ΠΑΣΟΚ: Τραβάτε με κι ας κλαίω

Δεν καταλαβαίνω γιατί την πέφτουν όλοι στον δήμαρχο Αθηναίων Χ. Δούκα για την πρόταση συνεργασίας αλλά και διακυβέρνησης με το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Μήπως η ΕΛ.Α.Σ. είναι κανένα δεξιό, νεοφιλελεύθερο κόμμα και δεν ταιριάζει στο σημερινό άκρως αριστερό ΠΑΣΟΚ; Ή μήπως δεν φρόντισε το ίδιο, στο πρόσφατο συνέδριό του, να αποκλείσει κάθε κυβερνητική συνεργασία με την επάρατη ΝΔ και τον απεχθέστατο Κ. Μητσοτάκη; Υιοθετώντας επί της ουσίας την πρόταση του δημάρχου, την οποία αποδέχτηκε φυσικά και ο πρόεδρος του κόμματος. Ή μήπως η πρόταση του δημάρχου δεν είναι αρκούντως αριστερή και χρειάζεται αναμόρφωση;

Αλλά γιατί τόση οργή για μια ανάλογη ή μάλλον χειρότερη πρόταση που φυσικά δεν αφορούσε την ΕΛ.Α.Σ., διότι τότε δεν υπήρχε. Μήπως ξεχάσαμε ότι πριν λίγους μήνες ο πρόεδρος και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ζητούσαν (ζητούν ακόμα;) να κυβερνήσουν έστω και με μία ψήφο διαφορά από τη ΝΔ; Και όταν τους ρωτούσαν τι θα κάνουν αν δεν έχουν αυτοδυναμία, απαντούσαν ότι θα κάνουν προσκλητήριο σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις για μια προοδευτική συγκυβέρνηση. Και στην εύλογη ερώτηση ποιες δυνάμεις εννοούν, απαντούσαν «όλες». Και τον ΣΥΡΙΖΑ, και τη ΝΕΑΡ, και το ΜΕΡΑ25 και την ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ακόμα και το ΚΚΕ αν δεχόταν να συμβάλει στη σωτηρία της πατρίδας. Από την επάρατη, πάντα. Από προοδευτισμό άλλο τίποτα!

Αλλά τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν «καβάλα στ’ άλογο», πίσω από τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις αλλά μακράν από τα άλλα, δεύτερο. Και ευελπιστούσε φυσικά σε καλύτερες μέρες. Ηγεμόνευε της αντιπολίτευσης, οπότε νομίμως έστηνε με τα λόγια συμμαχίες εξουσίας. Πάντα προοδευτικές. Και είχε την άνεση να μην απαντά στις κατηγορίες της συμπολίτευσης ότι θα άφηνε τη χώρα ακυβέρνητη. Διότι μπρος στα προοδευτικά κάλλη τι είναι ο πόνος της διακυβέρνησης της πατρίδας; Και συμβούλευε τη ΝΔ να βρει λύση συνεργασίας με τα κόμματα της Ακροδεξιάς. Το ίδιο θα κρατούσε τα χέρια του καθαρά. Αλλά τα πράγματα άλλαξαν.

Το σύντομο καλοκαίρι «μιας κυβέρνησης με μία ψήφο διαφορά» τελείωσε άδοξα. Ήρθε ο χειμώνας και η κακοκαιρία. «Αλλάζει όμως ο καιρός, να βροχές, να χαλάζια, να κεραυνοί, πάει η φωλιά, παν τα κοτσυφόπουλα, παν όλα, βγήκε και κάθονταν στο κλαρί μονάχος…», όπως τραγουδούσε κάποτε ο Νιόνιος. Και τον χειμώνα για το ΠΑΣΟΚ τον έφερε ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ. Που πέρασε δεύτερος χαλαρά, αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ προς το παρόν στην 4η θέση των δημοσκοπήσεων. Και γράφω προς το παρόν, διότι μου είναι αδύνατον να φανταστώ ότι αυτή η πατρίδα μου, που πρόσφατα πέρασε από 40 κύματα, θα στείλει την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Καρυστιανού στη Βουλή και μάλιστα ως τρίτο σε δύναμη κόμμα. Εντάξει, οι Έλληνες διακρίνονται για την πολιτική αμεριμνησία τους, αλλά κάπου υπάρχει και ένα όριο. Όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός, του νέου και του αμόλυντου, θα μετρηθεί ξανά το ασκέρι. Κι ελπίζω ότι θα μετρηθεί σωστά!

Φυσικά για να είναι δίκαιη η πρόταση συνεργασίας θα προβλέπει ως ηγέτη του κυβερνητικού συνασπισμού τον αρχηγό του κόμματος που θα πλειοψηφήσει για τη δεύτερη θέση στις πρώτες εκλογές. Και αν είναι ο Α. Τσίπρας; Διότι μπορεί στο ΠΑΣΟΚ να θέλουν να είναι ο Ν. Ανδρουλάκης, αλλά τα μαντάτα που φθάνουν από τις μετρήσεις προβλέπουν άλλα. Και το μέλλον φυσικά είναι πάντα αβέβαιο. Αλλά υπάρχει και μια τεχνική δυσκολία, στο μέτρο που ο εκλογικός νόμος δεν δίνει το μπόνους των εδρών σε συνασπισμούς κομμάτων. Και αυτό μπορεί να ξεπεραστεί αν ανασταλεί η λειτουργία των υπαρχόντων και δημιουργηθεί, μέσα σε έναν μήνα, ένα καινούργιο κόμμα. Θα θελήσουν οι προοδευτικοί να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ και να μπουν σε νέο κόμμα με τον Αλέξη Τσίπρα και τη νέα παρέα του; Καλά, εκεί στο ΠΑΣΟΚ δεν βλέπουν «Στο χιλιοστό»; Ή μήπως είναι και αυτό προπαγάνδα των βοθροκάναλων;

Αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα γύρω από το ΠΑΣΟΚ είναι αποτέλεσμα μιας αυτοκτονικής αριστερίστικης πολιτικής που υπηρετεί η ηγετική του ομάδα, διανθισμένη από στείρα καταγγελία, παράλογη τοξικότητα και αντιμητσοτακική εμμονή. Εμμονή που δείχνει κόμπλεξ κατωτερότητας. Τοξικότητα που θέλει να μας θυμίσει τις πιο σκληρές μέρες του ΣΥΡΙΖΑ. Και στείρα καταγγελία εφάμιλλη ενός μικρού κόμματος διαμαρτυρίας που δεν έχει θέσεις και σχέδια για τη διακυβέρνηση της χώρας παρά μόνο μίσος καταστροφής.

Διότι, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, άντε και έπεσε ο Μητσοτάκης, τι κάνεις την επόμενη ημέρα; Συνεχίζεις να υποστηρίζεις το project του κάθετου διαδρόμου; Το ενεργειακό deal με τις έρευνες υδρογονανθράκων; Τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ; Τη συμμαχία με τη Γαλλία του Μακρόν; Τα ήρεμα νερά με την Τουρκία; Τα επιτυχημένα σύγχρονα εξοπλιστικά προγράμματα; Τα μη κρατικά πανεπιστήμια; Τη δημιουργία ενός νέου ναυπηγικού, βιομηχανικού και αμυντικού οικοσυστήματος με επίκεντρο την Ελευσίνα, μέσω στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας, ΗΠΑ και Νότιας Κορέας; Για να σταθώ μόνο στα μεγάλα. Διότι για όλα αυτά δεν ακούσαμε τίποτα θετικό από την προοδευτική αντιπολίτευση. Παρά μόνο καταγγελίες και ειρωνείες. Αλλά και ένοχη σιωπή.

Το ΠΑΣΟΚ, μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και την αποχώρηση του Α. Τσίπρα, διάλεξε να εγκαταλείψει το κέντρο στη ΝΔ και να αναζητήσει την τύχη του στον κόσμο της Αριστεράς. Μόνο που τις κυβερνήσεις στην Ελλάδα, σε εποχές κανονικότητας, τις ορίζουν οι επιθυμίες του Κέντρου. Νόμισε ότι μπορεί να αποτελέσει τον εκφραστή της ευρύτερης Αριστεράς και γι’ αυτό συνομιλούσε με όλες τις φυλές της στα πλαίσια μιας συνεργασίας, με τον Ανδρουλάκη όμως στη θέση του οδηγού. Ελλείψει άλλου. Τώρα όμως που εμφανίστηκε ο φυσικός ηγέτης αυτής της Αριστεράς, δηλαδή ο Α. Τσίπρας, σχόλασε δυστυχώς ο γάμος για το ΠΑΣΟΚ. Η Αριστερά εξάλλου ποτέ δεν είχε σε υπόληψη το ΠΑΣΟΚ και προσπάθησε να το αλώσει ολοσχερώς την εποχή της μεγάλης κρίσης. Και η εμφάνιση του Αλέξη τη γλίτωσε από την κατάντια να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ ως φτωχός συγγενής.

Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να πάρει ψηφοφόρους από τη ΝΔ και ειδικά αυτούς της κεντροαριστερής καταγωγής και προελεύσεως, λόγω της τοξικότητας, του αριστερισμού αλλά και των υποσχέσεων κυβερνητικής συνεργασίας με τη συριζέικη Αριστερά. Ειδικά όταν βλέπει κάθε Δευτέρα «Στο χιλιοστό». Αλλά και χάνει, με το καλημέρα, ψηφοφόρους που έβλεπαν με συμπάθεια αυτόν τον όψιμο αριστερισμό του, τώρα που επέστρεψε ο φυσικός ηγέτης της τοξικότητας, ο Α. Τσίπρας. Διότι τι να σου κάνουν οι πράσινες απομιμήσεις, όταν έχεις το κόκκινο και αυθεντικό. Και με ταμπέλα ελασίτικη. Και γι’ αυτό η βελόνα αντί να ανεβαίνει, καταρρέει.

Και μόνο με τη σκέψη ότι μπορεί να επανέλθει στα πράγματα ο Αλέξης, ο κεντρώος Παντελής θα το ρίξει στον Κυριάκο έστω και με βαριά καρδιά. Για να γλιτώσει τα χειρότερα. Ειδικά σε μια εποχή που η συνωμοσία των Τεμπών κατέρρευσε μέσα από τα ξυλόλια και τα χαμένα βαγόνια για τα οποία το ΠΑΣΟΚ πλειοδότησε. Και ακόμα ειδικότερα όταν πρόσφατα μάθαμε για μια ρέπλικα του σκανδάλου Novartis που ακούει στο όνομα «δικογραφίες βουλευτών» γύρω από το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Που ανάγκασε σε άρση ασυλίας βουλευτές των οποίων το τηλεφώνημα δεν επέφερε καμία βλάβη στα ταμεία. Διότι, από την πραγματογνωμοσύνη που παράγγειλαν οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς στην Τυχεροπούλου, απεδείχθη ότι η υπόθεση ήταν «μούφα». Και από την υποτιθέμενη ζημιά των 1,2 εκατομμυρίων πέσαμε σε 180 ψωροχιλιάρικα και αν. Και το πόρισμα ήταν γνωστό στην κυρία Λάουρα όταν συζητιόταν στη Βουλή η άρση ασυλίας. Αλλά δεν είπε κουβέντα. Τυχερός άνθρωπος ο Μητσοτάκης.