιατί ο Κορδιάος πήγαινε πακέτο και με τα σκοτσέζικα τεριέ με το υπογένειο στη μουσούδα και την καλοσύνη στα μάτια. Είναι γνωστό πως ό,τι ψυχή είναι ο αφέντης, καθ’ ομοίωση διαπλάθεται και η ψυχή του σκύλου του. Δεν πήγαινε ποτέ πουθενά χωρίς τους σκυλούκους. Λίγα χρόνια μετά, ήρθε πάλι η στιγμή και η χαρά με τον Τέρι να συνυπάρξουμε ραδιοφωνικά στον Fly 104 του Αντώνη Κανάκη, ραδιόφωνο που από την αρχή ως και δέκα χρόνια σχεδόν μετά, παίζει αποκλειστικά ηλεκτρονικές μουσικές. Ο Τέρι ως και τον χαμό του παρέμεινε μόνιμη δύναμη και πάντα ηγέτης. Όταν κατέβηκα στην Αθήνα, ο Τέρι άλλαξε ζώνη και από απόλυτος νυχτερινός εκφωνητής διέπρεψε και σαν πρωινό αστέρι. ‘Όταν οι ΟΞΥ μου ζήτησαν να γράψω το επίμετρο για το «Κι έτσι διαλύθηκαν όλα», τη βιογραφία του Moby, περάσαμε ώρες συζητώντας για τον καλλιτέχνη που λάτρευε ολοκληρωτικά, γιατί ο Κορδιάος ήταν και με τη βούλα Moby expert. 

Μετά από μια πρωινή εκπομπή ήταν που τον βρήκαν τα μοιραία. Πολλά τον χτύπησαν εκείνο το καταραμένο διήμερο τον φιλάρα, την ψυχάρα, την άτυχη καρδιά. Έμεινε «κοιμισμένος» στο νοσοκομείο με τεχνική υποστήριξη για καιρό, ο Κανάκης, που έτρεξε και συμπαραστάθηκε σαν αδελφός του, με μπρίφαρε τακτικά για την κατάστασή του. Ως και το τέλος του Τέρι, οι φίλοι δεν πάψαμε να πιστεύουμε πως, έστω και με θαύμα, θα ανακάμψει. Μάταια, την αδικία μου μέσα, μάταια. Καλό σου ταξίδι, Λευτέρη Κορδιάε, θα σε θυμάμαι κάθε φορά που θα ακούω το Porcelain του Moby στο ραδιόφωνο, αγόρι μου καλό και σπάνιο.