Fraternité, égalité, κονφερασιέ

Επ’ αφορμή της κατάρριψης δύο drones που ίπταντο άνωθεν (ή πλησίον) της βρετανικής βάσης στο Ακρωτήρι της Κύπρου ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν έσπευσε να επισκεφθεί τη μεγαλόνησο, παραθέτοντας μια ομιλία από κοινού με τον Κύπριο ομόλογό του και τον Έλληνα πρωθυπουργό. Το γεγονός καλύφθηκε δεόντως (ή και υπέρ αυτού) από τα εγχώρια ΜΜΕ ως μια έμπρακτη απόδειξη της διαχρονικότητας του δόγματος «Ελλάς- Γαλλία συμμαχία», με τη γαλλική «αμυντική ομπρέλα», που περιλαμβάνει πλέον Ελλάδα και Κύπρο, να παρουσιάζεται ως ασπίδα προστασίας (και) των δικών μας εθνικών συμφερόντων.

Πίσω από την ομολογουμένως ισχυρού συμβολισμού συγκεκριμένη συνέργεια κρύβεται και ουσία, ίσως όμως και όχι.

Jusqu’ ici, tout va bien* (*«ως εδώ, όλα καλά», ατάκα της γαλλικής ταινίας «Το μίσος», αναφερόμενη στην πτώση από ύψος μέχρι την πρόσκρουση στο έδαφος)

Ο Γάλλος πρόεδρος δεν διανύει την πιο ανέφελη περίοδο της δεύτερης θητείας του. Δεδομένου ότι βάσει του γαλλικού Συντάγματος δεν δικαιούται να είναι υποψήφιος για μια τρίτη συναπτή θητεία, το διακύβευμα στην περίπτωσή του είναι ένα: η υστεροφημία του.

Η ιστορία, αποκλειστικός συνομιλητής του Εμανουέλ Μακρόν σε περίπου ένα χρόνο, οπότε και είναι προγραμματισμένες οι επόμενες προεδρικές εκλογές, δεν θα περιποιήσει ιδιαίτερης τιμής ούτε και θα είναι επιεικής με ένα πρόεδρο που λόγω των πεπραγμένων -ή των παραλείψεών του- άφησε πίσω του ένα κενό εξουσίας ή, ακόμα περισσότερο, προλείανε το έδαφος για το απόλυτο χάος.

Στον ορατό ορίζοντα δεν διαφαίνεται αξιόμαχος «ομογάλακτος» πολιτικά διάδοχος του εν ενεργεία προέδρου, προερχόμενος δηλαδή από το δικό του, φιλοευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό, «κεντρώο μπλοκ». Αντιθέτως, φαβορί για τη διαδοχή του αποτελούν τα δύο άκρα: από τη μία, η μελανσονική (πραγματικά) ριζοσπαστική Αριστερά, που ομνύει στον αντισυστημισμό και που φιλοδοξεί να γκρεμίσει τον καπιταλισμό, δηλαδή ουσιαστικά όλο το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα, στο όνομα μιας «άλλης Γαλλίας/ άλλου κόσμου (καθότι η Αριστερά ιστορικά είναι και διεθνιστική), που είναι εφικτή/ -ός» (με το «μ’ ένα νόμο και σ’ ένα άρθρο» να είναι το μόνο που λείπει για να ξυπνήσουν δικές μας έντονες μνήμες), και από την άλλη συνδιεκδικητής και αντίπαλος αυτού του ανεδαφικού πόλου είναι η (πρώην;) λεπενική ακροδεξιά, που υπό την ηγεσία του (30χρονου!) Μπαρντελά μοιάζει να είναι το φαβορί για τη μετά-Μακρόν εποχή. Η πρόσφατη δολοφονία ακροδεξιού ακτιβιστή από αριστεριστές σε ταραχές στη Λυόν αποτελεί μια πρόγευση της επικείμενης γαλλικής αταξίας.

Συνεπώς, η «φυγή προς τα μπρος» αποτελεί έναν επικοινωνιακό μονόδρομο για τον γάλλο πρόεδρο: σε στιγμές κρίσεων οι διαφορές υποχωρούν και τείνει να ενισχύεται η συσπείρωση «γύρω από τη σημαία», η συστράτευση με την εκάστοτε ηγεσία, όποια και αν είναι αυτή, εν προκειμένω ο Μακρόν

«…Τσε τα ριάλια, ριάλια, ριάλια…» (κυπριακό δημώδες άσμα)

Δεν έχει κοπάσει ακόμα ο αχός από την προ διμήνου αποκάλυψη σκανδάλου μαύρων ταμείων με άμεσα εμπλεκόμενη τη σύζυγο του κύπριου προέδρου. Στην πολύπαθη μεγαλόνησο, τη μόνη (μαζί με την Ουκρανία) ευρωπαϊκή και τη μόνη χώρα-μέλος της Ε.Ε. με υπό κατοχή εδάφη, ζητήματα εθνικής ασφαλείας αναπόφευκτα αποκτούν πολλαπλασιαστικά αυξημένη βαρύτητα, λόγω ακριβώς του βεβαρημένου πρόσφατου ιστορικού της.

Σύμφωνα με το δόγμα πως «πίσω από κάθε απειλή -σαν την τρέχουσα στη Μ. Ανατολή, με την οποία άλλωστε γειτνιάζει άμεσα η Κύπρος- κρύβεται μια ευκαιρία», η εμφατική επικαιροποίηση των ιστορικών, άρρηκτων δεσμών της μητροπολιτικής Ελλάδας με τη μεγαλόνησο και του μεταξύ τους ενιαίου αμυντικού δόγματος, υπό τη σκέπη μάλιστα μιας μεγάλης δύναμης σαν τη Γαλλία, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι προσφέρει μια πρώτης τάξης αφορμή αλλαγής της «στενάχωρης» για τον κύπριο πρόεδρο εγχώριας ατζέντας.

Εξωτερική πολιτική a la carte

O Έλληνας πρωθυπουργός έχει πολλάκις αποδείξει ότι βλέπει την πολιτική με όρους περισσότερο επικοινωνιακούς, παρά κοινωνικούς και κατά προέκταση εθνικούς.

Στον βωμό της βραχυπρόθεσμης ψηφοθηρίας και της διατήρησης ευαίσθητων ενδοκομματικών ισορροπιών δεν δίστασε να ανεχτεί (/ υποθάλψει;) προσχηματικές εξεταστικές για Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλαδή για μείζονα ζητήματα που αφορούσαν είτε την ασφάλεια των μεταφορών -και κατ’ επέκταση τις ζωές των πολιτών- είτε τη διασπάθιση κοινοτικών κονδυλίων από κομματικά ή/ και κυβερνητικά στελέχη, αντί της τόνωσης της πρωτογενούς παραγωγής και της εθνικής Οικονομίας και της στήριξης της περιφέρειας, για τις οποίες προορίζονταν.

Σε επίπεδο ενδοκυβερνητικών συσχετισμών, αποτελεί κοινό μυστικό ότι αφ’ ενός ο Υπ. Εθνικής Αμύνης απροκάλυπτα πλέον άγεται και φέρεται ως δελφίνος με στοχοπροσήλωση  την αντικατάσταση του εν ενεργεία πρωθυπουργού, αφετέρου είναι ο μόνος που μπορεί να το διεκδικήσει με αξιώσεις.

Εξάλλου, ήταν εκείνος που πρώτος (πρόλαβε και) ανακοίνωσε την αποστολή φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών προς ενίσχυση της Κύπρου άμα τη ενάρξει της επίθεσης των Η.Π.Α. στην Περσία, «ολίσθημα» που δύσκολα θα άφηνε αναπάντητο ο παρών πρωθυπουργός. 

…Τελικά εκείνα τα «αγνώστου πατρός» drone που πέταξαν πάνω από τη βρετανική βάση στην Κύπρο, ούτε παραγγελία να ήταν!