Showbiz

Νιώθω την παρουσία της στη ζωή μου: Η συγκινητική ανάρτηση του Γιάννη Παπαμιχαήλ για την Αλίκη Βουγιουκλάκη

Το post με αφορμή την ημέρα γενεθλίων της «εθνικής σταρ»

Αλίκη Βουγιουκλάκη με τον Γιάννη Παπαμιχαήλ — Νιώθω την παρουσία της στη ζωή μου: Η συγκινητική ανάρτηση του Γιάννη Παπαμιχαήλ για την Αλίκη Βουγιουκλάκη © Instagram / alikivougiouklakiofficial

21.07.2025, 11:20
Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Μουσικη Ντόλι Πάρτον 1946-2026: To μικρό κορίτσι από το Τενεσί που έγινε παγκόσμιο ποπ σύμβολο

Τάνια Σκραπαλιώρη

Κινηματογραφος Trainspotting: 30 χρόνια μετά, ποια είναι η ζωή που επιλέξαμε;

Μπάμπης Καλογιάννης

Ταξιδια Δέκα μέρες στη Βόρεια Εύβοια, στις Ροβιές, κι ένα μάθημα για τις διακοπές

Δήμητρα Γκρους

Γιάννης Παπαμιχαήλ: Η ανάρτηση για τη μητέρα του, Αλίκη Βουγιουκλάκη

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1934 και παρότι μετρούν ήδη 29 χρόνια από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή, ο γιος της Γιάννης Παπαμιχαήλ μοιράστηκε μία τρυφερή ανάρτηση μέσα από το προφίλ που έχει δημιουργήσει για τη μητέρα του.

«Η Αλίκη για όλους ήταν το φως, το χαμόγελο, η ελπίδα. Για μένα όμως ήταν απλώς η μαμά μου. Η γυναίκα που με κράτησε στην αγκαλιά της, που με κοίταξε στα μάτια με καμάρι, που με έμαθε να στέκομαι στα πόδια μου χωρίς να χάσω ποτέ το παιδί μέσα μου», γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ και συνεχίζει: «Η αγάπη μας ήταν βαθιά, αμοιβαία, και αθόρυβα δυνατή. Δεν χρειαζόταν λόγια. Μόνο ένα βλέμμα. Ένα χάδι. Ήξερε, πάντα ήξερε, τι χρειαζόμουν πριν το ζητήσω. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, εξακολουθώ να νιώθω την παρουσία της, όχι στη σκηνή, όχι στην οθόνη αλλά μέσα μου. Στην ψυχή μου. Στη ζωή μου».

Η ανάρτηση του Γιάννη Παπαμιχαήλ για την Αλίκη Βουγιουκλάκη

Η κόρη του καλοκαιριού..γενέθλια κάποτε, σήμερα για πάντα!!!

Σαν σήμερα..γεννήθηκε η μητέρα μου. Γεννήθηκε η Αλίκη.

Μια μέρα που ποτέ δεν ήταν απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Ήταν πάντα γιορτή. Μια αφορμή να γελάσουμε, να τραγουδήσουμε, να αγαπηθούμε λίγο παραπάνω. Από παιδί θυμάμαι αυτή τη μέρα να πλημμυρίζει από λουλούδια, φωνές, ευχές, αλλά πιο πολύ από την παρουσία της. Τη λάμψη της. Την τρυφερότητά της, που για μένα ήταν η πιο αληθινή απ’ όλες.

Η Αλίκη για όλους ήταν το φως, το χαμόγελο, η ελπίδα. Για μένα όμως ήταν απλώς η μαμά μου. Η γυναίκα που με κράτησε στην αγκαλιά της, που με κοίταξε στα μάτια με καμάρι, που με έμαθε να στέκομαι στα πόδια μου χωρίς να χάσω ποτέ το παιδί μέσα μου.

Η αγάπη μας ήταν βαθιά, αμοιβαία, και αθόρυβα δυνατή. Δεν χρειαζόταν λόγια. Μόνο ένα βλέμμα. Ένα χάδι. Ήξερε, πάντα ήξερε, τι χρειαζόμουν πριν το ζητήσω. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, εξακολουθώ να νιώθω την παρουσία της, όχι στη σκηνή, όχι στην οθόνη αλλά μέσα μου. Στην ψυχή μου. Στη ζωή μου.

Χρόνια πολλά, μαμά.