Κορίτσια, ο Μάρκο

Ο υπουργός εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτείων έφυγε κι αν κρίνω από τα όσα έχω ακούσει τις τελευταίες ημέρες πολλοί ήδη θα νιώθουν ένα κενό στην καρδιά τους. Το λέω γιατί τα περισσότερα ρεπορτάζ, σχόλια και αναλύσεις έσταζαν μέλι για τον Μάρκο τον Ρούμπιο κι αν όλα αυτά τα κάναμε ένα καρτούν θα ήταν πολλοί οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και σχολιαστές που θα σχεδιαζόντουσαν με καρδούλες στα μάτια.

Μέχρι σε ένα βαθμό αυτός ο έρωτας είναι κατανοητός. Στην τρασίλα της κυβέρνησης Ντόναλντ Τραμπ, σ’ αυτό το συνονθύλευμα γραφικών προσωπικοτήτων, ο Μάρκο Ρούμπιο ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα. Όχι γιατί αυτά που λέει είναι τόσο διαφορετικά όσο γιατί το ύφος του, σε αντίθεση με αυτό των συναδέλφων του, θυμίζει κάπως πολιτικό και όχι τηλεπωλητή. Κι από τους διαδόχους του ημιπαράφρονα κομπιναδόρου μοιάζει ο λιγότερο τρομακτικός. Αλλά μην ξεχνιέστε: δεν παύει να είναι ένας υπουργός της Κυβέρνησης Τραμπ.

Και παρότι κατανοώ την ανάγκη συζήτησης και των σχολίων, δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν ένα ολόκληρο πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα να κάθεται και αν αναλύσει την ομιλία και τις δηλώσεις του και να χαίρεται ή να στεναχωριέται κάνοντας εκτιμήσεις για τις μελλοντικές σχέσεις Ελλάδας - ΗΠΑ.

Λυπάμαι, αλλά τα λόγια του Ρούμπιο δεν έχουν καμία σημασία. Δεν έχει σημασία τι είπε ή τι δεν είπε για την Τουρκία, δεν έχει σημασία τι είπε ή τι δεν είπε για το καλώδιο, δεν έχει σημασία τι είπε ή τι δεν είπε για οποιοδήποτε θέμα μας απασχολεί. Η στάση των ΗΠΑ τελικά θα εξαρτηθεί όχι από όσα έχει πει ο ΥΠΕΞ της σε μια επίσκεψη αλλά από το συμφέρον της και τις ισορροπίες σε κάθε δεδομένη στιγμή. Αν υπάρξει ελληνοτουρκική σύγκρουση και αυτή είναι κόντρα στο συμφέρον των ΗΠΑ θα προσπαθήσουν να παρέμβουν. Αν δεν έχουν κανένα συμφέρον θα πλύνουν τα χεράκια τους. Αν τους συμφέρει να στηρίξουν μια από τις δύο πλευρές θα στηρίξουν μια από τις δυο πλευρές. Δεν χρειάζεται κανείς να κρέμεται από τα χείλη του Ρούμπιο γιατί, ειδικά στην κυβέρνηση της οποίας είναι μέλος, τα λόγια είναι τσάμπα (εκτός από τις περιπτώσεις που χειραγωγούν το χρηματιστήριο και γίνονται μέθοδος πλουτισμού). Ακούγοντας τον Ρούμπιο, το μόνο που μπορούμε να καταλάβουμε για το μέλλον είναι η εικόνα που θέλει να προβάλει για τον εαυτό του ενόψει προεδρικών εκλογών το 2028 και δυστυχώς όχι πολύ περισσότερα.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι η επίσκεψη του υπουργού εξωτερικών της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη δεν είναι σημαντική. Ούτε λέω ότι δεν είναι ευχάριστο ο πιθανός επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ να επιλέγει την Αθήνα και τη Ακρόπολη για να προβληθεί. Και πολύ περισσότερο δεν αμφιβάλω ούτε στιγμή για τη σημασία των καλών σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Λέω μόνο να προσπαθήσουμε να είμαστε λίγο πιο ψύχραιμοι και να μη μοιάζουμε με ερωτευμένες μαθητριούλες που έπεσαν πάνω σε νεαρό σταρ την τηλεόρασης ή σαν χωριάτες που θαυμάζουν τον πρωτευουσιάνο που τους έκανε την τιμή να περάσει από το χωριό τους. Δεν λέω μπούρδες του τύπου «να αντιμετωπίσουμε τον Ρούμπιο σαν ισότιμοι εταίροι» αλλά μπορούμε, έχοντας πάντα υπόψιν μας τη διαφορά μεγέθους, να είμαστε λίγο λιγότερο γοητευμένοι. Και γνωρίζοντας την ευκολία που έχει η κυβέρνηση Τραμπ στα λόγια όπως και το κυκλοθυμικό της πολιτικής της, να είμαστε λίγο πιο επιφυλακτικοί. Και μπράβο μας.