Μυρίζει 2015;

Πολύ πιο ενοχλητική και σίγουρα πολύ πιο επικίνδυνη από τη δυσάρεστη μυρωδιά που πλημμύρισε την Τρίτη τα Νότια Προάστια της Αττικής είναι μια άλλη, ακόμα πιο δυσάρεστη μυρωδιά που απλώνεται σε όλη την Ελλάδα. Είναι η μυρωδιά του 2015. Είναι η μυρωδιά του «αντισυστημικού» λαϊκισμού που απευθύνεται στα πιο ταπεινά ένστικτα των πιο αφελών κομματιών της κοινωνίας.

Η κβαντική ιατρός Μαρία Καρυστιανού έκανε πρεμιέρα ως πολιτική αρχηγός χτες στη Θεσσαλονίκη, σε μια εκδήλωση που έμοιαζε με πρωινάδικο περιφερειακού καναλιού και στην οποία ηχηρό παρόν έδωσαν αγωνιστές του αντιεμβολιαστικού αγώνα, του όχλου των «αγανακτισμένων» και ο Παναγιώτης ο Ψωμιάδης. Την Τρίτη είναι η σειρά του ανθρώπου που καβάλησε το κύμα του λαϊκισμού το 2015 και έγινε πρωθυπουργός με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα. Στα δελτία ειδήσεων πρωταγωνιστεί η κόρη του Κωνσταντόπουλου σε συνεχείς καυγάδες που φέρνουν στο νου τις εκπομπές της Σίας της Λιαροπούλου. Και το ΠΑΣΟΚ, το τάχα υπεύθυνο, σοβαρό και θεσμικό ΠΑΣΟΚ, καταγγέλλει συμμορίες, μαφίες, καμόρες και χούντες. Οξύτητα, τοξικότητα, συκοφαντίες, χοντράδες παντού.

Ταυτοχρόνως έχουν αρχίσει να φυτρώνουν πάλι τα λεφτόδεντρα. Όλοι θα έδιναν περισσότερα σε περισσότερους. Όλοι θα άνοιγαν το μαγικό πουγκί του κράτους το οποίο θα γέμιζε με τα «υπερκέρδη» (μη ρωτάτε… υπερκέρδη είναι ό,τι θέλετε να είναι) των επιχειρήσεων που πίνουν με το καλαμάκι το αίμα του βασανισμένου λαού. Ψεκασμένοι, ακροδεξιοί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, όλοι πλειοδοτούν σε τοξικότητα και υποσχέσεις. Και οι δημοσιογράφοι, ανίκανοι ή απρόθυμοι να κάνουν και το πιο απλό ψάξιμο, αναμεταδίδουν χωρίς σκέψη κάθε «στοιχείο» που επιβεβαιώνει το αφήγημα του κόΖμάκη που βασανίζεται.

Μυρίζει 2015 αλλά ευτυχώς δεν ζούμε όλοι 11 χρόνια πίσω. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες διαφορές που δεν εγγυώνται τίποτα αλλά δίνουν μια ελπίδα ότι δεν θα ξαναζήσουμε το ίδιο χάος. Για αρχή η οικονομία δεν είναι στην ίδια κατάσταση. Η γκρίνια είναι εκεί (εντάξει δεν θα χάσουμε και το εθνικό σήμα κατατεθέν μας) αλλά το πορτοφόλι κάτι έχει μέσα. Δεν ξεχειλίζει από χρήματα αλλά έχουμε να χάσουμε. Και επιπλέον έχουμε και την εμπειρία του 2015. Έχουμε διαπιστώσει που μπορεί να οδηγήσει το «ας τους δοκιμάσουμε κι αυτούς, τι έχουμε να χάσουμε;». Το πάθημα δεν γίνεται μάθημα για όλους αλλά υπάρχουν αρκετοί που δεν είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Κι αν το ΠΑΣΟΚ αποφασίσει εγκαίρως ότι δεν θέλει κι αυτό να μυρίζει 2015 τότε η μυρωδιά θα αποδειχθεί τζούφια. Και μπράβο της.