Τα αυγά του φιδιού ξαναεμφανίστηκαν. Μην τα κλωσάτε.

Σε μια από τις αφίσες που έχουν δημιουργηθεί για να διαφημιστούν οι συγκεντρώσεις που γίνονται με αφορμή το δυστύχημα των Τεμπών διαβάζω, μαζί με τα αιτήματα για παραίτηση της κυβέρνησης και εκλογές, το αίτημα για «άρση της ασυλίας των 300». Κι αν η παραίτηση της κυβέρνησης προδίδει θεμιτούς αντιπολιτευτικούς πόθους που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να ανθίσουν, το αίτημα για «άρση της ασυλίας όλων των βουλευτών» προδίδει τον αθέμιτο πόθο ανατροπής του πολιτεύματος.

Δεν ξέρω αν απέχουμε πολύ ή λίγο από το να ξανακουστεί εκείνο το σύνθημα που δονούσε τις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» και ευχόταν το κάψιμο του μπουρδέλου της Βουλής αλλά βλέπω ότι κατευθυνόμαστε προς τα εκεί. Αντισυστημικοί (δηλαδή αντιδημοκράτες) συμπολίτες βρίσκουν άλλη μια ευκαιρία να εκφράσουν την απέχθεια τους για τον κοινοβουλευτισμό και τους θεσμούς εκμεταλλευόμενοι μια διάκριση που δυστυχώς δεν είναι για όλους σαφής: είναι άλλο η κριτική στη Δικαιοσύνη και τον τρόπο που λειτουργεί η Βουλή και άλλο η επιθυμία για κατάργηση και της Δικαιοσύνης και της Βουλής. Ακόμα και μια προβληματική θεσμική δικαιοσύνη είναι πολύ καλύτερη από τη δικαιοσύνη του Ρουβίκωνα, της Χρυσής Αυγής, του Πολάκη, του Βελόπουλου, των μπαντριωτικών ενώσεων και όλων όσων όταν κραυγάζουν «δικαιοσύνη» εννοούν την ατομική, κομματική ή ιδεολογική τους ικανοποίηση. Αντιστοίχως ακόμα και μια Βουλή γεμάτη μετριότητες και λάθη είναι πολύ προτιμότερη από μια «επαναστατική επιτροπή» είτε αυτή αυτοαποκαλείται «εθνοσωτήριος» είτε «λαϊκή».

Ακριβώς σ’ αυτήν την αδυναμία διάκρισης ανάμεσα στην κριτική της λειτουργίας ενός συστήματος με σκοπό τη βελτίωσή του και την απαξίωση του συστήματος αυτού καθαυτού είναι που πατάνε όσοι αφήνουν αριστερά και δεξιά τα αυγουλάκια του φιδιού ξέροντας ότι πολλοί θα είναι αυτοί που με αφέλεια θα κάτσουν να τα κλωσήσουν μαζί φυσικά με τους συνήθεις πονηρούς που μια ζωή προσποιούνται ότι κλωσούν τα αυγά της δημοκρατίας και της αλήθειας και μια ζωή κλαψουρίζουν όταν από τα αυγά σκάνε τα φιδάκια.

Στο πλαίσιο αυτό λειτουργεί και η, με ρυθμό πολυβόλου, διασπορά fake news που σκοπό έχουν (και όλα δείχνουν ότι το καταφέρνουν) να θολώσουν τόσο πολύ τα νερά ώστε ό,τι και να λένε τα πορίσματα, όποια κι αν είναι τελικά η ετυμηγορία της δικαιοσύνης, να μείνουν για όλα αμφιβολίες έτοιμες προς εκμετάλλευση από την αριστερά, την πουτινοτραμπική δεξιά και γενικά τον κάθε αντισυστημικό που εκμεταλλεύεται το ότι στην κοινωνία δεν έχει εμπεδωθεί πλήρως μια απλή αλήθεια: όταν το σύστημα είναι δημοκρατικό ο αντισυστημικός είναι αναπόφευκτα και αντιδημοκράτης.

Δυστυχώς οι σπασμωδικές αντιδράσεις της, μακάριας εν τη κυριαρχία της, κυβέρνησης διευκολύνουν όσους τοποθετούν τα έτοιμα προς κλώσημα αυγά, με τον ίδιο τρόπο που, αν θυμάστε, ο αντιμνημονιακός αγώνας του Σαμαρά, διευκόλυνε την έλευση της κυβέρνησης του Αλέκση, του Πάνου, του Γιάνη, του Πολάκη, της κόρης του Κωνσταντόπουλου και γενικά όλων αυτών με τους οποίους επιθυμούν συνεργασία μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ.  Φυσικά αυτό είναι μομφή για τη λειτουργία του Μαξίμου αλλά όχι δικαιολογία για τις (πονηρές ή αφελείς) κλώσες.

Σε κάθε περίπτωση και επειδή, όπως έχει αποδειχθεί τα τελευταία 15 χρόνια, τα αυγά του φιδιού εμφανίζονται διαρκώς και επειδή τα φίδια δεν είναι μόνο μαύρα αλλά και κόκκινα, καλό είναι, τουλάχιστον για όλους όσους φοβούνται τα φίδια, πού και πού να τσεκάρουν μήπως κάθονται πάνω σε κανά αυγουλάκι. Και μπράβο τους.