Ο Μάνος Βουλαρίνος προτείνει επτά ζητήματα που θα μπορούσαν να τεθούν σε δημόσια διαβούλευση, μετά τις δηλώσεις Καρυστιανού για το δικαίωμα στην άμβλωση.
Η προτροπή της (πρώην) Αγίας Μαρίας των Τεμπών για δημόσια διαβούλευση δεν πρέπει να περιοριστεί στο δικαίωμα στην άμβλωση. Υπάρχουν και άλλα θέματα τα οποία θα μπορούσαμε να συζητήσουμε και τελικά να συναποφασίσουμε με δημοψηφίσματα σε μια διαρκή γιορτή της άμεσης δημοκρατίας, προκειμένου να τιμήσουμε τον Καποδίστρια έτσι όπως τον οραματίστηκε ο Γιάννης ο Σμαραγδής.
Η κατάργηση της δουλείας: μπορεί να έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που θα ήθελαν δούλους και άνθρωποι που θα ήθελαν να μπορούν να επιλέξουν να δουλεύουν με αλυσίδες στα πόδια (δεν φαντάζομαι να σας φαίνεται περίεργο αφού και η μαντήλα είναι επιλογή). Εμείς ειδικά, ως Έλληνες, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο ελληνικός πολιτισμός άκμασε σε μια εποχή που η δουλεία θεωρείτο απολύτως φυσιολογική.
Τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών: Χρειάζεται οι γυναίκες να εκλέγουν και να εκλέγονται; Θέλουμε να δούμε κι άλλες Θάτσερ ή Μέρκελ; Δεν θα πρέπει επιτέλους να ξανασυζητήσουμε για το αν η περίφημη ισότητα υφίσταται ή είναι μια ακόμα woke πλάνη;
Η αποποινικοποίηση της μοιχείας: ο γάμος είναι ένα συμβόλαιο που υπογράφεται ενώπιον του Θεού. Η διάλυσή του είναι στην ουσία προσβολή για τον Θεό και, όπως όλοι ξέρουμε, ο Θεός δεν αυτοεξυπηρετείται, είναι απολύτως αδύναμος να αντιμετωπίσει όσους τον προσβάλουν και γι’ αυτό πρέπει να τον εξυπηρετούν οι πιστοί του. Για τον πολιτικό γάμο δεν γράφω κάτι, γιατί η κατάργησή του είναι ένα από τα θέματα που επίσης θα πρέπει να συζητήσουμε ως κοινωνία.
Η υποχρεωτική εκπαίδευση: στο πλαίσιο της αντίθεσης με κάθε υποχρεωτικότητα, την οποία εκφράζει και η σπουδαία Μαρία Καρυστιανού, πρέπει να μπει ένα τέλος στον κρατικό εξαναγκασμό που ονομάζεται πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πρέπει να ελευθερωθούμε από τα δεσμά της κρατικής εξουσίας, η οποία ξεκινάει να μας δυναστεύει από την πιο τρυφερή ηλικία, προκειμένου να μας μετατρέψει σε πειθήνια όργανα ενός σάπιου συστήματος.
Τα μεικτά σχολεία: Ίσως είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στο καθεστώς των σχολείων Αρρένων και Θηλέων. Όχι μόνο εξαιτίας των διαφορετικών μαθησιακών αναγκών που έχουν τα δύο φύλλα (ένα αγόρι δεν χρειάζεται να μάθει να μαγειρεύει, ενώ ένα κορίτσι δεν είναι απαραίτητο να μάθει ιστορία), αλλά και εξαιτίας των κινδύνων (σεξουαλικής φύσεως) που φέρνει ο συγχρωτισμός των δύο φύλων. Είναι προτιμότερη η αποκλειστική συνύπαρξη με ομόφυλους.
Τα εμβόλια: τα εμβόλια ήταν πάντα επικίνδυνα, αλλά τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν γίνει ακόμα χειρότερα. Γιατί τα εμβόλια πια περιέχουν τσιπάκια με τα οποία όχι μόνο μας παρακολουθούν, αλλά μας εξαναγκάζουν σε συμπεριφορές ξένες προς την ανθρώπινη φύση έτσι όπως τη δημιούργησε ο Θεός. Δεν είναι λίγοι οι επιστήμονες που έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ακόμα και η ομοφυλοφιλία σχετίζεται άμεσα με τους εμβολιασμούς.
Η σάτιρα: η κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει τις προσβολές σε όσα ο κάθε πολίτης μπορεί να θεωρεί ιερά. Κανείς δεν πρέπει να κάνει τους συμπολίτες του να αισθάνονται άσχημα γελοιοποιώντας την πατρίδα, τη θρησκεία ή τα ρουφοκοίλια των σελέμπριτιζ. Το ιδανικό θα ήταν να μπουν κάποια όρια αλλά, επειδή αυτό δεν φαίνεται εφικτό, καλύτερα η σάτιρα να απαγορευτεί εντελώς, έτσι ώστε να μην προσβάλλεται κανείς. Και μπράβο μας.
Δεν τους ένοιαξε που μίλησε για την εικόνα τους και για τον τρόμο που μπορεί να προκαλεί η πιθανότητα αυτοί να αποφασίζουν για τη χώρα. Αυτό που δεν άντεξαν ήταν ο χαρακτηρισμός «άνθρωποι».
Στην αντιπολίτευση αντί να νοιάζονται για την πολιτική σταθερότητα, κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι το μόνο που τους απασχολεί είναι η κομματική τους επιβίωση
15°
