Ηθικό πλεονέκτημα και ηθική υποκρισία

Είναι χωρίς αμφιβολία ανακουφιστικό να πιστεύεις ότι περίπου εξ ορισμού ανήκεις σε μια κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι είναι ηθικά ανώτεροι από τους υπόλοιπους. Συμβαίνει συχνά μεταξύ υποομάδων του πληθυσμού και για τους πιο απίθανους λόγους. Οι ποδηλάτες, οι βίγκαν, οι δρομείς, οι φιλόζωοι, οι λάτρεις της όπερας ή του θεάτρου, οι ιστιοπλόοι, οι εθελοντές πυροσβέστες, οι αιμοδότες, όλοι θεωρούμε, υποσυνείδητα ή όχι, πως η δραστηριότητά μας έχει ένα θετικό κοινωνικό αποτύπωμα, το οποίο αντανακλά και στην προσωπικότητα μας, στην ηθική μας συγκρότηση. Για να το πούμε διαφορετικά πιστεύουμε, λανθασμένα, πως είμαστε λίγο καλύτεροι άνθρωποι επειδή κάνουμε αυτό που κάνουμε. Εννοείται πως η κατ' εξοχήν ομάδα αυτού του κατά φαντασία ηθικού πλεονεκτήματος είναι η αριστερά.

Το πώς και το γιατί ανέλαβε να μας το εξηγήσει ο κ. Σιακαντάρης ο οποίος είναι και ο συντάκτης της ώδινεν όρος και έτεκεν μυν ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος Τσίπρα. Σύμφωνα λοιπόν με την ανάλυσή του, οι δεξιοί είναι πιο πιθανό να είναι διεφθαρμένοι από τους αριστερούς, επειδή πιστεύουν στο κέρδος! «Η διαφθορά στη δεξιά και στο κέντρο, γράφει, νομιμοποιείται από την αρχή της προτεραιότητας του ιδιωτικού κέρδους έναντι του δημοσίου συμφέροντος. Κάτι που φαίνεται να αποκλείουν οι αρχές της αριστεράς».

Αυτό το «φαίνεται» βέβαια προκαλεί λίγο απορία, μοιάζει κατά βάθος να μην το πιστεύει ούτε ο ίδιος. Το πρόβλημα ωστόσο είναι βαθύτερο. Η διατύπωση είτε δείχνει βροντώδη άγνοια, είτε αποτελεί ηθελημένη παραποίηση για το τι πιστεύουν οι οπαδοί της ελεύθερης αγοράς, δεξιοί ή κεντρώοι. Οι οποίοι πουθενά δεν υποστηρίζουν την «προτεραιότητα» του ιδιωτικού κέρδους. Αντιθέτως αποδέχονται το κέρδος επειδή πιστεύουν ότι υπό προϋποθέσεις υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Όπου προϋποθέσεις είναι η λειτουργία της αγοράς σε συνθήκες ανταγωνισμού, δηλαδή χωρίς μονοπώλια και καρτέλ. Για τον λόγο αυτό άλλωστε, σε ώριμες καπιταλιστικές οικονομίες, έχουν κατ' επανάληψη ληφθεί αποφάσεις να σπάσουν εξαιρετικά κερδοφόρες επιχειρήσεις, οι οποίες έτειναν να μονοπωλήσουν τις αγορές. Φυσικά δεν χρειάζεται να μπλέκει κανείς με θεωρίες. Αρκεί να σκεφτεί πού υπήρχε μεγαλύτερη διαφθορά. Στις σοσιαλιστικές οικονομίες ή στις αναπτυγμένες οικονομίες της Δύσης;

Το πρόβλημα φυσικά είναι πιο πρακτικό. Διότι εντάξει διεφθαρμένοι οι δεξιοί και οι κεντρώοι, εντιμότατοι οι αριστεροί, οι κεντροαριστεροί όμως; Κι αν η ΕΛΑΣ αυτοπαρουσιάζεται ως η σύγκλιση της αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία, οι σοσιαλδημοκράτες πόσο έντιμοι ή ανέντιμοι είναι; Αυτοί αποδέχονται το κέρδος άρα κατά τον Σιακαντάρη έχουν ροπή προς τη διαφθορά.

Πράγματι στο ίδιο άρθρο του μας εξηγεί ότι στη διακυβέρνηση Σύριζα δεν υπήρχαν κρούσματα διαφθοράς «όπως επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και απείρως επαυξημένα επί κυβέρνησης ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη». Με άλλα λόγια στην ΕΛΑΣ ξορκίζουν τη διαφθορά. Με το άνοιγμα όμως στους σοσιαλδημοκράτες και τους πρώην πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ - ipso facto - αποδέχονται ολίγη διαφθορά, η οποία αναπόφευκτα έρχεται μαζί με την πίστη τους στο ιδιωτικό κέρδος. Απορρίπτουν μόνο την «επαυξημένη» διαφθορά των δεξιών (Με τα βοσκοτόπια ο κ. Σιακαντάρης δεν ασχολήθηκε).

Λογική αριστερού γκρουπούσκουλου η οποία αντιμετωπίζεται μόνο με χιούμορ. Είναι ενδεικτική ωστόσο μιας υποκριτικής νοοτροπίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παιδεία. Τα ίδια στελέχη της αριστεράς, τα οποία ξορκίζουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, έχουν αποφοιτήσει ή ακόμα και διδάσκουν σε αυτά. Όπως και η αρμόδια της ΕΛΑΣ για την παιδεία η κ. Ιωάννα Λαλιώτου. Η οποία ανέλαβε να μας εξηγήσει γιατί στο εξής το κόμμα αποδέχεται την ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων όπως προβλέπει ο νόμος Πιερρακάκη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα φροντίσει να τα αναβαθμίσει ποιοτικά βάζοντας αυστηρότερες προϋποθέσεις. Με άλλα λόγια θα τα κάνει πιο ανταγωνιστικά σε σχέση με τα δημόσια. Δεν θα είναι πρόβλημα;

Όχι απαντά η κ. Λαλιώτου και μας σκάει το μυστικό: «Μιλάω με στοιχεία. Στις ευρωπαϊκές χώρες με ισχυρή ακαδημαϊκή παράδοση, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία όπου υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, το δημόσιο πανεπιστήμιο έχει παραμείνει η ραχοκοκαλιά της ανώτατης εκπαίδευσης». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα το έλεγε καλύτερα. Αν αυτό πιστεύουν όμως, αν δεν κινδυνεύει η δημόσια παιδεία, δικαιούμαστε να ρωτήσουμε γιατί τόσα χρόνια μας ταλαιπωρούν; Γιατί με νύχια και με δόντια, με καταλήψεις και διαδηλώσεις έκαναν άνω κάτω τα πανεπιστήμια για να σταματήσουν κάθε μέτρο με υποψία αναγνώρισης των ιδιωτικών ιδρυμάτων;

Ας είναι, περασμένα ξεχασμένα. Τώρα χωρίς αμφιβολία θα συμφωνήσουν και στην αλλαγή του άρθρου 16 ώστε να εξορθολογιστεί το θεσμικό πλαίσιο. Να μην λέει άλλα το Σύνταγμα και άλλα ο νόμος. «Όχι», μας προλαβαίνει πάλι η κ. Λαλιώτου. Το άρθρο 16 «προασπίζει τα δημόσια πανεπιστήμια και αυτό θέλουμε να το διαφυλάξουμε»! Τα προασπίζει από τι; Τα ιδιωτικά, προφανώς, τα οποία τώρα αναγνωρίζουν! Εδώ ο ποιητής σηκώνει τα χέρια ψηλά.