Η Ρέα Πεϊμάνι Face2Face με την Κατερίνα Παναγοπούλου: Ο εφιάλτης να ζεις στο Ιράν

Η Γενική Γραμματέας του Συλλόγου Ιρανών στην Ελλάδα, Ρέα Πεϊμάνι, μίλησε «Face 2 Face» με την Κατερίνα Παναγοπούλου στο vidacast των ΝΕΩΝ για τα χρόνια της ως παιδί στο Ιράν, για το σχολείο, τη μαντήλα, τον τρόπο που παρουσιάζεται η Δύση στα σχολικά βιβλία και την καθημερινή πίεση που βιώνουν οι γυναίκες.

Η Ρέα Πεϊμάνι περιγράφει στην Κατερίνα Παναγοπούλου τη στιγμή που είδε τη φράση “ο Χαμενεΐ είναι νεκρός: «Έβλεπα αυτή την φράση που έγραφε από κάτω “ο Χαμενεΐ είναι νεκρός”. Δεν μπορούσα – ένιωθα ότι έχω ξεχάσει τα ελληνικά μου και το διαβάζω λάθος. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έγραφε. Για μένα και για πολλούς Ιρανούς ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μας. Φωνάζαμε, αγκαλιαζόμασταν, κλαίγαμε από τη χαρά. Εγώ ένιωθα ότι δεν με χωράει το σπίτι. Βγήκα έξω, βγήκα μια βόλτα με το αυτοκίνητό μου για να το χωνέψω λίγο καλύτερα και ακόμα όταν ξυπνάω λέω: “δηλαδή και σήμερα είναι άλλη μια μέρα χωρίς αυτό το δαίμονα στη γη”».

Με αυτή τη φράση η Ρέα Πεϊμάνι περιγράφει τη στιγμή που έμαθε την είδηση που, όπως λέει, για πολλούς Ιρανούς σήμανε την «πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής τους». Οι γονείς της, πήραν την απόφαση να φύγουν από το Ιράν, όταν η ίδια ήταν 10 ετών για να μη μεγαλώσει η κόρη τους σε ένα σύστημα αυστηρών περιορισμών και ιδεολογικής πειθαρχίας.

Δείτε όλη την εκπομπή εδώ:

Αποσπάσματα:

«Στο σχολείο μάθαμε να φωνάζουμε “θάνατος στην Αμερική”»

«Τα πρωινά πριν πάμε στις τάξεις μας υποχρεώνανε να λέμε, να φωνάζουμε κιόλας δυνατά: “Θάνατος στην Αμερική, θάνατος στο Ισραήλ, θάνατος στην Αγγλία”. Παιδάκια δηλαδή έξι χρονών φωνάζαν “θάνατος στην Αμερική”. Από εκεί ξεκινάει η πλύση εγκεφάλου».

Η μαντίλα από την παιδική ηλικία

«Η μαντίλα στα σχολεία μπαίνει από έξι ετών. Γίνεται υποχρεωτική έξω στους δρόμους από εννέα χρονών. Ήμουνα ένα παιδάκι που ξαφνικά από εκεί που φορούσα t-shirt και τζινάκι, την πρώτη μέρα του σχολείου φόρεσα μια στολή για πρώτη φορά. Δεν ήξερα πώς πρέπει να παίζω όταν φοράω αυτή τη στολή, όταν φοράω αυτή τη μαντίλα. Είναι σαν να αλλάζεις χαρακτήρα ξαφνικά».

«Στο Ιράν μπορεί να παντρευτεί ένα κορίτσι 9 ετών»

Η Πεϊμάνι αναφέρθηκε και στους γάμους ανήλικων κοριτσιών, υποστηρίζοντας ότι το νομικό πλαίσιο επιτρέπει γάμους σε πολύ μικρές ηλικίες. «Εφόσον συμφωνούν οι οικογένειες, μπορεί να παντρευτεί μια κοπέλα εννιά χρονών, ένα κοριτσάκι 9 χρονών. Δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός στην ηλικία του άντρα. Δηλαδή μπορεί ένας άντρας 60 χρονών να παντρευτεί ένα κοριτσάκι 9 ετών».
Όπως λέει, μετά από μια ηλικία η συγκατάθεση των γονιών παύει να είναι απαραίτητη. «Μετά τα 13 μπορεί να το κάνει και μόνη της. Αλλά το “μόνη της” είναι σχετικό. Καμία κοπέλα δεν θέλει στα 13 της να παντρευτεί έναν 65χρονο».

«Σε περίπτωση βιασμού χρειάζονται δύο άντρες μάρτυρες»

Η Ρέα Πεϊμάνι έκανε και ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο νομικό πλαίσιο για τον βιασμό. «Σε περίπτωση βιασμού ο νόμος λέει ότι δύο ενήλικες άντρες πρέπει να ήταν εκεί και να το επιβεβαιώσουν. Κάτι το οποίο είναι σχεδόν αδύνατον να συμβεί». Όπως λέει, αν δεν υπάρξουν μάρτυρες, η γυναίκα μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη. «Η γυναίκα μπαίνει στη θέση ότι αυτή φταίει που έβαλε τον εαυτό της σε μια τέτοια κατάσταση. Έχουμε περιπτώσεις που ακόμα και την κρεμάσανε επειδή κατήγγειλε ότι τη βίασε κάποιος υψηλόβαθμος του καθεστώτος».

Αλκοόλ και καθημερινότητα: «Ακόμη και θανατική ποινή»

Ο παραλογισμός όμως δεν σταματά εδώ. Σε περίπτωση που κάτοιος συλληφθεί για κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να οδηγηθεί ακόμη και στο θάνατο. «Αν πιουν αυτό το αλκοόλ δημόσια, ακόμη και θανατική ποινή μπορεί να τους περιμένει», ενώ αυστηρές ποινές υπάρχουν ακόμη και για τα κατοικίδια. «Τα σκυλιά θεωρούνται απαγορευμένα. Πολλοί τα κρατούν μέσα στα σπίτια τους και αποφεύγουν να τα βγάζουν έξω γιατί υπάρχει κίνδυνος να τα πάρει η αστυνομία».

«Η χώρα δεν είναι μοιρασμένη στα δυο»

Η Πεϊμάνι επιχειρεί επίσης να εξηγήσει γιατί, κατά τη δική της άποψη, ένα μεγάλο μέρος της ιρανικής κοινωνίας βρίσκεται απέναντι στο καθεστώς. «Δεν είναι αλήθεια ότι η χώρα είναι μοιρασμένη στα δύο», λέει, υποστηρίζοντας ότι η πλειονότητα των πολιτών στο Ιράν αντιτίθεται στο σύστημα εξουσίας.

«Σε όσους στη Δύση καταδικάζουν την επέμβαση…»

Η συζήτηση έφτασε και στην πολιτική στάση που κρατούν κόμματα της Δύσης απέναντι στις εξελίξεις στο Ιράν. «Θα ήθελα πάρα πολύ να μας δώσουν μια λύση. Λένε ότι η λύση πρέπει να έρθει από τον ιρανικό λαό. Αλλά όταν ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους παίρνει ως απάντηση σφαίρες».

Για την ίδια, το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία βρίσκεται απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας με πολύ μεγαλύτερη δύναμη. «Πώς να βγουν ενενήντα εκατομμύρια άνθρωποι στους δρόμους όταν απέναντί τους έχουν τανκς και όπλα;».