Συγκεντρώσεις για τα Τέμπη: Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση

Οι συγκεντρώσεις της Παρασκευής για τα Τέμπη θα είναι για πάρα πολλούς συγκεντρωμένους η αφορμή. Η βασική αιτία θα είναι η γενικευμένη πλέον πεποίθηση ότι η κυβέρνηση μοιάζει με ποδοσφαιρική ομάδα που έχει εξασφαλίσει το πρωτάθλημα και οι ποδοσφαιριστές της τεμπελιάζουν ή ασχολούνται με τα συμβόλαιά τους ή κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τη δουλειά τους. Προφανώς οι περισσότεροι από τους συγκεντρωμένους θα διαμαρτυρηθούν και για τα Τέμπη (ο καθένας για ό,τι νομίζει ότι είναι άξιο διαμαρτυρίας) αλλά μαζί θα διαμαρτυρηθούν για τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους: από τα ενοίκια μέχρι τις συγκοινωνίες, και από την ασφάλεια μέχρι την εκπαίδευση η ζωή είναι γεμάτη εμπόδια που, αντί να χαμηλώνουν, φαίνεται να ορθώνονται όλο και πιο ψηλά αφού οι προσδοκίες που δημιούργησε ο πρωθυπουργός μετά το ανεπανάληπτο 41-20 μοιάζουν να διαψεύδονται.

Φυσικά στις συγκεντρώσεις της Παρασκευής θα υπάρχουν πολλά κοράκια και πολλές κονσοματρίς. Κομματόσκυλα, εργατοπατέρες, οργανωμένοι οπαδοί, σελέμπριτιζ και λοιποί συγγενείς σε αναζήτηση πελατείας και χειροκροτήματος. Θα υπάρχουν και ταραχοποιοί και μπαχαλάκηδες, αναρχοκομμουνιστές και φασίστες. Θα υπάρχουν και «αγανακτισμένοι» που θα πασχίζουν να ξαναζήσουν τις δόξες του 2010 και 2011 ή να βρουν διέξοδο σε προσωπικά τους αδιέξοδα. Θα υπάρχουν και ψεκασμένοι, θα υπάρχουν και οπαδοί της επίπεδης Γης. Αλλά πάρα πολλοί θα είναι κανονικοί άνθρωποι, αδιάφοροι για τις επιδιώξεις των κομμάτων και των εμπόρων της οργής και της θλίψης. Θα είναι άνθρωποι που θα θέλουν να διαμαρτυρηθούν και να απαιτήσουν αυτό που πάντα απαιτούν οι πολίτες: αποτελεσματική και πειστική διακυβέρνηση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ούτε μετοχές σε κόμματα έχουν, ούτε περιμένουν την άνοδο του ενός ή του άλλου για να προσληφθούν κάπου. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν κυβερνήσεις που να κάνουν καλύτερη την καθημερινότητά τους και ψηφίζουν αυτούς που τους πείθουν ότι μπορούν αυτή την επιθυμία τους να την κάνουν πραγματικότητα. Όταν οι υποσχέσεις διαψεύδονται ή τέλος πάντων δεν ικανοποιούνται στον αναμενόμενο βαθμό, οι πολίτες εκνευρίζονται. Νιώθουν σαν πελάτης που αγόρασε ελαττωματικό προϊόν. Και τότε αναλαμβάνει η αντιπολίτευση να πείσει ότι εκείνη μπορεί να ικανοποιήσει τις προσδοκίες και ότι το δικό της προϊόν λειτουργεί καλύτερα. Μόνο που σήμερα στην Ελλάδα έχουμε δυσαρέσκεια αλλά δεν έχουμε αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει κανείς που να πείθει ότι θα τα κατάφερνε καλύτερα. Δεν υπάρχει δηλαδή κανείς του οποίου το προϊόν να κερδίζει τις προτιμήσεις. Οπότε το μόνο που μένει στους πολίτες είναι η διαμαρτυρία. Όχι για να πέσει η κυβέρνηση (όλα τα γκάλοπ δείχνουν ότι οι πολίτες δεν βλέπουν εναλλακτική διακυβέρνησης) αλλά για να διορθωθεί και να σοβαρευτεί. Να δικαιώσει την εμπιστοσύνη που της έδειξαν οι πολίτες 2 χρόνια πριν.

Το μεγαλύτερο λοιπόν λάθος που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση είναι να βάλει όλους τους συγκεντρωμένους απέναντί της. Είναι να τους χαρίσει σε κόμματα και να τους αποδώσει επιδιώξεις που δεν έχουν. Γιατί πάρα πολλοί από τους ανθρώπους που θα διαδηλώσουν δεν ενδιαφέρονται για το ποιος είναι στην κυβέρνηση αλλά για το τι κάνει στην κυβέρνηση. Και καταλαβαίνουν ότι αν δεν διαμαρτυρηθούν απέναντι σε μια κυβέρνηση που της έχουν δώσει τέτοια ποσοστά, αν δεν διαμαρτυρηθούν τώρα που δεν υπάρχει αντιπολίτευση να τους εκφράσει, απέναντι σε ποιον και πότε θα διαμαρτυρηθούν; Και μπράβο τους.