Ο Ζήκος και ο πόλεμος

Διάβασα με ενδιαφέρον την επιστολή - απάντηση του κ. Άγγελου Συρίγου στην κριτική παρουσίαση («Ο Ζήκος πάει πόλεμο») που έκανα στο βιβλίο του για τα ελληνοτουρκικά (Ελλάδα και Τουρκία: 50 ερωτήματα και απαντήσεις). Δυστυχώς δεν βρήκα καμία απάντηση. Στο βιβλίο του ο κ. Συρίγος υποστηρίζει την ανάγκη μιας νέας στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία. Για τον σκοπό αυτό, γράφει, η Ελλάδα θα πρέπει να εγκαταλείψει τη θέση όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων πως η χώρα μας δεν διεκδικεί αλλά και δεν παραχωρεί τίποτα και να προχωρήσει σε μια ενεργητική άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Η δική μου ένσταση και η αιχμή της κριτικής μου ήταν πως αν συμβεί αυτό, τι θα εμποδίσει την Τουρκία να κάνει το ίδιο; Να προχωρήσει και αυτή στην άσκηση των δικαιωμάτων τα οποία θεωρεί ότι έχει, κάνοντας για παράδειγμα έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Στο παρελθόν η απειλή και μόνο μιας τέτοιας έμπρακτης αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων οδήγησε το 1976, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή στη συμφωνία της Βέρνης και το μορατόριουμ για αμοιβαία αποφυγή ερευνών πέραν των 6 μιλίων καθώς και στο Νταβός, και τον ελληνοτουρκικό διάλογο, το 1988 επί Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο κ. Συρίγος προφανώς πιστεύει ότι την επόμενη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά επειδή η Ελλάδα θα αποκτήσει βαλλιστικούς πυραύλους. Ότι η Τουρκία θα υποχωρήσει και θα εγκαταλείψει αμαχητί τις διεκδικήσεις της. Και μάλιστα την ώρα που η Ελλάδα θα είναι αυτή που θα έχει κάνει το πρώτο βήμα και θα έχει προκαλέσει  την ένταση με ότι αυτό συνεπάγεται για τη στάση των εταίρων μας. Οι οποίοι παρεμπιπτόντως έτσι κι αλλιώς συνιστούν παγίως διάλογο. Μια μεταμοντέρνα εκδοχή της λογικής των κανονιοφόρων δηλαδή .

Για το ενδεχόμενο μιας τουρκικής αντίδρασης ωστόσο δεν λέει κάτι. Αρκείται σε γραφικότητες. Θεωρεί ότι η απειλή πως θα βάλουμε «φωτιά στον κάμπο» θα λειτουργήσει αποτρεπτικά. Κι επειδή κατανοεί ότι αυτό δεν αρκεί αναλαμβάνει για λογαριασμό μας το ρίσκο μιας σύρραξης με το ατράνταχτο επιχείρημα πως «αν δεν μπεις στο νερό δεν πιάνεις ψάρια» (sic). Εννοείται πως δεν τον απασχολεί καθόλου ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας γενικευμένης θερμής αναμέτρησης. Όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές  αλλά και στα εθνικά συμφέροντα, ακόμα και την εδαφική ακεραιότητα. Το ρίσκο για την Ελλάδα είναι απείρως μεγαλύτερο από ότι για την Τουρκία. Η Ελλάδα μπορεί να προστατέψει τα μεγάλα νησιά, τι θα γίνει όμως με τα εκατοντάδες μικρότερα; Είναι σαν να απειλούμε ότι θα πυροβολήσουμε τα πόδια μας. Θα μπορούσε να το πει κανείς και ορισμό του τυχοδιωκτισμού. Για τον λόγο αυτό άλλωστε οι υποστηριχτές της σκληρής γραμμής όποτε βρέθηκαν στην εξουσία δεν έκαναν το παραμικρό.

Στην κριτική μου σημειώνω ακόμη ένα φάουλ το οποίο πιστεύω ότι κάνει ο κ. Συρίγος υποστηρίζοντας ότι ένα τμήμα της «ιθύνουσας τάξεως» θεωρεί τις ελληνικές θέσεις «υπερβολικές». Αν σας θυμίζει λίγο τις απόψεις Βελουχιώτη -Τσίπρα για τον πατριωτισμό του αγνού λαού σε αντίθεση με το κεφάλαιο που δεν έχει πατρίδα, δεν θα έχετε άδικο. Το κλασικό δίπολο των λαϊκιστών αριστερής και δεξιάς κοπής. Ως απάντηση ο κ. Συρίγος επιλέγει να πει ότι έχει εκλεγεί με σταυρό. Δεν κατάλαβε ή προσποιείται πως δεν κατάλαβε.