Ο πρωθυπουργός ελπίζει

Το προεκλογικό σύνθημα «Η ελπίδα έρχεται» μου φάνηκε ως υπόσχεση του σημερινού πρωθυπουργού να κάνει την ελπίδα των Ελλήνων πραγματικότητα. Ποτέ δεν κατάλαβα ότι εννοούσε ότι θα κάνει την ίδια την ελπίδα κυβερνητική πολιτική. Στη συνέντευξή του το βράδυ της Δευτέρας, χρησιμοποίησε τις λέξεις «πιστεύω» και «ελπίζω» τόσες φορές που απόρησα αν η ελπίδα είναι επίσημη πολιτική θέση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς έχει κάνει το ευχολόγιο πολιτική πρόταση. Ελπίζει και εύχεται να πατάξει τη φοροδιαφυγή, να καταπολεμήσει το λαθρεμπόριο καυσίμων και να φέρει την ανάπτυξη. Κυρίως ελπίδα εκφράζει όμως, παρά συγκεκριμένες, ρεαλιστικές πολιτικές προτάσεις. Η ελπίδα είναι η πρότασή του.

Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα ευκρινές στο πεδίο της διαπραγμάτευσης. Ο πρωθυπουργός εύχεται ότι οι Ευρωπαίοι θα ακολουθήσουν τις προτάσεις του, αλλά δεν κάνει τις απαιτούμενες κινήσεις για να εξασφαλίσει τη συμφωνία τους. Ενώ ο ίδιος τραβάει το σκοινί και φέρνει τη χώρα λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, προσμένει ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα τον αφήσουν να πηδήξει στο κενό.

Αν τελικά συμβεί το απευκταίο, ο ίδιος θα πηδήξει στο κενό, κανείς δεν θα τον σπρώξει. Προς το παρόν, ελπίζει ότι θα τον σώσουν την ύστατη ώρα. Νίπτει τας χείρας του, σαν ένας τρίτος παρατηρητής που εύχεται να υλοποιηθούν οι προεκλογικές εξαγγελίες του ως δια μαγείας.

Ας μην περιμένει όμως τη βοήθεια του από μηχανής θεού κι ας πάψει να ελπίζει. Ο λαός άλλωστε δεν του έδωσε εντολή για να ελπίζει αλλά για να πράξει.