Ο «καταλύτης» Τσίπρας και ο κύβος του Θανάση Καρτερού

Αν κάτι θα μπορούσε να πιστώσει κανείς στον Θανάση Καρτερό είναι ότι στη διάρκεια της θητείας του δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα, είτε εντός του Μαξίμου είτε εκτός των κυβερνητικών τειχών, στάθηκε πάντα στο πλευρό του στηρίζοντάς τον ακόμα και στις δυσκολότερες στιγμές της πολιτικής του διαδρομής. Το ίδιο συνεχίζει να κάνει και σήμερα που ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να επανακάμψει σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό. Γράφει χαρακτηριστικά σε άρθρο του στην Εφ.Συν. (31/1), το οποίο επιγράφει «Ο καταλύτης Τσίπρας» επιχειρώντας να εξηγήσει τους λόγους που επιβάλουν την επιστροφή του: «Αυτή είναι η εικόνα αριστερά της Δεξιάς σήμερα, μια εικόνα κινούμενης άμμου που καθορίζεται από αμηχανίες, φραξιονιστικές κινήσεις, διασπάσεις, προετοιμασία διασπάσεων».

Θα μπορούσε ίσως ο έμπειρος δημοσιογράφος να αναρωτηθεί για το πως διαμορφώθηκε αυτή η εικόνα. Μήπως όλες αυτές οι αμηχανίες, κινήσεις και διασπάσεις προήλθαν από τη στιγμή που ο πολλαπλά ηττημένος Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να «κάνει ένα βήμα πίσω» παραιτούμενος από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου, δήθεν, να ανταποκριθεί «στην ανάγκη επανίδρυσης του κόμματος με «βαθιά ανανέωση» όπως είχε δηλώσει τότε; Στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκε για την επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνεισέφερε αποφασιστικά στη διάλυσή του στη μετα-Κασσελάκη εποχή. Όλη αυτή η «κινούμενη άμμος» που διαπιστώνει ο Καρτερός προέρχεται από τη διάλυση της ριζοσπαστικής Αριστεράς που ήταν και το πρώτο μέρος του σχεδίου «rebranding Τσίπρας» και ξεκίνησε ταυτόχρονα με την παραίτησή του.

Αν κάτι καινούργιο προέκυψε μετά το σκόρπισμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η προαναγγελία που έγινε από τη Μαρία Καρυστιανού για την ίδρυση νέου κόμματος, το οποίο προφανώς ο αρθρογράφος εντάσσει στις δυνάμεις της Αριστεράς, πράγμα δύσκολο μετά τις πρώτες κοινωνικού και πολιτικού χαρακτήρα ακροδεξιές της δηλώσεις. Άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ - σε όλες του τις εκφάνσεις - ήταν αυτός που εργαλειοποίησε πρώτος και χωρίς κανένα δισταγμό τη θεωρία του ξυλολίου και άνοιξε διάπλατα τις αίθουσες των Βρυξελλών στην πρώην πρόεδρο του συλλόγου συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών. Όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ο δημαγωγικός και καιροσκοπικός εναγκαλισμός της Μαρίας Καρυστιανού θα στοιχίσει ακριβά στην Αριστερά και, δυστυχώς, και στη χώρα.

Το σίγουρο είναι ότι ο Θανάσης Καρτερός εκφράζει απόλυτα τον αρχηγό του όταν χλευάζει ειρωνικά τις προοδευτικές δυνάμεις στις οποίες υποτίθεται ότι απευθύνεται. «Μιλούν, διακινούν τις σίγουρες και μοναδικές λύσεις τους αλλά η εικόνα απορροφά τα πάντα και αυτό που μένει είναι η οχλαγωγία του τίποτε». Προκλητική αλαζονεία που δεν αφορά μόνον τους πρώην δικούς του συντρόφους τους οποίους ο Αλέξης έχει στείλει από καιρό στον εξώστη, αλλά και όλους όσους ομνύουν πίστη στην ενωτική του δήθεν πρωτοβουλία. Την πολιτική αλλαγή δεν θα την φέρουν αυτόκλητοι μεσσίες με όρους προσωπικού μάρκετινγκ αλλά πολιτικές δυνάμεις ικανές να πείσουν τους πολίτες ότι διαθέτουν ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης μακριά από τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό.

«Ο κύβος, κατά κάποιο τρόπο, ερρίφθη πριν ακόμα ριφθεί» γράφει ο Καρτερός. Δυστυχώς γι αυτόν, ο κύβος για τον Αλέξη Τσίπρα έχει ριφθεί από τότε που συνετρίβη επανειλημμένα μειώνοντας στο μισό το εκλογικό ποσοστό του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ και υποχρεώθηκε σε άτακτη υποχώρηση. Η αξιοπιστία του πρώην πρωθυπουργού δεν μπορεί να αποκατασταθεί από καμιά «Ιθάκη», από κανένα Ινστιτούτο και από καμιά «επιτροπή σύγκλισης» συγκροτούμενης από παλιούς και όψιμους θαυμαστές του που τώρα δήθεν συνειδητοποίησαν την πολιτική του ευφυία. Καλό θα είναι, και όσοι επιχειρούν να σύρουν τα κόμματά τους σε «προοδευτικές συνεργασίες» να αντιληφθούν ότι το μόνο που τους επιφυλάσσεται είναι το στρίμωγμά τους σε κάποιον εξώστη για να παρακολουθήσουν την εξαύλωση των κομμάτων τους που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ο Τσίπρας πριν 10 περίπου χρόνια.