Η Αριστερά ως Ιφιγένεια για την επιστροφή του Τσίπρα στην Ιθάκη της εξουσίας

Όσο πλησιάζει η μέρα των εγκαινίων του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα τόσο περισσότερο ανοίγουν τα στόματα των πρώην συντρόφων του. Ίσως επειδή η εξουσία που τους τα κράταγε κλειστά για κάποια χρόνια δεν υπάρχει -ούτε και φαίνεται- πια στον ορίζοντα, ίσως επειδή συνειδητοποίησαν ότι οι θέσεις τους, σε όσους επιτραπεί η είσοδος, θα είναι στον εξώστη του νέου εγχειρήματος, ίσως επειδή θυμήθηκαν τις αριστερές τους καταβολές, ανανεωτικές και μη. Κάποιοι δεν του συγχώρεσαν ότι φρόντισε, παραιτούμενος από την ηγεσία, να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι άλλοι μπορεί να μην είναι ενθουσιασμένοι με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα ή να μη συμπαθούν και τόσο τον σύγχρονο Λιονέλ Μέσι…

Ο διάδοχος του Βαρουφάκη στο Υπουργείο Οικονομικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Ευκλείδης Τσακαλώτος, δεν χαρίστηκε στον πρώην Πρωθυπουργό του. Σε ερώτηση (σε συνέντευξη στο Action 24) για το εάν τελικά ο Αλέξης Τσίπρας είναι αριστερός απάντησε: «Εξαρτάται ποια μέρα θα τον ρωτήσετε», συμπληρώνοντας ότι «Ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι η ιστορία της Αριστεράς τελείωσε γι’ αυτόν». Την ίδια τύχη επιφύλαξε -στο ίδιο κανάλι- στον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και ο Νίκος Βούτσης θυμίζοντας ότι η Αριστερά ήταν πάντα η παράταξη του διαλόγου και των συλλογικών διαδικασιών και όχι των προσωποπαγών κομμάτων όπως αυτό που προαναγγέλει τώρα ο Τσίπρας.

Μίλησαν βέβαια ξανά και αρκετοί που είχαν από καιρό διαχωρίσει τη θέση τους από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όπως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης «στο χιλιοστό». Για το καλοστημένο αντιμνημονιακό παραμύθι, για την προσχηματική μετονομασία της τρόικας σε «θεσμούς» και για την δημοψηφισματική μπλόφα του '15. Ξέχασε βέβαια κι αυτός ορισμένες «λεπτομέρειες» της ιστορίας στις οποίες πήρε ενεργά μέρος τόσο ο ίδιος όσο και πολιτική του παρέα. Τις άνω και κάτω πλατείες των αγανακτισμένων, τα αποθέματα του Νομισματοκοπείου, τις δουλικές υποκλίσεις στον «σωτήρα» Πούτιν και αρκετές άλλες. Η ιστορία, δυστυχώς για κάποιους, δεν αρχίζει από το σημείο που έφυγαν αυτοί από το προσκήνιο.

Όλα αυτά που είπαν αυτές τις μέρες οι πρώην συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα τα έχουν πει άλλοι πριν πάρα πολλά χρόνια. Από τότε που έβλεπαν -και κατήγγειλαν- την χωρίς επιστροφή κατηφορική πορεία που χάραζε η ηγεσία του Νίκου Κωνσταντόπουλου και στη συνέχεια του Αλέκου Αλαβάνου ανοίγοντας τον δρόμο στη σταδιακή συριζοποίηση του Συνασπισμού η οποία ολοκληρώθηκε με την ανάδειξη του Τσίπρα στην προεδρία του. Όλοι όσοι διαχώρησαν από το 2000 ή και αργότερα τη θέση τους ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά προπηλακίστηκαν και κατηγορήθηκαν συλλήβδην, ειδικά στην περίοδο της κρίσης, ως «προδότες», «ακροκεντρώοι» μέχρι και «γερμανοτσολιάδες» της Μέρκελ.

Τις επόμενες μέρες έχει προγραμματιστεί να γίνει η επίσημη, προαναγγελθείσα από καιρό, παρουσίαση του νέου «κόμματος Τσίπρα». Ένα πανάκριβο επικοινωνιακό μπαράζ έρχεται να κλείσει την μακρά περίοδο του rebranding που ξεκίνησε από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά την πολλοστή εκλογική του συντριβή. Η ιστορία απέδειξε ότι δεν έκανε στην άκρη «για να περάσει ένα νέο ρεύμα στον ΣΥΡΙΖΑ» όπως ισχυρίστηκε τότε αλλά για να φτιάξει ένα νέο δικό του κόμμα απαλλαγμένο από τα εσωκομματικά βαρίδια και τις ιδεολογικές δεσμεύσεις της Αριστεράς.

Όπως κάθε πολιτικός, έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας έχει το δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία στην πολιτική του διαδρομή. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει χωρίς να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Να εξηγήσει δηλαδή για ποιο λόγο πήρε την απόφαση να επιστρέψει και τι είναι αυτό που θα αλλάξει από την προηγούμενη φορά που κυβέρνησε τη χώρα και δίνει νόημα στην επιστροφή του. Γιατί αν δεν βλέπει τον λόγο να αλλάξει κάτι τότε δεν έχουν κανένα λόγο και οι πολίτες να αλλάξουν την ψήφο τους. Δυστυχώς, τόσο το περιεχόμενο του «αυτοκριτικού» του βιβλίου «Ιθάκη» όσο και οι παρουσιάσεις που το συνόδευσαν περισσότερο ωραιοποιούν το έργο της προηγούμενης θητείας του φορτώνοντας σε άλλους την ευθύνη των όποιων λαθών έγιναν.

Στο νέο του εγχείρημα, ο πρώην αρχηγός του διαλυόμενου πλέον ΣΥΡΙΖΑ θα έχει στο πλευρό του όσους τον ακολούθησαν πιστά από την αρχή της πορείας του με όρους μεσιανισμού ανεξαρτήτως λαθών και αυταπατών. Θα έχει ακόμα και αρκετούς μεταμελημένους εκσυγχρονιστές που προστέθηκαν στην πορεία πιστεύοντας ότι «ο Τσίπρας έχει αλλάξει και ότι τώρα πια είναι πιο ώριμος πολιτικά». Το σίγουρο είναι ότι η στροφή προς τη Σοσιαλδημοκρατία και το Κέντρο βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο του νέου πολύχρωμου εγχειρήματος. Αν η επιστροφή στην Ιθάκη ήταν η τελευταία πράξη της Οδύσσειας, η θυσία της Ιφιγένειας, της Αριστεράς στην περίπτωσή μας, είναι η πρώτη πράξη της εκστρατείας του Αλέξη Τσίπρα για την κατάληψη της εξουσίας.