Δεν αντέχεται τόσο δράμα χωρίς Αλέκση

Χθες προβλήθηκε στον ΣΚΑΪ το πρώτο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού «Στο Χιλιοστό», το οποίο βασίζεται στο βιβλίο τους «Η Τελευταία Μπλόφα» (αλλά δεν περιορίζονται στα όσα γράφονται σε αυτό). Πρόκειται για μια σειρά που θυμίζει την τραγική περίοδο στην οποία ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας είχε πειστεί ότι ο γάιδαρος μπορεί να πετάξει και η αριστερά να κυβερνήσει.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους τότε συντρόφους του, ο μεγάλος πρωταγωνιστής της περιόδου, ο Αλέκσης μας, αρνήθηκε να μιλήσει βρίσκοντας μια αστεία δικαιολογία: ότι δεν μπορεί να μιλήσει σε δημοσιογράφους που στο βιβλίο τους του «δολοφονούν» τον χαρακτήρα του, συσχετίζοντας την συμφωνία των Πρεσπών με τις συντάξεις. Αφού πω ότι έτσι κι αλλιώς κανείς δεν μπορεί να σκοτώσει έναν πεθαμένο, θα προσθέσω ότι τέτοιος συσχετισμός στο βιβλίο δεν υπάρχει πουθενά. Ακόμα και στο απόσπασμα που διακινούν οι φίλοι του, δεν προκύπτει κανένας τέτοιος συσχετισμός. Αλλά εντάξει, το να έχει διαβάσει το βιβλίο ο Αλέξης Τσίπρας είναι κάτι που κανείς δεν το περίμενε. Δεν μοιάζει άλλωστε ο τύπος που διαβάζει.

Με την άρνηση της συμμετοχής του όμως, ο Αλέκσης δημιούργησε και το μοναδικό ψεγάδι του καταπληκτικού ντοκιμαντέρ. Έχοντας δει το πρώτο επεισόδιο μπορώ να πω ότι πρόκειται για έναν φοβερό συνδυασμό θρίλερ και δράματος. Μπορεί να πρόκειται για γεγονότα από τα οποία μας χωρίζουν καμιά δεκαριά χρόνια, αλλά τα συναισθήματα είναι εκεί. Οι αδίστακτοι αριβίστες που έπαιξαν στα ζάρια τη χώρα για να ικανοποιήσουν τη δίψα τους για εξουσία -ή την ιδεοληψία τους- προκαλούν ακόμα στεναχώρια και τρόμο. Έναν τρόμο καθόλου μεταφυσικό και γι' αυτό πολύ οδυνηρό. Αν σε όλα αυτά προσθέσετε τον τρόπο παρουσίασης που είναι καταιγιστικός, πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.

Κι εδώ θα ήταν απαραίτητος ο Αλέκσης για να προσφέρει αυτό που οι αγγλοσάξονες ονομάζουν «comic relief». Το κωμικο-ανάλαφρο στοιχείο που προστίθεται σε μικρή δόση μέσα στο βαρύ δράμα, έτσι ώστε να το κάνει ανεκτό και ταυτόχρονα να θυμίσει ότι, στην ανθρώπινη κατάσταση, τραγωδία και γελοιότητα συνυπάρχουν αρμονικά.

Με την άρνησή του να συμμετάσχει, ο Αλέκσης μάς στέρησε αυτά τα δευτερόλεπτα χαλάρωσης που μπορεί να προσέφερε η προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τα οποία ο καημένος δεν καταλαβαίνει κιόλας. Κάποιος μπορεί να πει ότι το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και ο Γιάνης «Το Παγόνι» Βαρουφάκης, αλλά οι παρηκμασμένες πριμαντόνες μόνο θλίψη μπορούν να προκαλέσουν. Σε κάθε περίπτωση ο Αλέκσης μας κώλωσε. Φοβήθηκε. Και με τα όσα έχει κάνει ίσως και δικαιολογημένα. Ελπίζω να μας αποζημιώσει με κάποια συνέντευξη στην οποία θα προσπαθήσει, όχι απλώς να ξαναγράψει την Ιστορία, αλλά και να εμφανιστεί σαν statesman που είναι σαν να βλέπεις ένα κανισάκι με στολή μπαλαρίνας να στέκεται στα δυο του πόδια. Και μπράβο του.