Ελένη Κοκκίδου: Ήμουν δυστυχισμένο παιδί, έψαχνα απεγνωσμένα να βρω ανθρώπους που να μου δείξουν τον δρόμο

Για τα παιδικά της χρόνια μέσα σε μια αυστηρή αστική οικογένεια που δεν χωρούσε την καλλιτεχνική της φύση μίλησε η Ελένη Κοκκίδου στην εκπομπή «Καλύτερα αργά» τα μεσάνυχτα της Πέμπτης.

«Ήμουνα από μία αστική οικογένεια, η οποία έβλεπε την καλλιτεχνία ως κάτι που είναι ένα εφόδιο για μια γυναίκα. Όχι για να το συζητάει, αλλά για να κάνει τραπέζια, να καλεί τους φίλους, να παίζει πιάνο, να τραγουδάνε όλοι μαζί. Εγώ έπαιζα κιθάρα και τραγούδαγα, και λέγανε οι φίλες της μαμάς ότι η Ελένη πρέπει να γίνει τραγουδίστρια. Και η μαμά άλλαζε 58 χρώματα. Η τέχνη ήταν κάτι που πήγαινε μαζί με μια αστική ζωή που θα δημιουργούσε μια ωραία οικογένεια, με παιδιά που θα γινόντουσαν δικηγόροι, γιατροί. Εγώ όμως ήμουνα καλλιτέχνης, γεννημένη καλλιτέχνης. Δεν θα μπορούσα να ζω αλλιώς», εξομολογήθηκε η Ελένη Κοκκίδου και πρόσθεσε:

«Ήμουνα ένα δυστυχισμένο παιδί. Πολύ χαρούμενο, γιατί είχα πολλή αγάπη, αλλά πολύ δυστυχισμένο εσωτερικά, γιατί ένιωθα ότι δεν έχω πουθενά να πατήσω και έψαχνα απεγνωσμένα να βρω ανθρώπους που να μου δείξουνε τον δρόμο. Γι’ αυτό και οι φίλοι μου ήτανε πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Από πολύ νωρίς έμπλεξα με διανοούμενους· κατάλαβα ότι έπρεπε να καλλιεργήσω την πνευματικότητά μου και να βρω ανθρώπους που θα με βοηθήσουν να βρω μια λύση ύπαρξης στη ζωή μου».