Και πού να μάθουν ότι έχουμε μόνιμο στρατό στην Κύπρο

Ο «προοδευτικός» κόZμος της χώρας σηκώνει σε κάθε ευκαιρία τη γροθιά του, ακούει εμβατήρια, είναι πάντα έτοιμος να αγωνιστεί, να παλέψει και να πολεμήσει. Αρκεί ο αγώνας, η πάλη και ο πόλεμος να γίνονται από το πληκτρολόγιο ή, έστω, στο πλαίσιο μιας συγκέντρωσης, στην οποία η αστυνομία παίζει τον ρόλο του σάκου του μποξ, για την επαναστατική εκτόνωση. Αντιθέτως, στην παραμικρή υποψία στρατιωτικής εμπλοκής, ακόμα κι αν αυτή εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας, ακόμα κι αν έχει αμυντικό σκοπό, ο προοδευτικός κόΖμος τραγουδάει το «Αν όλα τα παιδιά της Γης πιάναν γερά τα χέρια». Αν και στην πραγματικότητα, αυτό που φαίνεται να θέλει να τραγουδήσει είναι το «Καλύτερα φακιόλι τούρκικο, παρά τιάρα παπική», το οποίο, παρότι παραδοσιακό, δυστυχώς δεν έχει ακόμα μελοποιηθεί.

Έτσι, όταν ανακοινώθηκε η αποστολή των φρεγατών στην Κύπρο, αμέσως ακούστηκαν τα πρώτα «να μη στείλουμε στρατεύματα στην Κύπρο» από τους συμπολίτες, οι οποίοι μάλλον θα σοκαριστούν αν ανακαλύψουν ότι η Ελλάδα έχει μονίμως στρατό στο νησί του Φειδία του Παναγιώτου.

Βέβαια η αποστολή των φρεγατών δεν μπλέκει τη χώρα σε κανέναν πόλεμο. Αν η Ελλάδα εμπλακεί, θα είναι επειδή θα δεχτεί κάποια τρομοκρατική επίθεση και η επίθεση αυτή δεν εξαρτάται από τις φρεγάτες. Στην πραγματικότητα, δεν εξαρτάται από τίποτα, αφού ακόμα και οι αραβικές χώρες που (τουλάχιστον στη ρητορική) δεν ήταν ιδιαιτέρως εχθρικές προς την Τεχεράνη βομβαρδίζονται από το αδίστακτο τρομοκρατικό της καθεστώς. 

Όπως φαίνεται, η Ελλάδα έχει δύο επιλογές: ή να λουφάξει μένοντας έξω από κάθε εξέλιξη και να πλύνει τα χεράκια της για την Κύπρο, ή να αποκτήσει παρουσία. Θα είναι μια φοβισμένη Ελλάδα ή θα είναι μια Ελλάδα που, χωρίς να απλώνει τα πόδια της πιο πέρα από την κουβέρτα της, διεκδικεί ρόλο; Θα αφήνει τις εξελίξεις να τρέχουν ερήμην της ή θα προσπαθεί (στο μέτρο των δυνατοτήτων της) να τις συνδιαμορφώσει;

Δυστυχώς η γειτονιά της Ελλάδας είναι τόσο κακόφημη που το κλείσιμο στο καβούκι, με μαθηματική ακρίβεια, θα οδηγήσει στο δειλός και νεκρός 

Γενικώς πιστεύω στο δόγμα «καλύτερα δειλός και ζωντανός παρά γενναίος και νεκρός», αλλά δυστυχώς η γειτονιά μας είναι τόσο κακόφημη που το κλείσιμο στο καβούκι, με μαθηματική ακρίβεια, θα οδηγήσει στο δειλός και νεκρός. Όχι μόνο δεν θα προστατεύσει, αλλά θα γίνει αφορμή να ανοίξουν οι ορέξεις των λαίμαργων γειτόνων.

Καλώς ή κακώς η ελληνική παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο είναι μονόδρομος. Κι από τους τρόπους παρουσίας, το να στέλνεις φρεγάτες για να προστατεύσεις την Κύπρο είναι μάλλον ο προτιμότερος. Μπορεί να δυσαρεστεί όσους θα ήθελαν μια Ελλάδα μακριά από τη Δύση (ή ακόμα και μακριά από τον πλανήτη), αλλά δεν μπορείς να τους έχεις όλους ευχαριστημένους. Και μπράβο τους.

Υ.Γ.: Επειδή συχνά πυκνά ο προοδευτικός κόΖμος της χώρας φέρνει το παράδειγμα της Ισπανίας, να πω ότι, αν κοιτάξουν προσεκτικά τον χάρτη, θα δουν ότι η χώρα του Σάντσεζ έχει για γείτονες τη Γαλλία, την Πορτογαλία και το Μαρόκο. Ταυτοχρόνως είναι ένας από τους σημαντικότερους συνεταίρους της Τουρκίας σε ό,τι έχει να κάνει με το εμπόριο οπλικών συστημάτων. Τα συμφέροντά της δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας, άρα δεν μπορεί να έχει και η πολιτική μας.