Ο Αλέξης στη χώρα των Λωτοφάγων

Ο Αλέξης Τσίπρας, ως σύγχρονος Οδυσσέας, επιστρέφοντας στην Ιθάκη του βρέθηκε ξανά στη χώρα των Λωτοφάγων την οποία είχε κυβερνήσει στο πρόσφατο παρελθόν. Θεώρησε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να θυμίσει στους ντόπιους μερικές από τις «επιτυχίες» της διακυβέρνησής του τις οποίες μερικοί από τους ιθαγενείς φαίνεται να είχαν ξεχάσει υπό την επήρεια των λωτών που παράγει σε αφθονία η χώρα της αμνησίας. Άλλωστε, η υποδοχή που του επιφύλαξαν τα περισσότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης του πρόσφεραν απλόχερα την ευκαιρία να μοιραστεί την «αλήθεια του» με τους πολίτες οι οποίοι, αντί να είναι ευγνώμονες για την προσφορά του, τον είχαν «μαυρίσει» επανειλημμένα με την ψήφο τους τα τελευταία χρόνια.

Η αλήθεια του πρωθυπουργού της «Πρώτη φορά Αριστερά»-ΑΝΕΛ περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Ιθάκη» που έγραψε και παρουσίασε ανά την Ελλάδα, ανταποκρινόμενος στο ιστορικό, όπως είπε καθήκον του. Το καθήκον του ήταν βέβαια να αξιοποιήσει την ευκαιρία του βιβλίου, όπως και της τηλεοπτικής συνέντευξης που παραχώρησε, για να προχωρήσει σε μια ουσιαστική αυτοκριτική της προσωπικής του συμβολής στα γεγονότα που σημάδεψαν τη θητεία του αλλά και την πορεία της Ελλάδας. Οι πολίτες, τουλάχιστον αυτοί που του ανέθεσαν να κρατήσει στα χέρια του το τιμόνι της χώρας, ήλπιζαν να μάθουν από τα χείλη του τους λόγους που τον υποχρέωσαν να αθετήσει τις δεσμεύσεις τις οποίες είχε αναλάβει.

Αποδείχτηκε ότι οι ελπίδες τους ήταν φρούδες, γιατί απλούστατα ο Αλέξης Τσίπρας τα είχε όλα καλώς καμωμένα. Κι αν υπήρξαν κάποιες στραβοτιμονιές, αυτές οφείλονταν σε ορισμένους συνεργάτες του που δεν ανταποκρίθηκαν στην αποστολή τους και γι’ αυτό απομακρύνθηκαν ή παραδόθηκαν στην κοινή χλεύη. Ωστόσο, θα πρέπει να πιστώσουμε στον πρώην πρωθυπουργό το θάρρος του να μιλήσει για τη δική του αλήθεια παραδεχόμενος εμμέσως ότι η αλήθεια που βίωσε η χώρα όσο βρισκόταν ο ίδιος στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν διαφορετική. Τόσο διαφορετική - και δυστυχώς τόσο επώδυνη - που να νομίζει κανείς, ακούγοντάς τον να μιλάει, ότι βρισκόταν και κυβερνούσε μια άλλη χώρα.

Το πιο απογοητευτικό ήταν ότι τα λάθη που αναγνώρισε για τις αποφάσεις του ήταν, κυρίως, ότι δεν επέμεινε πιο αποφασιστικά στην εφαρμογή των πολιτικών που έβαλαν τη χώρα σε μεγάλες περιπέτειες. Η, περίφημη πλέον, απάντησή του στο σχετικό ερώτημα, ότι έπρεπε να είχε κλείσει τις τράπεζες από την επομένη της εκλογικής του νίκης, φανερώνει ότι βρισκόταν σε πλήρη αρμονία σύμπνοια με τις απόψεις Βαρουφάκη στον οποίο έγινε προσπάθεια τότε να φορτωθούν αποκλειστικά οι ευθύνες των capital controls. Καταλογίζει δηλαδή στον πρώην υπουργό του ότι το ρομαντικό «αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες» το είπε με αρκετή καθυστέρηση. Φαίνεται ότι, όσο κι αν ισχυρίστηκε ότι με τα χρόνια άλλαξε, δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει πόση ζημιά έγινε τότε στη χώρα.

Την ίδια «αυτοκριτική» έκανε και σε πολλά άλλα ζητήματα που σημάδεψαν τη θητεία του. Οι ευθύνες του για την παραπομπή των πολιτικών του αντιπάλων για το «σκάνδαλο του αιώνα» δεν είναι, κατά τον Τσίπρα, ότι κατασυκοφάντησε έντεκα πολιτικούς για χρηματισμό από τη Novartis, με βάση τις μαρτυρίες τριών πληρωμένων κουκουλοφόρων που καταδικάστηκαν στη συνέχεια για ψευδορκία αλλά ότι δεν τους παρέπεμψε σε ανακριτική επιτροπή για να τους καταλογίσει ποινικές ευθύνες. Όπως επίσης, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, η προσπάθεια να «μπει τάξη» στον τηλεοπτικό αέρα απέτυχε με μόνο θετικό να μπουν κάποια χρήματα στα δημόσια ταμεία. Αυτό που δεν είπε ήταν ότι άλλου είδους τάξη, την ίδρυση κομματικής τηλεόρασης, είχε στο μυαλό του ο ίδιος καθώς και ο αρμόδιος και ομόφωνα καταδικασθείς υπουργός του.

Ωστόσο, η πιο ενδεικτική άρνηση του πρώην πρωθυπουργού να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική ήταν η τοποθέτησή του για το δημοψήφισμα του 2015, τη μεγάλη μπλόφα που έστησε δήθεν για να εκβιάσει τους Ευρωπαίους και χάρη στην οποία, κατά τον Τσίπρα, καταφέραμε να μείνουμε στην Ευρώπη. Αν δεν είναι αυτό το παίξιμο της τύχης της χώρας σε μια ζαριά, όπως ισχυρίστηκε στη συνέντευξή του, τι άλλο μπορεί να είναι; Κι αυτό που ήταν ακόμα πιο σοκαριστικό ήταν η φράση του «Εκείνο το βράδυ του 63% στο δημοψήφισμα, αν ήμουν ανόητος, θα μπορούσα να πάρω τη χώρα και να την πάω όπου ήθελα». Δεν ήταν θέμα ανοησίας αλλά θέμα έλλειψης οποιασδήποτε εναλλακτικής λύσης πλην της επιστροφής στη δραχμή. Οι Ευρωπαίοι έκαναν μια χαρά τη «δουλειά» τους εξαναγκάζοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό να υπογράψει ένα τρίτο, ακόμα πιο επαχθές μνημόνιο.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικήσει μια δεύτερη ευκαιρία να ηγηθεί της χώρας. Αυτό ακριβώς κάνει βάσει ενός καλά επεξεργασμένου και επαγγελματικά υποστηριζόμενου rebranding. Ωστόσο, στην πολιτική τα πράγματα δεν κινούνται πάντα στους ρυθμούς που υπαγορεύουν τα projects. Γι αυτό και αλλιώς ξεκίνησε την παρουσίαση της «Ιθάκης» στην Αθήνα, απευθυνόμενος στον πατριωτισμό των ολιγαρχών κι αλλιώς κατέληξε στη Λαμία του Άρη Βελουχιώτη. Τα «δώρα» που δέχτηκε στη διάρκεια της συνέντευξης, όπως τα επαινετικά λόγια του Ιερώνυμου, δεν φαίνονται ικανά να αντιστρέψουν το βαρύ κλίμα που έχει δημιουργηθεί ακόμα και στα αριστερά κόμματα. Άλλωστε, η «αμοιβαία εκτίμηση» με τον Αρχιεπίσκοπο χρονολογείται από παλιά, από τότε που απέπεμψε μετά από απαίτησή του τον υπουργό παιδείας της κυβέρνησής του και ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.

Η αλήθεια του Αλέξη Τσίπρα αποδεικνύει ότι, παρά τα λεγόμενά του καθώς και τον ισχυρισμό εκείνων που τον ακολουθούν στο νέο εγχείρημά του, ότι άλλαξε και ότι σήμερα είναι πιο έμπειρος και ώριμος, δεν διαφέρει σε τίποτα από τον Τσίπρα του 2015. Αντίθετα υποστηρίζει με σθένος, όπως φάνηκε και στη συνέντευξη, τις ίδιες ακριβώς απόψεις, επιμένοντας να υποστηρίζει ακόμα και τις πιο ακραίες αποφάσεις του. Το κόμμα του, όπως ανακοίνωσε θα είναι έτοιμο όποτε χρειαστεί να δώσει τη μάχη των εκλογών. Το ΠΑΣΟΚ και η δημοκρατική παράταξη που έδωσαν σκληρές μάχες απέναντι στις κυβερνήσεις Τσίπρα πληρώνοντας ακριβό πολιτικό κόστος δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να του ανοίξουν το δρόμο προς την εξουσία μέσω της συνεργασίας με το κόμμα του, την οποία προτείνουν δημόσια ηγετικά στελέχη της παράταξης. Ούτε και η επιχειρούμενη «διεύρυνση» του ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει η κερκόπορτα για την επιστροφή στελεχών που πολέμησαν με φανατισμό τη δημοκρατική παράταξη στο πλευρό του Τσίπρα.