Εκλογές εδώ και τώρα

Οι κυβερνήσεις πέφτουν και από αδιέξοδα. Όταν είναι φρέσκες και έχουν ανανεώσει τη λαϊκή εντολή έχουν αντικειμενικά την ανοχή όχι μόνο των ψηφοφόρων τους αλλά και των αντιπάλων και κυρίως αυτών που στέκονται κάπου ανάμεσα. Και το κυριότερο, οι αντίπαλοι δεν μπορούν να επικαλούνται μια γενικώς λαϊκή δυσαρέσκεια είτε αυτή είναι πραγματική, είτε κατασκευασμένη. Ακόμα και αν τα γεγονότα τις πιέζουν. ¨Όπως για παράδειγμα η υπόθεση των υποκλοπών, η οποία είναι σε εξέλιξη και ενδεχομένως να βγάλει στην επιφάνεια πράγματα που δεν ξέρουμε ή υποψιαζόμαστε.

Και γι αυτό στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Διότι οι δημοκρατίες έχουν εκλογές. Και αν η πλειοψηφία ανανεώσει την εμπιστοσύνη της στην όποια κυβέρνηση, ό,τι και να επικαλείται η αντιπολίτευση δεν την ακουμπά. Κύριοι, με κατηγορείτε για μια σειρά από υπαρκτά ή ανύπαρκτα πράγματα, αλλά ο λαός έχει διαφορετική γνώμη. Όχι κατ’ ανάγκη σε επιμέρους ζητήματα αλλά στην γενική εικόνα που αφορά τη διακυβέρνηση της χώρας. Μπορεί να ταλανίζομαι από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποψίες των υποκλοπών, ή το δυστύχημα των Τεμπών, αλλά εγώ εκτίθεμαι στη λαϊκή ετυμηγορία. Και αν δικαιωθώ εκ του αποτελέσματος, συνεχίζω ακάθεκτος. Και όσα μου προσάπτετε ακυρώνονται.

Αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, η ΝΔ δεν έχει λόγους να φοβάται τις κάλπες. Αγγίζει το 32%, ο αμέσως επόμενος βρίσκεται στο 15%, η κυβέρνηση των ηττημένων είναι πρακτικά και θεωρητικά αδύνατη, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί ο πρωθυπουργός επιμένει για προσφυγή στις κάλπες μετά από ένα χρόνο. Αντιθέτως καταλαβαίνω ότι στο μακρύ αυτό χρονικό διάστημα η χώρα θα ταλανίζεται κάθε τρεις και λίγο από υπαρκτά και ανύπαρκτα σκάνδαλα, κάθε πρωτοβουλία της για σοβαρά ζητήματα θα συναντάει την άρνηση και ενίοτε την κατακραυγή της αντιπολίτευσης, η τρίχα θα γίνεται τριχιά και το κυριότερο, ο τόπος δεν θα ησυχάσει.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα εκρηκτικό παγκόσμιο κλίμα και μάλιστα με πόλεμο στη γειτονιά μας. Διότι ακόμα και αν επιτευχθεί μια εκεχειρία στο Ιράν, αυτή λογικά θα είναι εύθραυστη. Διότι χωρίς νικητή και μάλιστα κατά κράτος, κανένας πόλεμος δεν τελειώνει οριστικά. Όταν από την μία υπάρχει ο Τραμπ και από την άλλη το ολοκληρωτικό θεοκρατικό Ιράν, ένα κράτος - τρομοκράτης. Και ο πόλεμος δεν αφορά μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους, αλλά την παγκόσμια οικονομία. Αφού σχετίζεται με τις τιμές της ενέργειας, δηλαδή με την κινητήρια δύναμη κάθε οικονομίας. Και η χώρα μας θα πρέπει στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα να έχει ισχυρή κυβέρνηση με σαφή ευχέρεια στο χειρισμό των προβλημάτων που θα προκύψουν. Προβλημάτων τόσο στον τομέα της οικονομίας όσο και ασφάλειας.

Τα όσα συνέβησαν στην έναρξη της δίκης των Τεμπών είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του τι θα ακολουθήσει. Αν νομίζει η κυβέρνηση ότι η δίκη θα συνεχιστεί ομαλά - όπως άλλες μεγάλες δίκες - είναι γελασμένη. Το πρόσχημα της χωρητικότητας της αίθουσας είναι ένα μικρό δείγμα από τα όσα θα επακολουθήσουν. Με πρόσχημα την αγανάκτηση των συγγενών, τη συγκάλυψη, τα μπαζώματα και τα ξυλόλια, όσοι επενδύουν στο μπάχαλο έχουν τη δυνατότητα να τινάξουν τη δίκη στον αέρα και να οδηγήσουν τα πράγματα σε αδιέξοδο. Και αυτό δεν θα μείνει στην αίθουσα του δικαστηρίου, αλλά θα βγει και στο δρόμο. Θα προκαλεί απανωτές αναταράξεις στη δημόσια ζωή, ενώ η κυβέρνηση θα αδυνατεί να τις διαχειριστεί στοιχειωδώς.

Τα Τέμπη έχουν ακόμα «ψωμί» και αυτό οι αντιπολιτευόμενοι το ξέρουν. Και γι αυτό δεν θα διστάσουν να διακόψουν και πάλι τη δίκη. Διότι ο στόχος τους είναι να μην ολοκληρωθεί ποτέ. Αλλά ακόμα και αν ολοκληρωθεί θα αμφισβητήσουν το αποτέλεσμα και θα ισχυριστούν ότι η δίκη δεν ήταν δίκαιη. Διότι αν δεν μπουν στη φυλακή υπουργοί δεν θα ησυχάσουν. Ή καλύτερα αν δεν πέσει αυτή η κυβέρνηση δεν θα ησυχάσουν. Στα Τέμπη αποστραγγίζουν όλες οι θεωρίες συνομωσίας που ταλανίζουν αυτήν τη χώρα, μόνο που το υλικό της αποστράγγισης είναι εκρηκτικό αλλά και ρυπογόνο για την εγχώρια πολιτική ζωή. Η απαίτηση ενός λαϊκού δικαστηρίου που θα οδηγήσει σε κάθαρση θα είναι διαρκής. Και θα προκαλεί καταστάσεις παραλυσίας. Δεν νομίζω ότι η παρούσα κυβέρνηση θα ήθελε κάτι τέτοιο. Αλλά εκεί οδηγούμαστε. Δηλαδή πρέπει να φτάσουμε σε βιαιοπραγίες μέσα στην αίθουσα για να το καταλάβει;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να θέλει να τηρήσει κατά γράμμα το Σύνταγμα, σε σχέση με την ημερομηνία των εκλογών, αλλά τα γεγονότα οδηγούν στην καταστροφή. Διότι αυτή είναι η επιδίωξη μιας ολιγαρχίας ή μιας μειοψηφίας που ουδόλως σκέφτεται τη σταθερότητα της χώρας. Αντιθέτως επιδιώκει την άτακτη πτώση της κυβέρνησης μέσω των αδιεξόδων που σκηνοθετεί. Και αυτό δεν θα είναι καθόλου ωφέλιμο ούτε για το κυβερνών κόμμα, αλλά ούτε και για τη χώρα. Και δυστυχώς η κρίση που θα επέλθει δεν θα είναι παροδική αλλά δομική και θα οδηγήσει στην επιβράδυνση της οικονομίας. Αλλά κυρίως στην καταρράκωση του πολιτικού συστήματος. Στο μέτρο που δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση για να αναλάβει τα ηνία.

Η προσφυγή στις κάλπες μέχρι τον Ιούνιο θα ακυρώσει τις μεθοδεύσεις της όποιας ολιγαρχίας και θα δώσει μια νέα κυβέρνηση ικανή να διαχειριστεί τα τρέχοντα με την προσήκουσα αυτοπεποίθηση που απορρέει από τη νέα λαϊκή εντολή. Να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσει που υποσχέθηκε αλλά δεν ξεκίνησε ή δεν ολοκλήρωσε. Ακόμα και μια κυβέρνηση συνεργασίας θα είναι προτιμότερη, αφού έστω και βραχυπρόθεσμα θα επιβάλει τη σταθερότητα που τόσο έχουμε ανάγκη. Οι έκρυθμες καταστάσεις δεν καταλαγιάζουν με άλλο τρόπο. Όταν μάλιστα ο αντίπαλος δεν έχει τίποτα να χάσει οδηγώντας τα πράγματα σε συνεχή αδιέξοδα. Διότι ο αντίπαλος της κυβέρνησης, στην παρούσα φάση, δεν είναι συγκεκριμένος, ούτε ορατός. Δεν είναι ένα ισχυρό κόμμα, ούτε ένας προβεβλημένος αρχηγός αλλά, το μπάχαλο, οι φήμες και η παραλυσία. Η οποία παραλυσία με το χρόνο θα γίνεται ακόμα και χειρότερη.