Η αριστερά ως ευάλωτη κοινωνική ομάδα

Σκεφτείτε να μιλάει ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΠΑΣΟΚ ή του ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του ΜΕΡΑ ή οποιοσδήποτε άλλος συμπολίτης αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός και να λέει φράσεις όπως «δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τη δεξιά» και «οι πολιτικές της δεξιάς ήταν πάντα σε βάρος του λαού, ήταν αντίθετες με το καλό της πατρίδας». Δεν θα σας φανεί καθόλου παράξενο και δεν θα φανεί καθόλου παράξενο και σε κανέναν άλλο. Κανείς δεν πρόκειται να δώσει σημασία. Κανείς δεν θα σχολιάσει. Ούτε καν οι καταγγελλόμενοι δεξιοί.

Αν όμως ένας δεξιός πολιτικός, όπως ας πούμε ο υπουργός Πλεύρης, πει «δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της αριστεράς, οι αγώνες της αριστεράς ήταν πάντοτε σε βάρος του έθνους, ήταν αντίθετες με το καλό της πατρίδας», τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ο λόγος του χαρακτηρίζεται «εμφυλιοπολεμικό παραλήρημα» και «διαίρεση των Ελλήνων ανάλογα με το πολιτικό τους φρόνημα», ενώ οργίλοι «προοδευτικοί» συμπολίτες αγανακτούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ακόμα πιο «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι περιγράφουν απαξιωτικά το τρομερό ατόπημα του υπουργού.

Πρόκειται για μία περίεργη αντίληψη για την πολιτική και τον δημόσιο λόγο, σύμφωνα με την οποία ένας αριστερός μπορεί ελεύθερα να απαξιώσει τη δεξιά (ή και το κέντρο) ενώ αντιθέτως ένας δεξιός (ή ένας κεντρώος) είναι ανεπίτρεπτο να κάνει το ίδιο για την αριστερά.

Και η απορία είναι γιατί; Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους συμπολίτες να απαιτούν ειδική μεταχείριση για την αριστερά και γιατί αυτή η απαίτηση γινόταν τόσα χρόνια – και ευτυχώς όχι πια - σεβαστή; Πού βρίσκουν το θράσος οι σύντροφοι να απαιτούν να μη λέγονται για αυτούς όσα οι ίδιοι λένε για όλους τους άλλους;

Μπορεί, επειδή οι σύντροφοι έχουν μια κάπως μυθιστορηματική αντίληψη της ιστορίας με τους εαυτούς τους στον ρόλο του ήρωα, να μην αντέχουν την πραγματικότητα στην οποία ο ρόλος τους δεν είναι και τόσο ηρωικός.

Μπορεί επειδή, σε αντίθεση με τη δεξιά η οποία έχει αποκηρύξει το αντιδημοκρατικό κομμάτι της, η ίδια όχι μόνο δεν αποκήρυξε τον αγώνα για επιβολή σοβιετοκινούμενης δικτατορίας αλλά καμαρώνει γι’ αυτόν και τον επικαλείται σε κάθε ευκαιρία, με αποτέλεσμα κάθε επισήμανση για αντιδημοκρατική (και άρα επιζήμια για τη χώρα) δράση να χτυπά μια ευαίσθητη χορδή, όπως κάνει κάθε δυσάρεστη επισήμανση που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορεί επίσης να είναι η διαρκής απογοήτευση από τη διάψευση της πίστης τους για «έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός». Είναι λογικό να είσαι πιο ευαίσθητος όταν η φαντασίωσή σου συγκρούεται με την πραγματικότητα και διαψεύδεται. Μπορεί απλώς επειδή οι σύντροφοι σηκώνουν εύκολα χέρι και «παρεμβαίνουν» να εκμεταλλεύονται τον φόβο που προκαλούν οι απειλές τους.

Όποιος κι αν είναι ο λόγος, η επιμονή της αριστεράς να αντιμετωπίζεται ως μια ευάλωτη κοινωνικά ομάδα συγκινεί όλο και λιγότερους. Και θα πρέπει οι σύντροφοι να συνηθίσουν στην ιδέα ότι οι αντίπαλοί τους θα μπορούν να λένε ό,τι λένε και οι ίδιοι για τους αντιπάλους τους. Φυσικά είναι δυσάρεστο να περνάς από την παιδική ηλικία και το ντάντεμα στην ενηλικίωση, αλλά έχω εμπιστοσύνη στους συντρόφους: θα το καταφέρουν και θα συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο στο οποίο ταιριάζει ιδιαίτερη μεταχείριση. Και μπράβο τους.