Η ζητιανεύουσα Αριστερά

Ελπίζω να μου συγχωρέσετε τον αδόκιμο όρο του τίτλου (όρος που βρίσκεται πέρα ακόμα και από τα όρια της πασοκικής γλωσσοπλασίας) αλλά δεν βρίσκω καλύτερο τρόπο να περιγράψω τους συντρόφους οι οποίοι κοιτούν την «κυβερνώσα αριστερά» του Αλέξη όπως ένας σκυλάκος κοιτάζει ένα πιάτο γεμάτο λουκάνικα. Δεν βρίσκω καλύτερο όρο για να περιγράψω τους γονυπετείς συντρόφους που παρακαλούν τον Αλέκση μας να τους πάρει στο καινούργιο του κόμμα σαν αμαρτωλοί που ικετεύουν τον Άγιο Πέτρο να τους ανοίξει τις πύλες του παραδείσου. Θα μπορούσα να γράψω «ικετεύουσα αριστερά» αλλά έτσι θα χανόταν το βασικό χαρακτηριστικό της προσπάθειάς τους: η ευτέλεια.   

Σύντροφοι αγέρωχοι και περήφανοι, που ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν τον καπιταλισμό, τον νεοφιλελευθερισμό, τον φασισμό (ό,τι κι αν εννοούν με αυτούς τους όρους), σύντροφοι τόσο ατρόμητοι που ήταν έτοιμοι να ανατρέψουν μια «αυταρχική και ακροδεξιά κυβέρνηση» (ό,τι κι αν εννοούν με αυτά) σέρνονται στα πατώματα σαν την Κατερίνα Χέλμη στα Κόκκινα Φανάρια ουρλιάζοντας «Αλέκση, πάρε μας στο κόμμα, θα φαρμακωθούμε».

Άνθρωποι με μηδενικό πολιτικό εκτόπισμα και κοινωνική επιρροή, που βρέθηκαν στη Βουλή μόνο και μόνο εξαιτίας των συγκυριών και τις ικανότητας του αρχηγού τους να ξεγελάει τους αφελείς, διαπιστώνουν την πολιτική τους ασημαντότητα και ζητιανεύουν για μια θέση στον γαλαζοκόκκινο ήλιο σκουπίζοντας τα σάλια που τους γέμισε ο Αλέκσης όταν τους έφτυσε κατάμουτρα και τους παράτησε στο έλεος της πραγματικότητας.

Πώς να πεις αυτούς τους συντρόφους αν όχι ζητιάνους; Πώς να περιγράψεις τον υπηρεσιακό πρόεδρο Φάμελλο ο οποίος έκανε μια ομιλία στην κεντρική επιτροπή του κόμματός του μόνο και μόνο για να πείσει ότι του αξίζει μια θέση σε ένα άλλο κόμμα; Πώς να περιγράψεις τη συντρόφισσα Αχτσιόγλου που πασχίζει να πείσει ότι η αποχώρησή της (και των άλλων συντρόφων της) από την ΚΟ της Νέας Αριστεράς δεν έχει καμία σχέση με την ανακοίνωση της ίδρυσης της ΕΛΑΣ (του Αλέκση, όχι του Μιχάλη) που έγινε λίγες μέρες πριν; Πώς να περιγράψεις όλους αυτούς τους βουλευτές που γυρνάνε στις ενημερωτικές εκπομπές για να δηλώσουν την πίστη τους στον αρχηγό ενός άλλου κόμματος;

Όσο καιρό παρακολουθώ την πολιτική δεν θυμάμαι άλλον τέτοιον ομαδικό εξευτελισμό. Δεν θυμάμαι τόσα στελέχη να τινάζουν στον αέρα τα κόμματά τους με αντάλλαγμα μια θέση σε ένα κόμμα στο οποίο για τους περισσότερους ο ρόλος τους θα είναι αυτός των παιδιών για τα θελήματα. Και δεν σας κρύβω ότι ευχαριστιέμαι αυτή την κατάντια των ανθρώπων που σε κάθε ευκαιρία κουνάνε το δάχτυλο της ηθικής και πιπιλίζουν την καραμέλα της «αξιοπρέπειας». Και θέλω ξανά να ευχαριστήσω τον Αλέκση μας ο οποίος συνεχίζει να μας διδάσκει τι τελικά σημαίνει αριστερά. Και μπράβο του. 

Υ.Γ.: Εννοείται ότι ο Αλέκσης μας δεν έχει κανέναν λόγο να πάρει τους ζητιάνους στο νέο του μαγαζί. Όλοι μαζί αθροίζουν με το ζόρι 1% και το κόστος του να ξαναεμφανιστεί μαζί τους είναι δυσανάλογα μεγάλο.