Το τσάμπα ζει και βασιλεύει για τη Χριστίνα Αλεξοπούλου

«Το τσάμπα πέθανε» είπε με σιγουριά η βουλευτής της Νέας της Δημοκρατίας Χριστίνα Αλεξοπούλου στον Τάκη τον Χατζή που της εξηγούσε πως ακόμα και με το κρατικό βοήθημα για το ενοίκιο τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα για τους εκπαιδευτικούς που διορίζονται σε νησιά. Θα μπορούσε να ολοκληρώσει τη σκέψη της με ένα «και αφού δυσκολεύονται με το ενοίκιο, γιατί δεν αγοράζουν σπίτι;» αλλά για κάποιον λόγο συγκρατήθηκε. Δεν είχε και σημασία. Η φράση «το τσάμπα πέθανε» αρκούσε για να γίνουμε μάρτυρες μια μοναδικής επίδειξης θράσους η οποία, αν υπήρχε σχετικό πρωτάθλημα, θα της χάριζε σίγουρα τον τίτλο.

Γιατί αν κάποιος δεν δικαιούται να ισχυρίζεται ότι «το τσάμπα πέθανε» είναι κάποιος που το απολαμβάνει όσο ελάχιστοι. Γιατί η βουλευτής Αλεξοπούλου απολαμβάνει το τσάμπα γραφείο και ίσως και το τσάμπα αυτοκίνητο και σίγουρα διάφορα άλλα τσάμπα προνόμια που απολαμβάνουν όλοι οι βουλευτές. Και μάλιστα το γραφείο το χαίρεται τόσο ώστε να αναρτά φωτογραφίες με την ωραία του θέα προς το κοινοβούλιο (στην οποία πρωταγωνιστεί και ένα εικόνισμα της Παναγίας, πιθανότατα της Παναγίας των βουλευτικών προνομίων) την οποία πληρώνουν και αυτοί για τους οποίους «το τσάμπα πέθανε».

Αλλά η βουλευτής Αλεξοπούλου είναι της ωραίας ζωής και λογικό είναι να απολαμβάνει το τσάμπα γραφείο με την ωραία θέα (το οποίο αν ενοικίαζε η ίδια θα τις κόστιζε χιλιάδες ευρώ το μήνα). Οι περισσότεροι, αν θυμάστε, την είχαμε μάθει όταν ως υφυπουργός Μεταφορών, επέλεξε (ή δεν αρνήθηκε επειδή δεν είχε δράμι μυαλό) μια Πόρσε Καγιέν για να κάνει την υφυπουργική περιοδεία της στη Λήμνο. Πέρα από την απόλαυση της πολυτέλειας είναι και καλή χριστιανή όπως προδίδει τόσο η φωτογραφία με την Παναγίτσα όσο και η ανάρτηση της από το 2019.

Αλλά η βουλευτής Αλεξοπούλου δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σύμπτωμα του προβλήματος της αλαζονείας η οποία (ελλείψει αντιπολίτευσης) μοιάζει να έχει κυριεύσει τόσο πολύ το κυβερνητικό κόμμα ώστε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογεί το θράσος που δεν στρέφεται μόνο εναντίον της λογικής και των εκπαιδευτικών αλλά και εναντίον των ίδιων των μαθητών των νησιών. Και μαζί με το θράσος να δικαιολογεί μια πολιτική η οποία, αφού υμνήσει την παιδεία και τη σημασία της, αφού κολακεύσει το «εκπαιδευτικό λειτούργημα», αφού τονίσει τη σημασία των ίσων ευκαιριών, αφού πει με λίγα λόγια το συνηθισμένο υποκριτικό της ποιηματάκι, όχι μόνο δεν προσφέρει σοβαρά κίνητρα σε εκπαιδευτικούς για να πάνε να δουλέψουν στα νησιά αλλά τους ενημερώνει και ότι «το τσάμπα πέθανε» (εννοείται πως ακόμα πιο υποκριτική είναι η στάση των Δήμων που κλαίγονται για την έλλειψη εκπαιδευτικών αλλά ένα σπίτι να μείνουν αρνούνται να τους εξασφαλίσουν).

Με λίγα λόγια, η μαριαντουανετική (μιλώ για την ανιστόρητη αλλά κοινή αντίληψη για τη Μαρία Αντουανέτα) φράση της Αλεξοπούλου είναι αντίστοιχη της επίθεσης του Αυγενάκη στον υπάλληλο του αεροδρομίου. Και γι’ αυτό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τον ιδ… ζητώ συγγνώμη… ξέχασα ότι ο Λευτέρης ο Αυγενάκης, παρά την επίθεση, κοσμεί τα έδρανα του κυβερνώντος κόμματος και άρα δεν υπάρχει κανείς λόγος να μην τα κοσμεί και η Χριστίνα η Αλεξοπούλου. Και μπράβο της και να χαίρεται όλα τα τσάμπα που της προσφέρουμε.