Η αντιπολίτευση μπλέχτηκε στο καλώδιο

Ώρες ώρες η αντιπολίτευση έχει την πλάκα της. Σε κάθε θέμα που πέφτει στο τραπέζι, σοβαρό ή και όχι, αναζητά με εμμονή ένα σημείο, μια ακίδα, μια φλέβα, για να αποδείξει πόσο κακή και ολέθρια για τη χώρα είναι αυτή η κυβέρνηση και πόσο σωστά τα λέει εκείνη. Αν το θέμα ανήκει και στην κατηγορία των λεγόμενων «εθνικών», ποιος την πιάνει, αφού αμέσως ανακαλύπτει κάποιου είδους «ενδοτισμό». Μόνο που έτσι δεν γίνεται σοβαρή δουλειά. Σίγουρα δουλεύουν τα ΜΜΕ και οι αρθρογράφοι, αφού καθημερινά σχεδόν πέφτει και ένα θέμα στο τραπέζι, αλλά ακόμα πιο σίγουρα αυτό δεν κάνει καλό στη δημοκρατία. Διότι γελοιοποιεί τον πολιτικό διάλογο και ευτελίζει την ίδια την πολιτική.

Η Γαλλία ενημέρωσε, ως όφειλε, την Τουρκία για τις έρευνες του Abeille Marengo για απλούς λόγους ασφαλείας. Δεν ζήτησε καμία άδεια από την Τουρκία, αλλά εκείνη, για να κάνει αισθητή την παρουσία της στην υπόθεση, απάντησε «συμφωνώ». Όλα καλά. Το έργο έχει νόμιμη άδεια και θα προχωρήσει. Στη μέση υπάρχει η ΕΕ, που το χρηματοδοτεί και με την οποία η Τουρκία δεν θέλει να τα σπάσει, τουλάχιστον τελείως. Και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού υπάρχουν οι ΗΠΑ, που, σύμφωνα με πληροφορίες, έστειλαν μήνυμα στην Άγκυρα ότι αυτού του είδους τα έργα δεν σηκώνουν αντιρρήσεις, πόσο μάλλον θερμά επεισόδια. Και απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, το έργο θα προχωρήσει χωρίς να ενοχλήσει ούτε τα ψάρια της περιοχής.

Καμία υποχώρηση δεν έγινε, κανένα κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας μας δεν κατέρρευσε, κανένα κακό προηγούμενο δεν θεμελιώθηκε και καμιά ζώνη δεν βάφτηκε γκρίζα. Φυσικά και οι Τούρκοι κάνουν κι αυτοί το δικό τους παιχνίδι στο εσωτερικό, στο μέτρο που οι θερμοκέφαλοι εκεί είναι και περισσότεροι και θερμότεροι από τους δικούς μας. Και εμφανίζονται ωσάν να δίνουν άδεια που δεν τους ζήτησε κανένας. Αλλά όλα αυτά είναι σαχλά και άνευ ουσίας παιχνιδάκια για εσωτερική κατανάλωση. Δεν πρόκειται για κανένα διπλωματικό επεισόδιο, πόσο μάλλον για θερμό.

Αλλά το θέμα δεν είναι το καλώδιο. Μέσω αυτού θα πουλάμε ηλεκτρική ενέργεια στην Κύπρο και θα βγάζουμε λεφτά. Αυτήν την περισσευούμενη από τις ΑΠΕ, που δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε, αφού δεν έχουμε μπαταρίες να την αποθηκεύουμε και την κάνουμε πάσα στη Βουλγαρία το μεσημέρι, η οποία μας την ξαναδίνει το βράδυ, και δεν συμμαζεύεται. Το θέμα είναι να αποδειχθεί εθνική υποχώρηση απέναντι στην Τουρκία. Η λεγόμενη ατζέντα Σαμαρά δίνει σήμερα γραμμή σε όλη την αντιπολίτευση. Από την άκρα Δεξιά έως την άκρα Αριστερά ανησυχούν μήπως και η κυβέρνηση είναι υπερβολικά διαλλακτική απέναντι στην Τουρκία. Και από τη Δεξιά το περιμένεις, αλλά και από την Αριστερά; Εκείνη που έλεγε ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα; Και ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του; Και θεωρούσε ότι κάθε εθνικό θέμα δίνει πόντους στον εθνικισμό!

Καταλαβαίνω ότι η αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να ελέγχει την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης και να κάνει τις προτάσεις της σε κάθε θέμα που προκύπτει. Αλλά είναι απορίας άξιο ότι μονίμως την εγκαλεί για υποχωρητικότητα. Για έλλειψη της σωστής δόσης αυστηρότητας. Παρόλο που κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ, και ορθώς, υποστηρίζουν τον διάλογο ως μέσο επίλυσης των όποιων διαφορών με τους γείτονες. Και κάθε επαφή ή συνεννόηση να θεωρείται ύποπτη ενδοτισμού και υποχώρησης των ελληνικών θέσεων; Ενώ, βεβαίως, την ίδια στιγμή δεν εμφανίζεται καμία άλλη διαφορετική προσέγγιση στην εξωτερική μας πολιτική στο συγκεκριμένο θέμα. Εκτός κι αν η μόνιμη γκρίνια θεωρείται πολιτική.

Εκτός κι αν η αντιπολίτευση δεν γουστάρει την πολιτική των «ήρεμων νερών». Αν θέλει να φράξει τους διαύλους επικοινωνίας Αθήνας – Άγκυρας. Αν επιθυμεί κλίμα έντασης και εικονικές αερομαχίες επάνω από το Αιγαίο και παντός είδους τσαμπουκάδες. Αυτούς που είπαμε, με τη Διακήρυξη των Αθηνών, να τους αφήσουμε πίσω. Όχι, βεβαίως, ότι με την πολιτική αυτή λύσαμε τις μεγάλες διαφορές που έχουμε με τους Τούρκους, αλλά τουλάχιστον δεν ανησυχούμε καθημερινά για ένα αιματηρό θερμό επεισόδιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όποιος, λοιπόν, δεν θέλει πόλεμο δεν μπορεί να εγκαλεί μονίμως την κυβέρνηση ότι είναι υποχωρητική απέναντι στην Τουρκία. Αφού και διεθνώς η Τουρκία δεν κερδίζει τίποτα και εισπράττει μόνο καταδίκες και δηλώσεις απαξίωσης, όπως στην πρόσφατη περίπτωση του λεγόμενου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Από την άλλη, η κυβέρνηση, υπό τον φόβο να της την πέσουν όλοι για υποχωρητικότητα, έβαλε μπροστά τους Γάλλους να κάνουν τη λεγόμενη ρηματική διακοίνωση. Και δεν πήγε εκείνη ανοιχτά και με θάρρος να ενημερώσει την Άγκυρα ότι γίνονται προεργασίες για την πόντιση του καλωδίου. Διότι προφανώς φοβήθηκε τη φοβερή και τρομερή αντιπολίτευση, που θα την κατηγορούσε για εκχώρηση ιερών και οσίων στους Τούρκους. Αλλά αν δεν τολμάς να συνεννοηθείς με τους γείτονες για ένα ρημαδοκαλώδιο, πώς θα πας να συνομιλήσεις για υφαλοκρηπίδα; Αλλά και σε μια τέτοια διαπραγμάτευση πώς θα τολμήσεις να κάνεις τις αναγκαίες υποχωρήσεις, ώστε να επιτευχθεί μια βιώσιμη συμφωνία;

Δυστυχώς, η αντιπολίτευση δεν μπορεί να βοηθήσει στα εθνικά μας θέματα. Το μόνο που μπορεί να κάνει με συνέπεια είναι να βοηθά την κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη να βγαίνει από τα αδιέξοδά της. Και γι’ αυτό το 55% της κοινής γνώμης βλέπει θετικά την εξωτερική πολιτική της χώρας. Διότι και εξοπλισμοί γίνονται και πολύ ισχυρές διεθνείς συμμαχίες υπογράφονται και η χώρα τυγχάνει μιας διεθνούς αναγνώρισης που δεν είχε ποτέ της. Και καθήκον της αντιπολίτευσης είναι όχι μόνο να ελέγχει αλλά και να υποστηρίζει τις εθνικές μας επιλογές, όταν μάλιστα αυτές μέχρι σήμερα είναι αποδοτικές και ωφέλιμες για την πατρίδα.

Αντιθέτως, οι υστερικές αντιδράσεις, και μάλιστα με βάση τον υποτιθέμενο κυβερνητικό ενδοτισμό, το μόνο που κάνουν είναι να ενισχύουν την κυβέρνηση. Και αυτό αποτυπώνεται φυσικά και στις δημοσκοπήσεις. Εξάλλου, πάντοτε σε διεθνείς κρίσεις η πλειοψηφία στηρίζει τον καπετάνιο, δηλαδή τον πρωθυπουργό. Πόσο μάλλον όταν αυτές οι κρίσεις είναι εικονικές. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους ηγέτες της αντιπολίτευσης.