Showbiz

Έλλη Τρίγγου: Έφτυσα αίμα, δουλειά με τον εαυτό μου και συνεχίζεται

Τι είπε σε συνέντευξη που παραχώρησε

Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Για την πιο ταραγμένη περίοδο της ζωής της και την ανάγκη να “τρέχει” διαρκώς αλλά και τη θεραπεία, τη συμφιλίωση με τον εαυτό της, το ταξίδι ζωής στην Ισλανδία μίλησε η Έλλη Τρίγγου.

Για την πιο ταραγμένη περίοδο της ζωής της και την ανάγκη να “τρέχει” διαρκώς αλλά και τη θεραπεία, τη συμφιλίωση με τον εαυτό της, το ταξίδι ζωής στην Ισλανδία και τη μεγάλη χαρά της κωμωδίας με τα «Φαντάσματα», που επιστρέφουν για δεύτερη σεζόν μίλησε η Έλλη Τρίγγου.

«Έτσι συμφιλιώνομαι λίγο μαζί μου. Όταν με πρωτογνώρισες ήμουν έτσι… ένα άλογο άσπρο, άγριο, που τρέχει και πολύ δύσκολο να το πιάσεις. Τώρα το άλογο θέλει να έρθει κοντά, να το χαϊδέψουν. Κάθομαι τώρα και ξεκουράζομαι και τρώω το γρασίδι μου, δεν χρειάζεται να τρέχω πια. Έφτυσα αίμα Γρηγόρη, τι να έγινε. Δουλειά με τον εαυτό μου. Και συνεχίζεται, και πάει καλά. Για την παλιά Έλλη, την ευχαριστώ καταρχάς, αλλά δεν χρειάζεται να έχει τόσο πολύ αγωνία και να νιώθει συνεχώς έναν κίνδυνο και μια απειλή», είπε αρχικά η Έλλη Τρίγγου και πρόσθεσε:

«Η ψυχοθεραπεία σίγουρα βοηθάει, βοηθάει η υποστήριξη των ανθρώπων σου, βοηθάει το να καταλαβαίνεις τι σου κάνει καλό. Είχα καταλάβει κάποια στιγμή ότι η δουλειά κάτι εξυπηρετεί το να είναι πάρα πολύ. Κάτι μπορώ και κρύβω πολύ καλά δουλεύοντας. Οπότε κάποια στιγμή είπα “έλα, από τι πας να γλιτώσεις;” και εκεί έκατσα. Ησύχασα, ξεκουράστηκα, μετά είχα πάρα πολλές τύψεις οπότε τώρα τρέχω, αλλά έχω τη μνήμη του πώς είναι να είσαι καλά και ήρεμα και θα ξαναπάω εκεί. Οι αντιθέσεις είναι η μαγεία».

Τέλος, μεταξύ άλλων χαρακτήρησε σημείο-σταθμό της τελευταίας χρονιάς το ταξίδι στην Ισλανδία αλλά και την συμμετοχή της στα «Φαντάσματα». : «Το 25 ήταν φανταστικό. Πήγα ένα ταξίδι ζωής στην Ισλανδία, είδα το βόρειο σέλας. Πας εκεί, δεν έχει τίποτα, μόνο φύση. Νιώθεις το μέγεθός σου που είναι τόσο και κάθεσαι με δέος. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Επαγγελματικά, τα “Φαντάσματα” ήταν η χαρά μου. Ο κύριος Παπαπέτρου μου είπε “έχω γράψει κάτι και σε σκέφτομαι”. Το διάβασα και ήταν ξεκαρδιστικό. Πήγα σαν τρελή, ουρλιάζοντας. Ήταν τέλεια, το ευχαριστήθηκα με όλο μου το είναι».