Θανάσης Βισκαδουράκης: Δεν έχω πει ποτέ τη λέξη μπαμπά

Ο Θανάσης Βισκαδουράκης παραχώρησε μια εφ όλης της ύλης συνέντευξη και μίλησε για την προσωπική του φιλοσοφία για τη ζωή, τονίζοντας τη σημασία της αλήθειας και της αυτοκριτικής, δηλώνοντας ότι προτιμά να τον αδικούν παρά να αδικεί ο ίδιος.

«Εγώ προτιμώ πάντα να με αδικείς, παρά να σ’ αδικώ. Έχω αυτό πάντα το δόγμα μέσα στη ζωή μου. Και μ’ αυτό πορεύομαι. Γιατί ξέρεις τι; Όλα εδώ μένουν, όλα εδώ λύνονται, όλα εδώ. Θα βρεθεί η κατάλληλη στιγμή που θα δικαιωθείς. Για ό,τι διαλέξεις να κάνεις», είπε αρχικά ο Θανάσης Βισκαδουράκης και πρόσθεσε:

«Εάν έχω κάνει λάθος; Εννοείται. Ναι, εννοείται ότι θα ζητήσω συγγνώμη. Αν έχω κάνει το λάθος και το καταλάβω, εννοείται θα έρθω πρώτος και θα σου πω συγγνώμη. Όχι με την έννοια της συγγνώμης των δημοσίων σχέσεων. Πραγματικά να καταλάβω το λάθος, γιατί είμαι ένας χαρακτήρας που είμαι αυστηρός και με τον εαυτό μου. Δεν είναι ότι εγώ τον εαυτό μου τον έχω, ξέρεις, στα πούπουλα. Κάθομαι στον καθρέφτη και του μιλώ. Γιατί στενοχωρείς τον άλλον; Γιατί το ‘κανες;».

Στη συνέχεια, μίλησε για τον γιο του, τονίζοντας πως είναι το ωραιότερο δώρο που του έκανε η ζωή.

«Είμαι δίπλα στο Μακαριότατο απ’ το 1975. Τον γνωρίζω από Αρχιμανδρίτη σκέψου. Είμαι κοντά του, δηλαδή με μεγαλώνει. Όταν μου είπε αυτός ότι ‘εγώ παιδί μου σε μεγάλωσα, στη Θήβα, από 5 χρονών μέχρι 18. Αλλά έχεις γεννηθεί στην Αθήνα’. Εκεί χάνεται ο κόσμος. Εκεί χάνεται η γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Και του λέω, τι σημαίνει Αθήνα; Γιατί εγώ με την Αθήνα δεν είχα καμία επαφή.

Εγώ δεν ήξερα. Και γιατί να την ξέρω; Εγώ μεγαλώνω μέσα στα παιδιά. Από 5 χρονών, δηλαδή σκέψου από νήπιο, Πρώτη Δημοτικού μέχρι Τρίτη Λυκείου. Όσο εγώ μπήκα μωρό, οι μεγαλύτεροι έχουν δραπετεύσει. Εγώ μεγαλώνοντας, μπαίνουν άλλα παιδιά. Εγώ με αυτά τα παιδιά είναι τ’ αδέρφια μου. Αυτή είναι η οικογένειά μου», είπε ο Θανάσης Βισκαδουράκης.

Για τον πατέρα του που έχασε το 2013 και τη μητέρα του που δεν γνώρισε κατέληξε: «Μέσω της αδερφής μου έμαθα όλο το ιστορικό της μαμάς. Έψαχνα πώς βρέθηκα στη Θήβα. Ο πατέρας μου ήταν ο πρόεδρος των Κωφών Ελλάδος. Έκανε το πρώτο σωματείο Κωφών Ελλάδος. Τον αγαπούσαν πάρα πολύ οι κωφοί. Και το κατάλαβα στην κηδεία, μου το ‘πε η Κατερίνα, μόλις την έχω γνωρίσει.

“Θέλω να σου πω κάτι διακριτικά, μη σε πειράξει. Δεν ξέρω αν απέτυχε σαν μπαμπάς, αλλά εγώ είδα κόσμο που έκλαιγε γι’ αυτόν”. Ότι “άφησε έργο” ήθελε να πει. Δεν είναι ωραίο έργο; Μπορεί συντηρητικό. Μπορεί πιο πολύ με τη θρησκεία. Αλλά είναι ένα έργο. Και αυτή τη στιγμή οι κωφοί έχουν προχωρήσει, η τεχνολογία έχει προχωρήσει».