Η κεντροαριστερά και ο κατακερματισμός των νοημάτων

Τον πολιτικό όρο «κεντροαριστερά» τον έφερε στο προσκήνιο ο Κώστας Σημίτης, αν θυμάμαι καλά, λίγο μετά αφού ανέλαβε την προεδρία του ΠΑΣΟΚ και την πρωθυπουργία. Ήταν μια βασική επισήμανση αναφορικά με την πολιτική του εκσυγχρονισμού την οποία είχε προτάξει ως το βασικό πολιτικό διακύβευμα της θητείας του. Κατά συνέπεια η ανάδειξη του συγκεκριμένου όρου τη συγκεκριμένη εποχή επεσήμανε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική στόχευση. Εκείνη της ανάμειξης πολιτικοοικονομικών αρχών σοσιαλδημοκρατικού και φιλελεύθερου πρόσημου. Ήταν λοιπόν μια πολύ συγκεκριμένη θέση για την πορεία της χώρας η οποία σφραγίστηκε από την θέση της τότε κυβέρνησης για το ασφαλιστικό, η οποία και καταργήθηκε από τα συνδικάτα και την τότε κομμουνιστική και ανανεωτική αριστερά, πάραυτα. Βέβαια το ίδιο ίσχυε και για ένα μεγάλο μέρος στελεχών στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, τα οποία πολεμούσαν ανηλεώς τις πολιτικές του εκσυγχρονισμού της κυβέρνησης Σημίτη, οι οποίες παρεμπιπτόντως σήμερα, εφαρμόζονται στο ακέραιο.

Για το ΠΑΣΟΚ της εποχής (δεκαετία του 1990), στο οποίο κυριαρχούσαν οι ομάδες γεννηματικών και τσοχατζοπουλικών, το πολιτικό νόημα κεντροαριστερά ήταν άγνωστη λέξη. Όταν πρωτοακούστηκε η συγκεκριμένη λέξη έπεσε σαν βόμβα αφήνοντας τεράστιο κρότο. Εκείνη η πολιτική «βόμβα» που έριξε ο Κ. Σημίτης αναδεικνύοντας το συγκεκριμένο όρο, ήταν η δεύτερη μετά τον Α. Παπανδρέου πολιτική ρήξη με το κατεστημένο της εποχής, του οποίου μεγάλο μέρος ανήκε και στο ΠΑΣΟΚ, και έδειχνε το δρόμο για την εγκατάσταση στη χώρα ενός σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου, εκσυγχρονιστικού και αντικρατικού.

Αυτή είναι και η παρακαταθήκη Σημίτη, με βάση την απόπειρα που έκανε στα οκτώ χρόνια διακυβέρνησης του ώστε να εκσυγχρονίσει το πολιτικό και οικονομικό μοντέλο της χώρας. Είναι μια αποστομωτική απάντηση σε όσους όψιμα «ανακάλυψαν» τη σοσιαλδημοκρατία αλλά θέλουν να την αποκαλούν «αριστερή», ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλοντας το σημερινό οικονομικό μοντέλο, προτείνουν στη θέση του ένα ακόμα χειρότερο κρατικοδίαιτο και αντιπαραγωγικό.

Τι γίνεται τώρα, 30 χρόνια μετά;

Αυτό που γίνεται είναι διάφορες ομάδες πολιτικών οι οποίοι προέρχονται από το χώρο της κομμουνιστικής αριστεράς ενώ παθαίνουν αναφυλαξία ακούγοντας και μόνο τον όρο σοσιαλδημοκρατία, προσπαθούν να οικειοποιηθούν τον όρο κεντροαριστερά, κρύβοντας επιμελώς την κρατικομονοπωλιακή οικονομική πολιτική την οποία έχουν ως βασική τους πολιτική αρχή. Είναι εκείνοι οι οποίοι πρώτοι αντιτάχθηκαν στις εκσυγχρονιστικές απόπειρες των κυβερνήσεων Σημίτη και σήμερα έρχονται, εξαπατώντας τον κόσμο ως υπερασπιστές του συγκεκριμένου όρου. Από την άλλη το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να αντιληφθεί την πολιτική διάσταση του όρου κεντροαριστερά. Ωστόσο το ακόμα χειρότερο είναι ότι η σημερινή ηγεσία του εγκλωβισμένη σε μια δήθεν διευρυμένη πλειοψηφία των προοδευτικών δυνάμεων και συμμαχώντας με διάφορα «κρατικοαριστερά» γκρουπούσκουλα, τύπου Δημοκρατική Αριστερά, αδυνατεί συστηματικά να αντιληφθεί ότι η συμμαχία είναι με τους φιλελεύθερους κεντρώους και όχι με τους αριστερούς, πρώην κομμουνιστές, δήθεν προοδευτικούς.