Όσοι δουλεύουν και όσοι επενδύουν στο δούλεμα

Τελικά έχουμε φτάσει να επικροτούμε το αυτονόητο: χαιρόμαστε όταν βλέπουμε πολιτικούς να δουλεύουν αθόρυβα. Ειδικά σε αυτή την εποχή του μέγιστου θορύβου, όπου όλα είναι ατάκα και κόντρα ατάκα. Θα μου πεις, έχουμε ήδη μπει ατύπως σε προεκλογική περίοδο, και έτσι θα μας πάει, θόρυβος, διαξιφισμοί, αναγγελίες νέων κομμάτων, ακραία ξεσπάσματα εντός της Βουλής, θα κουραστούμε λοιπόν. Υπομονή. Επιβιώνουμε σε μια χώρα παράξενη, που ζει για το μπάχαλο, τη σύγκρουση, τα μπουκέτα (όχι τα ανθοκομικού τύπου). Και οι περισσότεροι εκ της κυβερνήσεως παρελαύνουν στα κανάλια, με τόση προθυμία, που αναρωτιέσαι πότε βρίσκουν τον χρόνο να αφιερωθούν με προσήλωση στα της εργασίας τους. Α, ξέχασα, έχουν και συνεργάτες. Για την αντιπολίτευση δεν το συζητάμε. Βρίσκονται εκεί που βρίσκονται για να ανεβάζουν τους τόνους, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Ο κακός Μητσοτάκης, η κακιά Δεξιά, νεύρα, οδυρμός, κούραση απίστευτη. Ούτε εγώ πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός θα ξυπνούσε στις τρεις τα ξημερώματα για να μιλήσει στο τηλέφωνο (εκτός κι αν μας την έπεφταν οι Τούρκοι ή γινόταν κάτι βιβλικό), μα νισάφι πια, η δουλειά των αντιπολιτευόμενων κομμάτων φαίνεται να εξαντλείται στην κριτική. Έτσι συνέβαινε πάντα, με τη διαφορά ότι σήμερα συμβαίνει ακόμα πιο έντονα. Και ως προς τα ίδια τα κόμματα; Τα υπάρχοντα βρυχώνται αδιαλείπτως δίχως στην πραγματικότητα να προτείνουν πειστικές εναλλακτικές: τα υπό διαμόρφωσιν συμπυκνώνουν γενικεύσεις που ακούγονται όμορφες σε κάθε πικραμένη καρδιά (που τέτοιες καρδιές είναι πολλές), μα τούτες οι γενικεύσεις θα προσκρούσουν αναπόφευκτα στα βράχια της πράξης, γιατί το έχουμε δει το έργο πολλάκις. Branding, re-branding και άγιος ο θεός, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Επίδοξοι ηγέτες ανατέλλουν και σβήνουν όπως τα βεγγαλικά στον ουρανό. Πάντα έτσι ήταν η Ελλάδα. Κάποτε είχες Κόμμα Προοδευτικών, Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου με Ζίγδη, Χριστιανική Δημοκρατία, Επαναστατική Αριστερά, Εργατική Διεθνιστική Ένωση, Βυζαντινή Εθνική Οργάνωση, Ολυμπιακή Δημοκρατία, Προσφυγικό Κόμμα «Κίμων», είχες Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, Εθνική Πολιτική Ένωση, Τροτσκιστές, Ελεύθερους, Πράσινους, Κίτρινους, Πορτοκαλί, και τι δεν είχες. Όλοι ξεβράστηκαν στη λήθη επειδή δεν πρότειναν τίποτα άξιο έμπνευσης που θα μπορούσε να χαλιναγωγήσει το δίπολο ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας, ο αγώνας τους έμεινε μετέωρος, και ασήμαντος, διότι έτσι είναι η πολιτική, κρίνεσαι εκ του αποτελέσματος, όχι γιατί είσαι ικανός και αποφασιστικός ρήτορας.

Το ίδιο θα συμβεί και τα επόμενα χρόνια. Στο πολιτικό σύστημα θα επιβιώσουν μόνο όσοι φέρνουν αποτέλεσμα, όχι όσοι τα λένε ωραία. Δεν είναι καν θέμα αριστείας, η αριστεία είναι κι αυτή κάτι πολύ σχετικό (και για να είμαι ελικρινής, τρέφω κάποιες επιφυλάξεις για το πόσο ψηλά βρίσκεται στον χάρτη της σημερινής κυβέρνησης). Είναι πρωτίστως ζήτημα μόχθου. Δουλειάς. Προσπάθειας. Είναι ζήτημα προσήλωσης, μακριά από τα φώτα των τηλεοπτικών εκπομπών. Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν; Ναι, υπάρχουν. Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ας πούμε, έχει φτιάξει τα τρένα, παρέλαβε ναρκοπέδιο και το μετέτρεψε σε κάτι που μπορεί κάποιος να το εμπιστευθεί μετά την ανείπωτη τραγωδία. Τον παρακολουθώ να το ψάχνει μέρα νύχτα, με διαρκώς νέες ιδέες, με νέα συστήματα, με εφαρμογές AI, με, με, με... Χρεώθηκε μια αποστολή πολύ δύσκολη, και την έφερε εις πέρας. Ο Χάρης Θεοχάρης επίσης, που τους τελευταίους μήνες έβαλε σε εφαρμογή στρατηγικό σχέδιο οικονομικής διπλωματίας το οποίο θα εδραιώσει τη χώρα μας σε αγορές κλειδιά, από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ινδία έως το Καζακστάν και θα συνεισφέρει και στο εγχώριο κομμάτι. Μιλάμε για προσέλκυση ξένων επενδύσεων που υπόσχονται χιλιάδες θέσεις εργασίας. Να, ανέφερα δύο, επιγραμματικά, ασφαλώς υπάρχουν κι άλλοι. Όπως υπάρχουν και υπουργοί που ΔΕΝ. Εκείνοι που μετρούν την δουλειά με όρους τηλεθέασης. Εκείνοι που αντί να επενδύουν στη δουλειά επενδύουν στο δούλεμα. Εκείνοι που απλώς πρωταγωνιστούν στα πάνελ. Που ποντάρουν κυρίως στην εικόνα. Εν κατακλείδι, μπορεί ο ΟΠΕΚΕΠΕ να μας θυμώνει όλους, μπορεί η ιστορία των παρακολουθήσεων να μας απογοητεύει όλους, αλλά υφίσταται ακόμα, μέσω κάποιων στελεχών που παράγουν, αυτή η επένδυση προς το μέλλον, που καθιστά το κυβερνών κόμμα κυρίαρχη δύναμη στις δημοσκοπήσεις.

Μα και στην αντιπολίτευση υπάρχουν εκείνοι που αρθρώνουν λόγο ουσίας, ο οποίος μπορεί να συνεισφέρει πραγματικά, κι εκείνοι που επενδύουν στην πόλωση επειδή ακριβώς στοχεύουν στην υπονόμευση έργου και όχι στην παραγωγή λύσεων. Υπάρχουν βουλευτές και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ που προσπαθούν να δείξουν ότι, πέραν του μικροπολιτικού παιχνιδιού, υπάρχει μια χώρα στην οποία οφείλουν να προσφέρουν, και το κάνουν, με προτάσεις καίριες, με παρεμβάσεις ουσιαστικές, με ενστάσεις που βασίζονται σε επιχειρήματα κοινωνικής δράσης. Το κακό είναι ότι τούτοι οι βουλευτές αποτελούν μειοψηφία στο αντιπολιτευτικό τόξο. Ωστόσο, υπάρχουν και ίσως δικαιωθούν, μακροπρόθεσμα, για την ιδιοσυγκρασιακή επιλογή τους. Μπορεί να έχουμε 2026, ωστόσο και η ουσία μετράει, όχι μόνο η εικόνα.

Πού θέλω να καταλήξω. Ότι στη σύγχρονη εποχή δεν υπάρχουν καλές Δεξιές και Καλές Αριστερές, υπάρχουν πολιτικοί που μπορούν να προβούν σε πράξεις και πολιτικοί που δεν μπορούν, απλώς βασίζονται στην χρυσόσκονη του παραμυθιού. Ο κόσμος, όπως φαίνεται στις δημοσκοπήσεις, αυτό έχει ανάγκη. Την πράξη. Και την εκτιμάει. Όπως καταδικάζει και τη μη πράξη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει προσφέρει: εν μέσω επταετίας η χώρα σταθεροποιήθηκε, αντιμετωπίστηκαν κρίσεις με επιτυχία, η Ελλάδα έγινε πρωτοπόρος στη χρήση ΑΠΕ, μείωσε σημαντικά το χρέος της, έγινε από παρίας της Ευρώπης δημοσιονομικό πρότυπο, εκσυγχρονίστηκε. Λάθη; Πολλά. Ανάλγητες συμπεριφορές, αδυναμία της αντιμετώπισης της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας των καρτέλ, σκάνδαλα διαφθοράς. Εντούτοις, το κυριότερο στον στίβο της πολιτικής εξακολουθεί να είναι ένα: Η δουλειά. Η επιμονή. Όσο υπάρχουν αυτά, οι πλειοψηφίες θα τα προτιμούν. Γι’ αυτό και είπα στην αρχή ότι φτάσαμε να επικροτούμε το αυτονόητο. Είναι τέτοιος ο θόρυβος εσχάτως, που χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιους να κάνουν αθόρυβα τη δουλειά για την οποία ψηφίστηκαν.