Ο εντελώς λανθασμένος τρόπος αντιμετώπισης της Κωνσταντοπούλου

«Αν δεν σας αρέσει η δημοκρατία να μας το πείτε» φώναζε ο προεδρεύων της συνεδρίασης της Βουλής Γεωργαντάς στη Ζωή την Κωνσταντοπούλου, η οποία για άλλη μια φορά είχε τινάξει στον αέρα μια συνεδρίαση επιτιθέμενη στον Άδωνι τον Γεωργιάδη επειδή έτρωγε ένα κράκερ, πράξη την οποία βιντεοσκόπησε κιόλας έτσι ώστε όλη η Ελλάδα να καταλάβει σε τι δυστοπική χούντα ζούμε. Φαίνεται ότι ο Β’ αντιπρόεδρος της Βουλής δεν ξέρει να διαβάζει τα σημάδια. 

Το ότι στην αρχηγό του Μπιμπίλα δεν αρέσει η δημοκρατία -τουλάχιστον αυτό το είδος της δημοκρατίας που περιλαμβάνει απόψεις διαφορετικές από τη δική της- είναι φανερό, και η Κωνσταντοπούλου δεν χρειάζεται να πει τίποτα. Το δείχνει μετατρέποντας το κοινοβούλιο σε στούντιο των παρατράγουδων σε κάθε ευκαιρία. Ή ακόμα και χωρίς καμία ευκαιρία, όπως απέδειξε η οργίλη επίθεσή της στα κράκερ του Γεωργιάδη, τα οποία τα ταύτισε με τον πλούτο που απολαμβάνουν τα στελέχη της κυβέρνησης (μη ρωτάτε πώς και γιατί, δεν είμαι ειδικός, μπορεί στον πλανήτη της η κατανάλωση κράκερ να είναι ένδειξη καλής ζωής).

Αλλά αυτή είναι η Κωνσταντοπούλου και την ξέρουμε από τότε που φώναζε την απειλητική της «βοήθεια» έξω από την ΕΡΤ, ή από τότε που ο παλιός παρατρεχάμενος του πατέρα της την έκανε πρόεδρο της Βουλής: προνομιακή ανατροφή, βαρουφάκεια ανάγκη για προβολή και ψυχοσύνθεση βιτζιλάντε δημιουργούν ένα τρομακτικό μείγμα. Έτσι ήταν το 2013, έτσι ήταν το 2015, έτσι παραμένει το 2026 και το μόνο θέμα που αξίζει να συζητηθεί είναι το πόσο λάθος είναι ο τρόπος με τον οποίον την αντιμετωπίζουν οι αντίπαλοί της που της αντεπιτίθενται. 

Όταν αντεπιτίθεσαι σε έναν άνθρωπο που φτάνει σε σημείο να βρει ταξικό ή πολιτικό πρόσημο στα κράκερ, τότε το μόνο που καταφέρνεις είναι να τον κάνεις να φαίνεται πολύ πιο σοβαρός από όσο στην πραγματικότητα είναι. Όταν εμφανίζεις τον εαυτό σου ως θύμα του μπούλινγκ της (ενώ είσαι βουλευτής με όλες τις εξουσίες που έχει ένας βουλευτής), το μόνο που καταφέρνεις είναι να της προσδώσεις δυνάμεις που γοητεύουν τους φουκαριάρηδες που αντί για πολιτικούς ψάχνουν τιμωρούς.

Στην πραγματικότητα, ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστούν προσωπικότητες σαν την κόρη του Κωνσταντόπουλου είναι η απαξίωση, ο χλευασμός και η ειρωνεία. Είναι η μετακίνησή της από το ράφι με τους κινδύνους στο ράφι με τις γραφικότητες. Οδυνηρές για την ψυχική υγεία μεν, γραφικότητες δε. Φανταστείτε, ας πούμε, πόσο πιο αποτελεσματικό θα ήταν αν ο Γεωργιάδης μετά το παραλήρημα με τα κρακεράκια τής απαντούσε «τα λιγουρεύεστε;». Σίγουρα πολύ πιο αποτελεσματικό από τις καταγγελίες για την αντιδημοκρατική της στάση. Οι ψηφοφόροι της έτσι κι αλλιώς δεν την ψηφίζουν από αγάπη για τη δημοκρατία, την ψηφίζουν επειδή τη θεωρούν σοβαρή απειλή για το «σύστημα» (ό,τι κι αν περιγράφει ο καθένας με αυτή τη βολική λεξούλα). Αν οι υπόλοιποι την αντιμετωπίσουν ως αστείο, τότε και οι πιθανοί ψηφοφόροι της θα αρχίσουν να αναρωτιούνται.

Εκτός αν οι επιθέσεις της Κωνσταντοπούλου εκλαμβάνονται ως ευκαιρίες προβολής και θυματοποίησης. Εκτός αν υπάρχει επιδίωξη αποσπασμάτων που αναπόφευκτα θα παίξουν σε δελτία ειδήσεων και μέσα κοινωνικής δικτύωσης και θα ικανοποιήσουν τους οπαδούς. Εκτός αν κυριαρχεί η λογική του «δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα» (spoiler alert… υπάρχει). Στην περίπτωση αυτή πάω πάσο. Διαφορετικά, δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν ένας υπουργός ή ένας κυβερνητικός βουλευτής να μην καταλαβαίνει ότι κάθε φορά που χάνει την ψυχραιμία του ή κλαίγεται για τη συμπεριφορά της Κωνσταντοπούλου τής δίνει δύναμη. Δύναμη που μπορεί να της στερήσει με μια απλή φράση ή χειρονομία απαξίωσης. Και μπράβο του.