OceaΝΔ_11: και οι έντεκα (δεν) ήταν υπέροχοι

Τον Ιούλιο του 2019, στην παρθενική του δήλωση μετά την εκλογή του στο αξίωμα που έκτοτε κατέχει, ο πρωθυπουργός με στόμφο είχε διατρανώσει πως «η διαφάνεια, η αξιοκρατία και η λογοδοσία επιστρέφουν στη χώρα». Επτά χρόνια αργότερα εκείνη η εξαγγελία τον στοιχειώνει.

Σε μια χώρα που διαρκώς διολισθαίνει στη διεθνή κατάταξη για το κράτος δικαίου λόγω υποκλοπών, γενικευμένης διαφθοράς, πλημμελούς, βραδυκίνητης και (τουλάχιστον εν μέρει) ελεγχόμενης από την κυβέρνηση δικαιοσύνης, καθώς και λόγω της άσκησης ισχυρής κυβερνητικής επιρροής επί του (εν πολλοίς κρατικοδίαιτου και συνεπώς ελεγχόμενου) Τύπου, οι εξ εσπερίας ειδήσεις αποτελούν οάσεις αντικειμενικότητας: Eurostat, ΟΑΣΑ, Δ.Ν.Τ. και πλείστοι άλλοι διεθνείς οργανισμοί μας επαναφέρουν στη ζοφερή- όταν δεν είναι επιτηδευμένα φτιασιδωμένη από τα κυβερνητικά ελεγχόμενα ΜΜΕ – πραγματικότητα. Η θέση μας μεταξύ των ουραγών στην αγοραστική δύναμη, την παραγωγικότητα και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τα πρωτεία μας στην παραγωγή λειτουργικά αναλφάβητων αποφοίτων (ακόμα και) ΑΕΙ διαψεύδουν εκκωφαντικά το αφήγημα της κυβέρνησης περί «ανάπτυξης», «κανονικότητας» και δικής της «χρηστής διακυβέρνησης».

(ΑΝ-) ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ

Παρά τα πρώτα ελπιδοφόρα δείγματα διακυβέρνησης, η παρούσα κυβέρνηση αποδεικνύει πως στο βαθύ πυρήνα του το κυβερνών κόμμα παραμένει περισσότερο μια καλλωπισμένη Ε.Ρ.Ε. του 1960 (ίσως και του ’50), παρά ένα σύγχρονο συντηρητικό κόμμα. Η συλλογή βιογραφικών προς δημιουργία ενός μητρώου ικανών ανθρώπων, οι οποίοι ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης υποτίθεται θα στελέχωναν τον κρατικό μηχανισμό αμά τη αναλήψει της εξουσίας από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση αποδείχτηκε αμιγώς προσχηματική, αφού στις περισσότερες θέσεις- κλειδιά βρέθηκαν (και πάλι) κομματικοί παράγοντες άνευ αξιόλογων επαγγελματικών ενσήμων ή σημαντικής κοινωνικής προσφοράς, με μόνα τους εχέγγυα τις κομματικές τους περγαμηνές.

Περίτρανο παράδειγμα και δραματικό επιστέγασμα αυτής της φαυλοκρατίας, του ανορθολογισμού αλλά και μιας αφ’ υψηλού αδιαφορίας για την ασφάλεια ακόμα και της ζωής των πολιτών, η τοποθέτηση ενός αχθοφόρου στην πλέον- αν όχι μοναδική- νευραλγική, κομβική θέση του (ούτως ή άλλως απισχνασμένου) σιδηροδρομικού δικτύου, εκείνη του μοιραίου σταθμάρχη στη Λάρισα, με κριτήριο αντί των ικανοτήτων, την κομματική του ταυτότητα.

(Α-) ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ

Την τελευταία 7ετία έχουν δαπανηθεί 12 δισ. σε απευθείας και άλλα 8 δισ. σε έργα με μόνο έναν υποψήφιο ανάδοχο. Είναι κοινό μυστικό μεταξύ των παροικούντων την Ιερουσαλήμ ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι η πλέον πρωθυπουργοκεντρική και ότι οι καλές σχέσεις με το Μαξίμου δεν εξασφαλίζουν απλά ευνοϊκή μεταχείριση, αλλά ενίοτε αποτελούν προϋπόθεση κρατικής (συνήθως υπερκοστολογημένης) εργολαβίας.

Πακτωλοί χρημάτων εξακολουθούν και δαπανώνται σε αντιπαραγωγικά, ανούσια έργα βιτρίνας, σαν να μην ήταν αυτή ακριβώς η συνταγή που μόλις προ δεκαετίας οδήγησε τη χώρα (κατ’ ουσίαν) στην χρεοκοπία και εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων στην ξενιτιά.

Επαναλαμβάνουμε εμμονικά αυτούσια τη συνταγή της αποτυχίας μας προς χάριν μιας μειοψηφικής, καλοβολεμένης, κοντόθωρης πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ και εις βάρος της κοινωνίας και των παιδιών μας: πόση αυτοκαταστροφή μπορεί ν’ αντέξει ένας τόπος;

ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ (Ή ΟΜΕΡΤΆ);

Το πρόσφατο αίτημα άρσης της βουλευτικής ασυλίας έντεκα (επιπλέον) εμπλεκόμενων με το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ κυβερνητικών στελεχών από πλευράς της ευρωπαϊκής εισαγγελίας αποδεικνύει περίτρανα ότι η εγχώρια θέμιδα υπολειτουργεί, δικαιολογώντας παράλληλα το χαμηλό δείκτη εμπιστοσύνης που (δεν) απολαμβάνει από την κοινωνία: η ανάγκη έξωθεν δικαστικής παρέμβασης προς διερεύνηση πιθανής τέλεσης αξιόποινων πράξεων εκ μέρους του πολιτικού προσωπικού εμπεδώνει στην κοινωνίας το αίσθημα της ανισονομίας και της (αδικαιολόγητης) ασυλίας που χαίρουν κάποιοι για πράξεις ή ακόμα και παραλείψεις τους.

Η επιχειρούμενη νομιμοποίηση και δικαιολόγηση των οπισθοδρομικών, πελατειακών, ψηφοθηρικών πρακτικών εκδούλευσης και μεσολάβησης στελεχών του κυβερνώντος κόμματος μεταξύ πολιτών και κέντρων εξουσίας αποτελούν ευθεία προσβολή της μνήμης και της νοημοσύνης των πολιτών, καθιστώντας το κυβερνητικό αφήγημα της «Ελλάδας 2.0» κακοφορμισμένο ανέκδοτο.

ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ…

Μετά από μια τραγικά αναποτελεσματική διακυβέρνηση από μια ανίερη συμμαχία που συνδύαζε ιδεοληψίες, πατριδοκαπηλία και λαϊκισμό όλων των αποχρώσεων η ελληνική κοινωνία ήλπισε ότι το 2019 θα γύριζε επιτέλους σελίδα. Η αρχικά επιτυχής αντιμετώπιση της πανδημίας, η άρτια διοργάνωση των εμβολιασμών και η αποτελεσματική απώθηση της υβριδικής εισβολής στον Έβρο το Μάρτιο του 2020 έδειχναν πως όντως ίσως κάτι να είχε αλλάξει επί τω βελτίω.

Επτά χρόνια μετά, ο χάρτινος πύργος του εκσυγχρονισμού, της ψηφιοποίησης και του συνολικού μετασχηματισμού του Κράτους γκρεμίζεται στις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Η υπόσχεση για διαφάνεια, αξιοκρατία και λογοδοσία και για ένα «επιτελικό Κράτος των αρίστων» από πλευράς του εν ενεργεία πρωθυπουργού δεν αποτελεί απλά άλλη μια διάψευση, μιας και διαδέχεται εκείνες των ομογάλακτων προκατόχων του αφενός περί «σεμνής και ταπεινής επανίδρυσης του Κράτους», αφετέρου περί «αντιμνημονιακού αγώνα» με τα «Ζάππεια Ι και ΙΙ», ενώ χρονικά έρχεται αμέσως μετά (και εν πολλοίς εξαιτίας) της ασυνέπειας στην εξαγγελία της κατάργησης των μνημονίων «μ’ ένα νόμο και σ’ ένα άρθρο, μέρα- μεσημέρι, με νταούλια και ζουρνάδες» (sic).

Κοινό γνώρισμα όλων αυτών των ανεδαφικών, ανεκπλήρωτων εξαγγελιών είναι ότι αποτελούν το καλύτερο λίπασμα για το δέντρο του αντισυστημισμού, ρίχνοντας νερό στο μύλο της οργής και της εχθροπάθειας των εκατέρωθεν άκρων και βάλλοντας ευθέως κατά του κύρους της Δημοκρατίας και των θεσμών.

Όμως τα όρια της υπομονής και της ανοχής των πολιτών στις αλλεπάλληλες διαψεύσεις από πλευράς του πολιτικού προσωπικού που (υποτίθεται πως) τους εκπροσωπούν είναι πεπερασμένα. Το μείζον ζήτημα δεν είναι πλέον απλά το πόσες απογοητεύσεις μπορεί ν’ αντέξει μια κοινωνία, αλλά το τί σκοπεύει να πράξει προκειμένου να προλάβει πριν η κατάσταση γίνει μη- αναστρέψιμη.

Μπορεί η ελπίδα να πεθαίνει τελευταία, αλλά θέλει να δίνεις και συ στην Αθηνά ένα χεράκι.